Recenzja książki: Kto wiatr sieje

Kto wiatr sieje to czwarta, przedostatnia część sagi opowiadającej o rodzinie  Dollangangerów. Akcja wcześniejszej powieści skończyła się w momencie, gdy w pożarze umiera seniorka rodu, Corrine, matka Cathy i Chrisa. Mogłoby się wydawać, że ciężar kazirodczego związku Cathy i Chrisa nie może przynieść rodzinie już nic gorszego, niż wydarzenia, które miały miejsce do tej pory. Jory zostanie słynnym tancerzem, a Bart upora się ze swoją skomplikowaną psychiką. Jednak los znów nie jest dla naszych bohaterów łaskawy.

 

Gdy Corrine zapisuje swój majątek Bartowi, nieszczęścia ponownie spadają na potomków rodu. Bart odtwarza z gruzów rezydencjeę Foxworth, przyjmując to nazwisko. Przyjmuje także pod swój dach zaginionego w młodości brata Corrine - Joela. Joel jest już starcem, który sprytnie manipuluje Bartem, ale też w sarkastyczny sposób ostrzega go przed niechybnym upadkiem. 

 

Bart, zaślepiony swoją władzą, pieniędzmi i posłuchem wśród prawników, inwestorów itp., wydaje pieniądze z rozmachem. A na swoje 25-te urodziny organizuje wielki bal, podczas którego Jory, prezentując scenę baletową, ulega wypadkowi. Okazuje się, że zostanie już na zawsze kaleką. Gdy Jory popada w depresję, a Cathy poświęca synowi całą swoją uwagę, Bart uwodzi żonę brata - ciężarną Melody....

 

Kto wiatr sieje to część chyba bardziej udana niż trzeci tom cyklu. Ponownie w rolę narratorki wciela się Cathy. To ona przekazuje czytelnikowi ogrom emocji i napięć pomiędzy członkami rodziny. Zazdrość i pycha Barta są uderzające. Jednocześnie widać, jak bardzo chłopak jest zagubiony. Nie wie tak naprawdę, czego oczekuje od siebie i innych. Kocha Cathy, ale jednocześnie ją odrzuca. Pożąda z premedytacją wszystkiego, co miał Jory, choć często deklaruje miłość do brata. Natomiast Cathy ciągle faworyzuje Jory'ego, a na błędy Barta boi się stanowczo zareagować. Postać Chrisa w tej części zdecydowanie schodzi na dalszy plan. Intrygująco wypada natomiast Joel. Cicha i posępna postać, przemykająca przez korytarze. Kim właściwie jest? Czego szuka i jakie są prawdziwe motywy jego postępowania? Czy wrócił dla rodziny? A może miał inny powód?

 

Pewną wadą powieści są występujące czasem zbędne powtórzenia niektórych fraz czy drobne sprzeczności w opisach. Nie jest to jednak mankament, który zaważyłby na wysokiej ocenie przedostatniej części ogromnie interesującego cyklu.