Recenzja książki: Nie nazywaj tego miłością

Recenzuje: Małgorzata Styczeń

Maria Madej w powieści „Nie nazywaj tego miłością” tworzy poruszającą historię z pogranicza literatury obyczajowej i psychologicznej, skupioną na relacjach, emocjonalnych zależnościach i trudnym procesie odzyskiwania siebie. To nie jest klasyczny romans, choć na pierwszy rzut oka może tak się wydawać – autorka bardzo szybko pokazuje, że to opowieść o miłości, która z czasem przestaje nią być i zaczyna stawać się więzieniem. Styl Madej jest delikatny, emocjonalny i jednocześnie bardzo świadomy – prowadzi narrację w sposób płynny, skupiając się na przeżyciach wewnętrznych bohaterki, jej myślach, wątpliwościach i stopniowym zacieraniu granic między uczuciem a kontrolą. Dzięki temu książka ma intymny charakter, jakby czytelnik zaglądał w najbardziej ukryte zakamarki emocji.

Fabuła koncentruje się na Patrycji, młodej kobiecie, która wraz z przyjaciółkami Karoliną i Leną wchodzi w dorosłość pełną marzeń i planów. Ich młodzieńcza wiara w przyszłość kontrastuje jednak z doświadczeniem Patrycji, która wchodzi w relację z Markiem – początkowo idealną, pełną czułości i obietnic, z czasem jednak coraz bardziej duszącą. Związek, który miał być wsparciem, powoli staje się przestrzenią kontroli, manipulacji i utraty własnej tożsamości. Bohaterowie są ukazani bardzo realistycznie: Patrycja to dziewczyna wrażliwa, łatwo ufająca, ale jednocześnie silna w swojej wewnętrznej walce; Marek natomiast nie jest jednowymiarowym „czarnym charakterem”, lecz osobą, której zachowania stopniowo odsłaniają mechanizmy toksycznej relacji, co czyni historię jeszcze bardziej niepokojącą i wiarygodną.

Ważnym motywem książki jest granica między miłością a uzależnieniem emocjonalnym, a także proces utraty siebie w relacji, która z pozoru daje bezpieczeństwo, ale w rzeczywistości je odbiera. Pojawia się też motyw przyjaźni jako punktu odniesienia i możliwego ratunku, a także dojrzewania emocjonalnego – nie tego spektakularnego, lecz bolesnego, wynikającego z doświadczeń. Czas w powieści płynie naturalnie, obejmując okres od młodości bohaterki do momentu jej wewnętrznego przebudzenia, co nadaje historii charakter rozwoju i zmiany, a nie jedynie pojedynczego epizodu.

Emocjonalnie książka jest bardzo intensywna – wywołuje niepokój, smutek, momentami frustrację, ale też współczucie i nadzieję. Czytelnik często czuje napięcie wynikające z obserwowania, jak Patrycja stopniowo traci siebie, jednocześnie mając świadomość, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. To historia, która zostawia ślad, bo zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo pomylić intensywność uczuć z ich zdrową formą.

To pozycja szczególnie ważna dla osób, które lubią literaturę psychologiczną i emocjonalną, ale też dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć mechanizmy relacji, w których granica między miłością a krzywdą bywa niebezpiecznie cienka. Sprawdzi się zarówno u młodszych czytelników wchodzących w pierwsze poważne związki, jak i u tych, którzy chcą spojrzeć na emocje z większym dystansem i świadomością.

Całość pozostawia wrażenie historii trudnej, ale potrzebnej – takiej, która nie romantyzuje bólu, lecz pokazuje jego mechanizmy i drogę wyjścia. To książka, po którą warto sięgnąć, jeśli szuka się opowieści szczerej, psychologicznie trafnej i emocjonalnie mocnej, a jednocześnie dającej ciche przypomnienie, że prawdziwa miłość nigdy nie odbiera człowiekowi jego samego.

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna