Wodnik

Proszę Państwa – oto doskonała lektura nie tylko na wakacje! Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, bierzcie i czytajcie „Wodnika”. To opowieść o psychologu, który wybiera się na Roztocze, by pomóc pewnemu dziecku i jego rodzinie. Co przydarzyło się tej rodzinie? Jakie kłopoty ma dziecko? Jakie jeszcze tajemnice skrywa niewielka miejscowość, do której przybywa psycholog i pewna pisarka, szukająca tematu do nowej powieści?
Sporo się tu dzieje, bo, jak każda mała miejscowość, również i ta skrywa niejedną tajemnicę. Bohaterowie są ciekawi i niebanalni. Szkoda tylko, że wszystko szybko się kończy, zdecydowanie za szybko. Można było więcej miejsca poświęcić bohaterom, ich relacjom, czuję lekki niedosyt.
Bez względu na mój niedosyt, czytajcie „Wodnika” – to naprawdę dobrze napisana i ciekawa powieść!

Szczepan Turski jest psychologiem dziecięcym. O pomoc proszą go rodzice ze Zwierzyńca na Roztoczu, zaniepokojeni napadami złości siedmioletniego syna. Na miejscu okazuje się, że zachowanie Michałka ma znacznie bardziej traumatyczne podłoże. Chłopiec prawdopodobnie widział śmierć swojego starszego brata nad stawami Echo. Aby pomóc chłopcu, Turski chce rozwiązać przemilczaną przez bliskich zagadkę śmierci Marcela. W tym samym czasie zwierzyniecka pisarka chce napisać powieść true crime opartą o lokalne wydarzenia sprzed lat, kiedy to, również nad stawami Echo, zaginęła 16-letnia Helena. Czy te sprawy mogą się ze sobą łączyć? I dlaczego wszystkie tropy prowadzą do lasu?

Wodnik to kryminał w nurcie domestic drama. Fabułę stanowią przeplatające się wątki z życia dwóch rodzin: Gajusów i Radziwiłłowiczów, które na pewnym etapie, w mniej lub bardziej oczywisty sposób, zaczynają się zazębiać. Tempo akcji jest niespieszne, ale esencjonalne. Autor koncentruje się wyłącznie na wydarzeniach istotnych dla fabuły, powoli odkrywa poszczególne elementy historii i kolejne tajemnice, aż do zaskakującego finału. 

Zwierzyniec świetnie wpisuje się w małomiasteczkowy obraz społeczeństwa, a całości dopełnia głęboka psychologia bohaterów. Szczepan Turski jest szczególnie ciekawą postacią, bo mimo że sam ma swoje problemy rodzinne i został mocno doświadczony przez życie, nie epatuje tym, nie robi z siebie męczennika. Oddziela prywatę od bycia profesjonalistą w swoim fachu. Pasierskiemu bardzo udał się ten bohater - fajny, empatyczny, uważny psycholog, jednocześnie świadomy swojej historii i własnych uchybień i wad. To raczej rzadkość. 

Jest tu też wątek dziecka-geniusza. Owszem, wiem, że wybitne dzieci się zdarzają, jednak tutaj obraz genialnego Marcela wydaje mi się trochę przerysowany, wyolbrzymiony, podręcznikowy, szczególnie że ten rzekomy geniusz nieżyjącego chłopca poznajemy wyłącznie na podstawie opinii innych osób. W kolejnej powieści z cyklu ze Szczepanem Turskim również pojawia się podobny wątek, ale tam to już zupełnie inna bajka jest... 

Dla mnie dużym atutem powieści jest ciekawy wątek kryminalny, psycholog dziecięcy jako bohater główny i psychologia postaci. 

To powieść o tym, że każda rodzina ma swojego trupa w szafie, swoje ciemne sprawki i brzydkie sekrety. Wszędzie rozgrywają się małe dramaty, a dom to prawdziwe pole minowe. Pasierski pokazuje, że w każdym domu jest brudno, mimo że wszyscy dokładnie wycierają buty,  że wszę­dzie wiszą pajęczyny tajemnic, zalegają sterty kłamstw i przemilczeń, a niewypowiedziane pretensje piętrzą się niczym brudne naczynia w zlewie.

Podobało mi się. Historia bardzo w moim guście.

Niezła. Poprawna. I tyle. Sczepan zarówno jako psycholog jak i postać to taki pośladek zza krzaka - trudno uwierzyć, że był biegłym sądowym. No, chyba że w opcji budżetowej. Postać Uli ciekawsza, a najlepiej wypadło jesienne Roztocze.

Czy mały chłopiec mógł być świadkiem zbrodni?

Szczepan Turski to doświadczony psycholog specjalizujący się w pracy z dziećmi. Pewnego dnia przyjmuje zlecenie w Zwierzyńcu, gdzie jego pacjentem zostaje 7- letni Michał. Rodzice są zaniepokojeni wybuchami złości syna, a to dopiero początek mrocznych wydarzeń.

Dom bowiem przesiąknięty jest duchem śmierci starszego syna Marcela, który utopił się niedaleko stąd, a czego świadkiem był Marcel.

Chłopczyk wyznaje Szczepanowi, że jego brata zabrał tajemniczy Wodnik...

Jak dla mnie, była to najlepsza książka autora. Intrygująca, ciekawa, której akcja toczy się niespiesznie owijając nas sobie wokół paluszka z każdą przeczytaną kartką coraz mocniej.

Autor idzie wyznaczonym torem prowadząc nas ku przerażającemu zakończeniu.

Tutaj nic nie jest rozwleczone, nie ma wyciągających akcję, niepotrzebnych rozważań czy opisów. Wszystko układa się zgrabnie w całość, która obnaży długo skrywaną prawdę o członkach rodziny.

Książka jest dopracowana i wreszcie autor pokazał na co go stać.

Ja jestem zachwycona i poproszę o więcej takich mrocznych historii.

Wy zaś, jeśli lubicie rozwiązywać rodzinne zagadki, nie będziecie zawiedzeni.

Polecam!!!

Czytało się dobrze i szybko. Nie domyśliłam się zakończenia i czekałam na nie z niecierpliwością.