Recenzja książki: Druga cesarzowa

Recenzuje: Agnieszka Chmielewska-Mulka

Michelle Moran przenosi czytelników do Paryża doby Napoleona Bonapartego. Trafiamy do imperium, w którym wszyscy podwładni są uzależnieni od kaprysów jednego człowieka. To historia ambitnego cesarza i otaczających go kobiet. Ukazuje konsekwencje porzucenia przez niego żony Józefiny i poślubienia bardzo młodej księżniczki habsburskiej Marii Ludwiki w nadziei na dziedzica. Niestety, odmowa oddania ręki dziewczyny może zakończyć się wojną.

Maria Ludwika wie, co musi zrobić. Zgadza się poślubić Napoleona. W Paryżu lepiej poznaje swoją rywalkę w walce o władzę - Paulinę. Siostra Napoleona to bardzo ambitna kobieta, dążąca do celu po trupach. Jest lojalna wobec brata i przekonana, że stanie się on nowoczesnym odpowiednikiem faraonów Egiptu. Jej największym marzeniem jest rządzić razem z nim w charakterze królowej-siostry, jak praktykowali to starożytni egipscy faraoni. Rozpoczyna kampanię przeciwko nowej cesarzowej. Tymczasem Napoleon staje się coraz bardziej zdesperowany w kwestii spadkobiercy, a jednocześnie dochodzi do destabilizacji sytuacji w imperium. Następuje rozlew krwi, rodzina Marii Ludwiki jest zagrożona. Druga Cesarzowa jest zmuszona do podjęcia decyzji, które zmienią wszystko...

Tytułowa bohaterka - Maria Ludwika - to siostrzenica Marii Antoniny. Napoleon wybrał ją ze względu na jej szlachecką krew i zdolność do posiadania dzieci. Niestety, nie było to małżeństwo z miłości. Sytuacja Marii Ludwiki budzi współczucie, ale jej poczucie obowiązku, siła i męstwo z kolei robią wrażenie.

Z książki dowiadujemy się, że Napoleona i jego siostrę Paulinę łączyło pożądanie. Oboje byli do siebie bardzo podobni: ambitni, egoistyczni, podejrzliwi, zazdrośni i bardzo okrutni. Napoleon był ponadto chciwy, miał obsesję na punkcie samego siebie i przeświadczenie, że jego życie jest ważniejsze niż pół miliona dusz ludzkich. Uważał, że to dla nich honor umrzeć w jego wojnach. Jakie były konsekwencje tego przekonania? To już wiemy z lekcji historii.

Ogromną zaletą książki jest także fakt, że historia opowiedziana jest z kilku perspektyw: Marii Ludwiki, Pauliny i Paula Moreau - szambelana. Przejścia między głosami poszczególnych postaci i różnymi punktami widzenia są bardzo płynne. Daje to wgląd w ich uczucia i myśli. Obawa Marii Ludwiki o życie syna porusza, obsesja Pauliny fascynuje, a bezinteresowna lojalność szambelana budzi podziw. Druga cesarzowa daje dzięki temu zabiegowi narracyjnemu niemal kompletny obraz dzikiego, ekscentrycznego i całkowicie amoralnego rodzeństwa oraz czasów, w jakim przyszło żyć Napoleonowi i Paulinie..

Szybkie tempo akcji sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. Szczegółowe opisy zabytkowych wnętrz uatrakcyjniają lekturę. Udało się autorce także ukazać obraz ludzi z tamtej epoki, wizerunek silnych kobiet, które pragnęły zmienić bieg historii. Lektura wzbudza zainteresowanie epoką napoleońską. To fascynująca, wciągająca powieść, nowe spojrzenie na owe czasy. Znakomite połączenie interesującej fabuły z tłem historycznym. Po Drugą cesarzową po prostu warto sięgnąć.