Ostatni taniec

Czy pierwsza miłość naprawdę mija? Czy da się ją zamknąć w szufladzie z napisem „kiedyś”, skoro wciąż wraca w snach, we wspomnieniach, w jednym zapachu, jednym zdaniu? I co byś zrobiła, gdyby po dziesięciu latach stanął przed Tobą ktoś, kto złamał Ci serce w najważniejszym dniu Twojego życia?

Po "Ostatni taniec" sięgnęłam z ciekawości. Wiedziałam, że jej autorem jest Rafał Wicijowski – pisarz, który ma już na swoim koncie dwanaście książek. Dla mnie to było pierwsze spotkanie z jego twórczością. I wiecie co? Cieszę się ogromnie, że właśnie od tej historii zaczęłam. Spędziłam z nią cudowny czas i mam poczucie, że poznałam autora, który potrafi pisać o uczuciach w sposób dojrzały, szczery i niesamowicie prawdziwy.

Przyciągnął mnie już sam tytuł. „Ostatni taniec”, który brzmi jak coś ostatecznego, jak zamknięcie pewnego etapu, jak moment, w którym albo wszystko się kończy, albo zaczyna od nowa. Dopiero poznając historię, zrozumiałam, jak bardzo jest on wymowny. Do tego okładka, subtelna, przyciągająca wzrok, niosąca w sobie obietnicę emocji. Wiedziałam, że to nie będzie lekka opowiastka.

Julia miała wszystko. Miłość, zaufanie, poczucie bezpieczeństwa. Stała na ślubnym kobiercu, gotowa powiedzieć „tak” mężczyźnie, z którym planowała całe życie. I wtedy dostaje kartkę. Dziesięć słów, które łamią serce. Michał rezygnuje. Bez wyjaśnień. Bez rozmowy. Bez odwagi, by spojrzeć jej w oczy.

To jeden z najmocniejszych momentów książki. Ten ślub, który się nie odbył. Ta cisza pośród gości. To uczucie upokorzenia i totalnego rozpadu świata. Autor tak plastycznie opisuje emocje Julii, że czułam jej wstyd, ból i niedowierzanie. A potem… mija dziesięć lat.

Michał wraca. Chce wyjaśnić. Przeprosić. Odsłonić prawdę, której Julia nigdy nie poznała.
I tutaj zaczyna się prawdziwa burza emocji. Czy można zaufać komuś, kto raz już odebrał wszystko? Czy da się odbudować coś, co zostało brutalnie zniszczone? Czy pierwsza miłość rzeczywiście nie rdzewieje, czy może tylko idealizujemy ją w swojej pamięci?

Najciekawsze dla mnie były rozmowy między Julią a Michałem, pełne napięcia, niedopowiedzeń, żalu i tęsknoty. To, jak autor pokazuje męską perspektywę, było dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się, że mężczyzna potrafi tak głęboko wejść w emocje, tak szczerze opisać strach, poczucie winy, wahanie. W tej książce nie ma czarno-białych postaci. Są ludzie z krwi i kości. Z błędami. Z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć.

Podczas czytania towarzyszyły mi skrajne emocje – złość, wzruszenie, niedowierzanie, nadzieja. Były momenty, kiedy chciałam krzyczeć na bohaterów. Były też takie, gdy ściskało mnie w gardle. To nie jest tylko romans. To dramat o wyborach, konsekwencjach i o tym, czy serce potrafi wybaczyć to, czego rozum nie akceptuje.

Najbardziej podobała mi się autentyczność tej historii. To, że nic nie było tu przesłodzone. Że miłość nie została pokazana jako bajka, ale jako uczucie, które bywa trudne, bolesne, wymagające odwagi. I to, że autor nie bał się pokazać słabości, tej zarówno kobiecej, jak i męskiej.

„Ostatni taniec” przeczytałam w jeden dzień. Nie potrafiłam się oderwać. Chciałam wiedzieć, czy to będzie koniec, czy początek. Czy ostatni taniec okaże się pożegnaniem, czy nowym początkiem.

Jeśli lubicie historie o pierwszej miłości, która wraca po latach. Jeśli wierzycie, że uczucia potrafią przetrwać próbę czasu. Jeśli chcecie książki, która rozedrze serce, ale też da nadzieję, to sięgnijcie po tę powieść.
Ja wiem jedno. To było moje pierwsze spotkanie z Rafałem Wicijowskim. I na pewno nie ostatnie.

Informacje dodatkowe o Ostatni taniec:

Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 2026-02-11
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788384410257
Liczba stron: 336
Dodał/a opinię: Poczytajzemna

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna