Zgubne kłamstwa

Powieść nie tylko i wyłącznie kryminalna. Ciekawy obrazów czasów przełomu wieków, choć trochę za bardzo widzianych z perspektywy współczesnego pisarza. Widać też obsesyjne (więcej niż zawodowe) zainteresowanie autora psychiatrią i swoiste "naginanie" pod nią fabuły. Psychoanaliza ukazana jest tu jako panaceum na różnorakie pytania. Sny jako źródło odpowiedzi na zagadnienia z realnego życia. Zależne od konkretnego człowieka-lekarza psychoanalityczne analizy jako ścisła, jednoznaczna nauka. Trochę ten optymizm irytuje. Podobnie jak zbyt jednoznaczne postaci, słaba - wbrew pozorom - psychologia osób tu występujących. Ale całość napisana jest sprawnie i ogólnie przyjemna w lekturze.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)