Recenzja książki: Sekret mojego męża

Sekret mojego męża Liane Moriarty (zbieżność nazwisk z Profesorem M., najbardziej przerażającą postacią literatury, jest całkowicie przypadkowa) to już piąta książka klubowa "Kobiety To Czytają".

Rzecz dzieje się współcześnie, wielowątkowo i wielopłaszczyznowo, więc i problemy, dylematy, zagadnienia są właśnie takie - współczesne. Tytułowy sekret to list, który znajduje jedna z bohaterek - list adresowany do niej, ale taki, który nigdy nie miał ujrzeć światła dziennego, a już na pewno nie za jej sprawą. Jak się potem okazuje, sekretów małżeńskich jest co nie miara (bo i małżeństw tyleż). Supłają się więc i plotą wokół bohaterek, które także niedomiarem sekretów nie grzeszą. Koniec końców wychodzi więc na to, że (jak z resztą zauważa jedna z postaci) prawda jest przereklamowana, a jej wychodzenie na jaw tylko komplikuje sytuację, co odkryciem Ameryki nie jest, ale w sumie pobudza do myślenia. Podobnie jak refleksja, że czasem nasze oczekiwania i decyzje prowadzą nas dziwnymi ścieżkami, których nigdy byśmy nie wybrali, gdyby nie błahe wydarzenie kalibru efektu motyla tudzież kawałka kamienia i pracy domowej.

Sekret mojego męża to skrojona na miarę (tę najpopularniejszą i najpowszechniejszą) powieść obyczajowa. Jest więc tajemnica sprzed lat, są niewyjaśnione sprawy, dylematy kobiet w różnym wieku, zwroty akcji, napięcie, wartkie dialogi - krótko mówiąc: idealna powieść dla idealnej pani. Tyle, że mnie daleko do ideału i współczesności i chyba jestem na nią zbyt staroświecka. Na pewno autorka zgrabnie przedstawia schemat myślenia i podejmowania decyzji tak charakterystyczny dla większości kobiet. Bez wątpienia też posługuje się niewymagającym, ale miłym dla oka i mózgu, nie pozbawionym poczucia humoru, językiem (Nie mogła się zdecydować, czy cieszyć się z tego powodu czy obruszać. Ostatecznie zdecydowała się na histerię) i tworzy barwne postaci. Miłością wielką pokochałam Esther, która od ciuchów i błyskotek wolała... kawałek muru berlińskiego. Trudno jednak przejść do porządku dziennego nad przewidywalnością powieści i jej schematycznością. Sekretów (sic!) zdradzać nie będę, ale dość powiedzieć, że po dwudziestu ośmiu latach spokojnego uśpienia na strychu pamięci, rozwiązanie tajemnicy na wszystkich, ale niezależnie (!) spada w ciągu jednego tygodnia. W dodatku Wielkiego Tygodnia.

Przy tej lekturze spędzić można miłe dwa wieczory i tyle samo poranków, ale nasze życie nie wywróci się po niej do góry nogami. To książka, o której prędzej czy później zapominamy. To niewątpliwie dobra, niezobowiązująca lektura na wakacje, ale To, co zostało Picoult jeszcze długo nie straci pierwszej pozycji w rankingu lektur klubowych.