Recenzja książki: Pozwól mi być przy Tobie

Recenzuje: Wiesława Biegańska

"Żeby uczucie trwało, trzeba je pielęgnować".

Ciepła, poruszająca historia o wybaczaniu, odbudowywaniu zaufania i odwadze, by jeszcze raz uwierzyć, że przyszłość może przynieść coś dobrego. „Pozwól mi być przy Tobie” to drugi tom cyklu „Nie obiecuj niczego”.

Minęła dekada od wydarzeń, które na zawsze odmieniły życie Laury i Wojtka. Niespodziewanie mężczyzna ponownie pojawia się w życiu kobiety, pragnąc odbudować to, co kiedyś bezpowrotnie utracił. Laura jednak nie zamierza ułatwiać mu tego zadania. Równolegle śledzimy losy Julki, której życie wywraca się do góry nogami tuż przed ślubem. Niespodziewane odkrycie zmusza ją do podjęcia trudnych decyzji, a zdrada, rozczarowanie i strach wystawiają jej związek na wyjątkowo ciężką próbę.

Tym razem Natalia Sońska najwięcej uwagi poświęca Laurze. Kobieta ma satysfakcjonującą pracę, oddanych przyjaciół i upragniony spokój. Wydawało jej się, że przeszłość na dobre zostawiła za sobą, jednak powrót Wojtka sprawia, że uczucia, które przez lata próbowała zagłuszyć, odżywają z nową siłą. Jego obecność wywołuje w niej prawdziwą burzę emocji. Z jednej strony wciąż pamięta, jak bardzo została zraniona, z drugiej nie potrafi całkowicie uciszyć głosu serca.

Autorka po raz kolejny stworzyła bohaterów, którym trudno nie kibicować. Laura i Wojtek są autentyczni, pełni wątpliwości i wewnętrznych rozterek. Popełniają błędy, mierzą się z własnymi słabościami i próbują odnaleźć się w rzeczywistości, która nie zawsze daje drugie szanse. Laura nosi w sobie rany przeszłości. Zamknęła swoje serce za murem zbudowanym z bólu i rozczarowania, a powrót Wojtka zmusza ją do zmierzenia się z własnymi lękami i odpowiedzi na pytanie, czy potrafi jeszcze raz zaufać. Natalia Sońska pięknie pokazuje, że odbudowanie relacji wymaga czasu, cierpliwości i ogromnej odwagi.

„Pozwól mi być przy tobie” to poruszająca opowieść o drugich szansach, przebaczeniu, zaufaniu i odwadze potrzebnej, by ponownie otworzyć serce na miłość. Powieść przepełniona jest nostalgią, czułością i refleksją nad tym, czym naprawdę jest bliskość. Przypomina, że to nie wielkie wyznania czy spektakularne gesty mają największą wartość, lecz codzienna obecność, troska i gotowość, by po prostu być przy drugim człowieku.

Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :) 

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna