Recenzja książki: Moi przyjaciele

Recenzuje: zaczytania

Było to moje pierwsze spotkanie z Fredrikiem Backmanem w formie książkowej. Widziałam wcześniej dwie ekranizacje "Człowieka imieniem Ove", ale nie miałam okazji czytać żadnej z jego powieści. Do teraz. I co ja mogę powiedzieć? Mam mętlik w głowie. Ta książka tak bardzo mi się podobała, że teraz nie mam słów, aby coś o niej napisać. Czy to nie absurd? 

✨️Kto i za co pokocha?

Jeśli lubisz poruszające historie o przyjaźni, sztuce, młodości, to zakochasz się w tej powieści. Backman każdemu z tych aspektów składa pokłon. Przyjaźń, która jest całym światem. Sztuka, która staje się wszystkim i łączy ludzi. Młodość, która choć piękna sama w sobie, to bywa trudna, naznaczona buntem i traumami. Pokochasz, jeśli gustujesz w powieściach, w których retrospekcje są jednym z zabiegów kompozycyjnych. Historia o przyjaźni, którą Ted opowiada Louisie to jakby czytanie osobnej książki. A mimo to ta powieść jest tak bardzo spójna, zarówno wydarzenia z teraźniejszości jak i przeszłość tych dwojga stapiają się w jedno. Im dalej w las, tym ta szkatułkowość przeradza się w jedną historię, choć losy Teda i jego przyjaciół oraz Louisy dzielą lata. 

✨️Czy ja pokochałam?

Jestem zachwycona i brakuje mi słów. Zachwyca mnie warstwa językowo-stylistyczna, bo tu każde zdanie ma wartość. Autor nie wpada w pustosłowie, nie czaruje na siłę, nie zapycha stron czczą paplaniną. Zarówno historia przyjaciół z obrazu, motyw samego obrazu i losy Louisy zostały potraktowane z niezwykłą czułością i dbałością o najmniejsze detale. Dzięki temu czułam się zaangażowana w tę powieść, czułam się jej częścią. Chwyciły mnie za serce chwile wzruszające, ale nie były to wzruszenia wywołujące łzy, a raczej współodczuwanie z bohaterami, jakaś dziwna tęsknota. Tę książkę czyta się tak, jak ogląda się obraz. Najpierw doświadczasz jej powierzchownie, całościowo, później odkrywasz te elementy, które składają na całokształt, a na koniec zaczynasz widzieć szczegóły, te drobnostki, które mają największa wartość, te z którymi wszystko, a bez których nic. I podziwiasz i analizujesz i doświadczasz, aż w końcu brakuje Ci słów, aby opisać swoje wrażenia.

✨️Czy polecam?

Najbardziej na świecie! Ta powieść, często poruszająca, ma w sobie mnóstwo świeżości, energii i błyskotliwego, zaczepnego humoru nie da się przy niej nudzić. Zagarnie Cię w swoje objęcia niczym przyjaciel witający się z Tobą po długim rozstaniu. I nie będzie chciała wypuścić. 

✨️O czym jest?

Louisa marzy o byciu artystką. Pragnie zobaczyć na własne oczy obraz namalowany przez swojego idola. Ona widzi w morskim pejzażu coś, czego inni nie dostrzegają. 

Pewnego lata, dwie dekady wcześniej grupa przyjaciół spędza czas na opuszczonym pomoście. Ted, Joar, Ali i on - artysta. Każde z nich choć są dopiero nastolatkami, niesie bagaż doświadczeń. Tamtego lata próbują zapomnieć o nim, chcą kochać, marzyć, być sobą. To właśnie wtedy powstaje obraz,który przez niesamowity splot wydarzeń trafia w ręce Louisy. Od tej chwili rozpoczyna podróż, która zmieni życie tylko jej życie. 

Tagi: Współczesna proza literacka