Zabiłaś? Rozmowy z kobietami skazanymi za zabójstwo

Czy kobieta ta, którą zwykliśmy widzieć jako ciepłą, opiekuńczą, dbającą o dom i dzieci, naprawdę jest zdolna do zabójstwa? I co musi się wydarzyć w jej życiu, żeby przekroczyła granicę, zza której nie ma już powrotu?

Po"Zabiłaś? Rozmowy z kobietami skazanymi za morderstwo" sięgnęłam ponieważ uwielbiam reportaże, które dotykają spraw ciężkich, niewygodnych, takich, o których nie rozmawia się przy kawie. Lubię zaglądać w głąb ludzkiej psychiki, próbować zrozumieć mechanizmy, które prowadzą do ostateczności. A tutaj mamy wyższy kaliber. Książka jest o kobietach, które zabiły partnerów, matki własne dzieci i wiele innych osób To nie jest temat, obok którego przechodzi się obojętnie. Chciałam usłyszeć ich uzasadnienie. Chciałam wiedzieć dlaczego?

Autorem książki jest Zbyszek Nowak, który oddaje głos kobietom już osądzonym, odbywającym wyroki, często bardzo surowe, czasem dożywotnie. To rozmowy prowadzone po czasie. Po opadnięciu medialnego szumu. Gdy zostaje cisza celi i własne myśli. Każda z tych kobiet opowiada o swoim dzieciństwie, domu rodzinnym, relacjach, o tym, jakie rodziny same stworzyły. W tle przewijają się alkohol, przemoc, poczucie skrzywdzenia, frustracja, środowisko, które nie dawało wsparcia, a czasem wręcz pchało w przepaść.

I tu pojawia się pytanie, czy to wystarczające wytłumaczenie?
Bo często ich uzasadnienia są niewiarygodne. Czasem aż trudno je przyjąć. Niektóre tłumaczenia wydają się próbą zrzucenia winy na okoliczności. Inne brzmią jak desperacka potrzeba wybielenia siebie. A jednak czytając, nie da się nie próbować zrozumieć. Nie usprawiedliwić, ale zrozumieć mechanizm. W którym momencie coś w człowieku pęka? Jak bardzo trzeba się zagubić, żeby dostać dożywocie?

Najciekawsze w tej książce było dla mnie zderzenie wyobrażenia z rzeczywistością. Media lubią tworzyć obraz „bestii”, „potworów”, „demonów w spódnicy”. A tutaj widzimy kobiety z konkretnych domów, ulic, miast. Takie, które kiedyś chodziły do szkoły, zakochiwały się, rodziły dzieci. Kobiety, które zgodnie z tym, co ogólnie przyjęte, powinny być opiekuńcze, uczuciowe, potrzebujące wsparcia. To one dbają o rodzinę. To one „trzymają dom”. A jednak to one potrafiły odebrać życie.

Podczas lektury towarzyszyły mi bardzo skrajne emocje. Złość. Niedowierzanie. Momentami współczucie. Czasem chłodny dystans. Były historie, które mroziły krew w żyłach, i takie, które zostawiały mnie z ogromnym znakiem zapytania. Czy gdyby ktoś w porę zareagował, mogło być inaczej? Czy gdyby miały inne wsparcie, inny dom, inne wybory, dziś siedziałyby po drugiej stronie krat?

Rozdziały są konkretne, nieprzegadane, a każda historia wciąga. Czytając chce się ciągle wiedzieć więcej... jak wygląda ich codzienność w więzieniu? Czy rodzina utrzymuje kontakt? Czy ktoś czeka? Czy czują skruchę? A może wciąż uważają się za ofiary?
Najbardziej podobało mi się to, że autor nie ocenia wprost. Pozwala mówić. Daje przestrzeń na refleksję czytelnikowi. To książka, która nie daje łatwych odpowiedzi. Zostawia z niewygodą. I właśnie dlatego jest tak dobra.

Polecam ją wszystkim, którzy nie boją się trudnych tematów i chcą spojrzeć na zbrodnię z innej perspektywy, nie przez pryzmat nagłówków, ale przez pryzmat człowieka. To reportaż, który zostaje w głowie na długo i zmusza do zadania do pytania, czy naprawdę znamy granice ludzkiej wytrzymałości?

Informacje dodatkowe o Zabiłaś? Rozmowy z kobietami skazanymi za zabójstwo:

Wydawnictwo: Muza
Data wydania: 2026-02-25
Kategoria: Biografie, wspomnienia, listy
ISBN: 9788328739055
Liczba stron: 480
Dodał/a opinię: Poczytajzemna

Tagi: Biografie i literatura faktu Reportaż i dziennikarstwo śledcze