Z kościoła do piekła

71/52/2025
"Z kościoła do piekła. Kontynuacja książki "Zanim spłonęli żywcem" Ukraińska zbrodnia w Hucie Pieniackiej" Stanisław Srokowski Fronda #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #hutapieniacka #zbrodniaukraińska #Fronda

Ogrom zła

"Z kościoła do piekła" jest kontynuacją książki "Zanim spłonęli żywcem". W dwóch rozdziałach autor dogłębnie przedstawia obraz zagłady wsi i obraz wsi po zagładzie. Widzimy tu piekło jakiego musieli doświadczyć mieszkańcy wsi Huta Pieniacka oczami świadków, którzy przetrwali masakrę, albo tych, którzy znają historię z opowieści bliskich. Autor analizuje starannie każde wspomnienie, obserwację, dokumenty. Czyni to wszytko po to, by ukazać całkowity obraz tej przerażającej zbrodni, by ukazać prawdę i by wreszcie winni zostali ukarani. Bo mimo upływu 81 lat nikt nie odpowiedział za te ludobójstwo. Od 2019 roku IPN wnioskuje do strony ukraińskiej o zgodę na przeprowadzenie prac poszukiwawczych miejsca pochowania ofiar masakry z 1944 roku. Niestety jak do tej pory bezskutecznie. Najgorsze jest zaprzeczanie zbrodni, Ukraińcy przerzucają całą odpowiedzialność na Niemcy, a sami nie przyznają się do udziału w ludobójstwie.
28 luty 1944 na zawsze wyrył się w pamięci Polaków jako data krwawej zbrodni na niewinnych cywilach, mieszkańcach wsi, którzy byli podpalani żywcem, rozstrzeliwani, gdzie najmłodsi byli nadziewani na sztachety od płotów, ich małe główki rozstrzaskiwane o mury, kobiety przeszywane na wylot bagnetami, gdzie ludzi nie tylko mordowano, ale także torturowano, w tak mrożący krew w żyłach sposób, że czytając zastanawiałam się czy my mówimy jeszcze o ludziach czy o złu w czystej postaci, tu cytat z książki:
"Sie­dział przy­kuc­nię­ty, miał twarz za­kry­tą dłoń­mi i po­chy­loną głowę. Tył głowy, kark, ło­pat­ki, ra­mio­na i palce u rąk miał spa­lo­ne, klat­kę pier­sio­wą, brzuch i oko­li­ce bio­der prze­strze­lo­ne, oczo­do­ły były bez gałek ocznych, twarz oka­le­czo­na, a język wyciągnię­ty na brodę był prze­bi­ty gwoździem."

Wieś zniknęła z powierzchni ziemi, została spalona, ograbiona, mieszkańcy w większości zamordowani, a na miejscu kaźni stanął pomnik w 2005 roku, mimo to Ukraińcy nadal zaprzeczają zbrodni, zarzucając kłamstwo Polakom i przerzucając winę na innych, oburzając się, że pomnik upamiętniający ofiary ich zbrodni stoi tam nielegalnie...

Polecam Wam lekturę tej publikacji i pozostawię Was z pytaniem czy możliwe jest zapomnienie o takiej zbrodni? Czy jest coś złego w tym, że potomkowie tych, którzy przetrwali masakrę domagają się sprawiedliwości i ukarania winnych? Dlaczego strona ukraińska nie zezwala na prace poszukiwawcze miejsca pochowania ofiar masakry z 1944 roku? Dlaczego tak zapale zaprzeczają tej zbrodni?

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Fronda.