reklama

Wnuczka Pana Linha

Wydawnictwo: Czytelnik
Data wydania: b.d
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 83-07-03054-4
Liczba stron: 134

Ocena: 6 (1 głosów)

Philippe Claudel - Wnuczka Pana Linha



“Stary człowiek stoi na rufie statku. Przyciska do piersi lekką walizkę i niemowlę, jeszcze lżejsze niż walizka. Ten stary człowiek to Pan Linh. Tylko on wie, że się tak nazywa, gdyż wszyscy z jego otoczenia, którzy to wiedzieli, nie żyją”.



Tak rozpoczyna się podróż Pana Linha, który przybywa do jednego z krajów Zachodu jako uchodźca (zapewne z Wietnamu), mając za cały dobytek wyblakłą fotografię, woreczek z ziemią oraz osieroconą wnuczkę. Sam w wielkim mieście, którego reguł nie rozumie, próbuje pokonać wyobcowanie i samotność. Siłę czerpie z nieoczekiwanie zawartej przyjaźni z “wielkim mężczyzną”, Panem Barkiem, również doświadczonym przez los, z którym rozumie się bez słów. Czy ta przyjaźń spełni nadzieje Pana Linha i pozwoli mu zbudować nowe życie dla siebie i wnuczki?



Wnuczka Pana Linha, krótka powieść Philippe’ a Claudela, po publikacji we wrześniu 2005 r. odniosła sukces czytelniczy we Francji i przełożono ją na jedenaście języków. To istotnie książka dostarczająca wielu wrażeń: ujmuje prostotą, wzrusza humanitaryzmem, zaskakuje puentą, przemawia filmowymi obrazami. Sam autor określił ją jako “powiastkę ludzką”, co w pełni oddaje jej ducha.




Philippe Claudel urodził się w 1962 r. w Dombasle-sur-Meurthe w Lotaryngii, gdzie nadal mieszka z żoną i córką. Pisarz, scenarzysta filmowy, wykładowca na uniwersytecie w Nancy. Pierwsza powieść Claudela ukazała się w r. 1999. Rozgłos przyniosły mu Szare dusze, książka uhonorowana w 2003 r. nagrodą Renaudot.

Kup książkę Wnuczka Pana Linha

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Polecana recenzja

Avatar użytkownika -

Przeczytane:,
„Nie bój się, jestem tu, nic ci się nie może przytrafić, jestem stary, ale znajdę w sobie jeszcze tyle sił, ile trzeba, dopóki będziesz przypominać mały zielony owoc mango, któremu niezbędny jest stary mangowiec…” Wisława Szymborska w wierszu Wietnam sportretowała starą, przerażoną kobietę, która na jedno tylko pytanie potrafiła odpowiedzieć – na pytanie o własne dzieci. Podobny motyw, wpływ okrucieństwa wojny na psychikę i zachowanie człowieka, przedstawia w swojej najnowszej minipowieści Philippe Claudel. Wnuczka Pana Linha to wzruszająca historia o sile miłości, o poświęceniu i prawdziwej przyjaźni. Bohater traci – w wyniku wybuchu bomby na polu ryżowym – syna i jego żonę. Znajduje kilkutygodniowe, osierocone dziecko i lalkę z urwaną głową. Zabiera wnuczkę i ucieka z nią za ocean, do kraju swoich prześladowców. Sił dodaje mu myśl o dziecku, z którym – pomimo drwin otoczenia – nie rozstaje się ani na moment („jest mała i dla niej trzeba być silnym, stanąć na wysokości zadania, nucić jej piosenkę, jakby nigdy nic. Trzeba być dla niej wesołym, uśmiechać się do niej, trzeba ją karmić, zadbać o to, żeby się wysypiała, żeby rosła, żeby stała się dorodną dziewczynką”). Pan Linh nie wybrałby się w daleką i ryzykowną podróż, gdyby nie myśl o zapewnieniu wnuczce godziwej przyszłości. I choć obcy kraj napawa go przerażeniem – ...
(czytaj dalej)

Opinie o książce - Wnuczka Pana Linha

Avatar użytkownika - izus90
izus90
Przeczytane:,
W kraju pana Linha trwała wojna. Pewnego dnia po powrocie do domu zastał martwego syna, jego żonę, wielką dziurę, którą pozostawiła po sobie mina oraz swoją jedyną wnuczkę leżącą nieopodal tej dziury. Jego jedyną rodzinę, jedyny skarb. Cóż więc innego mu pozostało jeśli nie zabrać ten skarb, małą walizkę, trochę ziemi w woreczku i opuścić kraj w którym nie ma już dla niego nic. Po wielu dniach spędzonych na statku, opuszcza go, by zamieszkać w nowym, nieznanym mu kraju, w ośrodku dla uchodźców. Nie może odnaleźć się w nowej sytuacji, nie potrafi sobie znaleźć miejsca wśród młodych współlokatorów, którzy z resztą nie ułatwiają mu zadania, drwiąc sobie z niego. By dbać o zdrowie wnuczki zaczyna spacerować po mieście, aż pewnego dnia, niedaleko parku spotyka dużego mężczyznę. I tak zaczyna się przyjaźń, która nie potrzebuje słów. Kolejna cieniutka książeczka, naszpikowana emocjami aż do granic możliwości. I sama nie mogę się zdecydować czy wśród nich przeważa smutek czy jednak radość. Cudowny styl autora, który sprawił, że z pewnością sięgnę po inne jego książki jeśli tylko będę miała taką możliwość. Cudowna opowieść o przyjaźni, miłości i zagubieniu we współczesnym świecie. Zakończenie, które dla części czytelników na pewno będzie wielkim zaskoczeniem. Polecam, warto przeczytać.
Link do opinii
Recenzje miesiąca
Na tej samej ziemi
Katarzyna Kielecka;
Na tej samej ziemi
Usta mordercy
Artur Kawka, Monika Wysocka
Usta mordercy
Cyrkówka Marianna
Anna Fryczkowska;
Cyrkówka Marianna
Na Podlasiu. Antonia
Agnieszka Panasiuk;
Na Podlasiu. Antonia
Spowiedź doktora Mengele
Christopher Macht
Spowiedź doktora Mengele
Nawiść
Autor Nieznany (I)
Nawiść
Pieśni Zaginionego Kontynentu
Przemysław Hytroś
Pieśni Zaginionego Kontynentu
Epizody z życia mojej mamy
Iwona Żytkowiak
Epizody z życia mojej mamy
Pokaż wszystkie recenzje