Zaginiona dziewczyna

„Zaginiona dziewczyna” to moje drugie spotkanie z twórczością Simone St. James. Pierwsze, przy okazji thrillera „Motel Sun Down”, nie do końca mnie przekonało, jednak opis najnowszej powieści autorki zaintrygował mnie na tyle, że postanowiłam z nadzieją sięgnąć po tę książkę, licząc na emocjonującą lekturę.

Powieść „Zaginiona dziewczyna” od pierwszych stron wciąga w mroczną i duszną atmosferę niewielkiego amerykańskiego miasteczka, skrywającego więcej sekretów, niż ktokolwiek chciałby ujawnić.

Podróż poślubna April i Eddiego miała być cudownym początkiem nowego, lepszego życia. Para ucieka od trudnej przeszłości, lecz jeden błąd — zjazd z autostrady w nieznanym miejscu — wywraca ich świat do góry nogami. Spotkanie autostopowiczki na odludnej, ponurej drodze Atticus Line staje się katalizatorem serii wydarzeń, które prowadzą do policyjnego śledztwa i wplątują bohaterów w lokalną legendę o tajemniczej „Zaginionej Dziewczynie”.

Im głębiej April i Eddie zagłębiają się w sprawę, tym mocniej czują, że coś — lub ktoś — nie pozwala im odejść.

Simone St. James w swojej najnowszej książce doskonale operuje klimatem małego miasteczka lat 90. — izolacja, plotki, lokalne animozje i półprawdy budują gęstą sieć podejrzeń. Autorka umiejętnie gra na poczuciu niepewności, przeplatając realizm z elementami grozy, tak że granica między nimi zaciera się niemal niezauważalnie. Sceny rozgrywające się na opustoszałej Atticus Line mają w sobie coś z klasycznych opowieści grozy: ciemne drogi, gęsta mgła i uczucie bycia obserwowanym. Książkę czyta się lekko i płynnie, a już pierwsze strony skutecznie wzbudziły moją ciekawość. Początkowo fabuła obiecywała trzymający w napięciu thriller z intrygującym tłem i nutą grozy. Akcja prowadzona jest w umiarkowanym tempie — początek daje czas na poznanie bohaterów i wczucie się w klimat. Niestety, z biegiem czasu tempo akcji wyraźnie zwolniło, a napięcie, które tak dobrze budowało początek, zaczęło opadać.

„Zaginiona dziewczyna” to nie tylko historia o morderstwie czy nawiedzonej drodze. To także opowieść o winie, strachu i sile narracji — o tym, jak legendy potrafią stać się realne, jeśli uwierzy w nie wystarczająco wiele osób. St. James pokazuje również, że miłość w obliczu niebezpieczeństwa może być zarówno ratunkiem, jak i pułapką. „Zaginiona dziewczyna” to powieść, w której najpełniej wyraża się klimat i atmosfera – to one przyciągają czytelnika i pozwalają w pełni zanurzyć się w świat stworzony przez autorkę. Simone St. James umiejętnie łączy elementy thrillera psychologicznego z nutą paranormalnej grozy. Choć tempo w drugiej połowie mogłoby być szybsze, a napięcie bardziej intensywne, książka wciąż ma w sobie coś, co sprawia, że trudno ją odłożyć na półkę. To doskonała propozycja dla tych, którzy cenią nie tyle nieustanną akcję, co duszny, niepokojący klimat oraz historie balansujące na granicy rzeczywistości i nadprzyrodzonych opowieści.

,,Zaginiona dziewczyna" to historia, która łączy elementy kryminału z podłożem paranormalnym. Pisarka próbuje kreować napięcie poprzez zagadkowe śledztwo i nastrój mrocznych miejsc.

Książka ma swoje momenty, niektóre sceny i wątki potrafią przyciągnąć uwagę, a klimat miejsc jest naprawdę mroczny. Niestety, nie każdemu spodoba się jej nieco paranormalna otoczka, zwłaszcza jeśli ktoś nie przepada za nadprzyrodzonymi motywami. Również akcja chwilami wydaje się rozwlekła i zmierza ku zdarzeniom, które nie do końca mnie przekonały.

Pomimo tych zastrzeżeń, ,,Zaginiona dziewczyna" potrafi zaintrygować i wprowadzić w niepokojący, tajemniczy świat. To pozycja dla osób, które lubią połączenie kryminału z subtelnym, nadprzyrodzonym klimatem, ale niekoniecznie dla tych, którzy oczekują dynamicznej fabuły lub realistycznego thrillera.

Moja ocena to 3/6, ponieważ lektura ma intrygujący klimat i kilka wciągających momentów, lecz całościowo nie do końca trafiła w moje gusta.

Niezła książka, o ile komuś nie przeszkadzają wątki nadprzyrodzone w thrillerach.