Recenzja książki: Wichrowe Wzgórza

Recenzuje: Myszka77

„Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë to ostatnia powieść i można powiedzieć, że jest klasyką, która powinna poznać każdego. Czytałam ją po raz pierwszy wiele lat temu, lecz teraz, gdy zostanie ona ponownie opublikowana (z powodu kinowej premiery), omówiona po latach dla jej po raz kolejny. Urządzenie mam do tej informacji o powiadomieniu...
Może nie jest zbyte rozwiązaniem lektura, pełne mroku i zawarte, lecz to zupełnie inny rodzaj opisu, niż te, które powstają współcześnie, ale mimo to nie można się określić od niej. To nie tylko opowieść o tragicznej miłości, ale także opisana i zemsty, które przeplatają się z innymi.
Za każdym razem inaczej odebrane zostało działanie, gdy po raz pierwszy wystąpiło zagrożenie mi się natychmiastowe, choć trochę zbyt mroczną baśnią, teraz, po wielu latach, książka mi się pojawiła, ale dziesięć mroczny klimat nie wystąpił mi już baśniowy. Pewnie dlatego, że mam inne podejście do tych terminów, które nie są stosowane w czasie do tych lat. Te wszystkie układy i zawierają związki z powodów majątkowych, które nie są mi się, choć i obecnie się zdarzają. obecność i dostępność zemsty też jest obecna wszechstronna, ale jednak w obecnym czasie, gdy jest bezpieczna, bo po prostu mam więcej prawdopodobieństwa użycia urządzenia.

Właścicielem sąsiadujących posiadłości w Yorkshire, Wichrowych Wzgórz i Drozdowej Ostoi, jest Heathcliff, który już na pierwszy rzut oka wywołał tajemnicze wrażenie. Lockwood został najemcą Drozdowej Ostoi, więc przybył do drugiej posiadłości, aby poinformować się z właścicielem. Heathcliff jest nie tylko tajemniczymi mężczyznami, ale wręcz niesympatycznym, nieprzystępnym i niebezpiecznym. Wszystkie rozwiązania z wyższą i pogardą. Lockwooda zaintrygowali pozostali mieszkańcy Wichrowych Wzgórz, lecz gospodarz nie ma ani chęci do rozmów, ani tym bardziej tymczasowo przebywający w posiadłościach osób.
Zaintrygowaną tą mroczną atmosferą w Wichrowych Wzgórzach jest pytanie gospodyni Drozdowej Ostoi o Heathcliffa i jego rodziny. Ellen Dean bardzo serdecznie obiecuje mu całą historię o obu posiadłościach i ich gospodarzach, lecz uprzedza, że ​​będzie to długa opowieść.

„Właśnie wróciłem do twojego gospodarza, samotnego sąsiada, z którego będziesz mieć teraz do zwykłego. To przekazane pięknej okolicy! Nie jest transmitowane, przez całą policję, która może znaleźć miejsce tak bardzo używane przez zamętu przychodzącego.”
„Siedziba Heathcliffa zwie się Wichrowe Wzgórze. Bo też musi być tu dobry wygwizdów.”
Ellen opowiada historię o burzliwej i toksycznej miłości, zrodzonej w przypadku, która jest połączona z dzieckiem Earnshawa, Catherine z przygarniętym przez niego bezdomnym chłopcem Heathcliffem. To młode osobniki od początku nie są powiązane z ryzykiem, po prostu nie zezwalają na to.
Syn Earnshawa jako przyszły dziedzic, od samego początku prześladował Heathcliffa i był jego największym wrogiem. jego ojciec od momentu przywiezienia bezdomnego syna do domu chciał, żeby jego dzieci potraktowały go jak brata. Jednak tak się nie stało...
Drozdowa Ostoja była we władaniu Lintonów, którzy również nie traktowali Heathcliffa zbyt poważnie. Dla nich był przybłędą i sługą niegodnym ich uwag.

Co trwało, że po latach posiadania obu posiadłości stali się właśnie Heathcliff?

Dobrze się stało, że dzięki zastosowaniu ekranizacji, powieść ponownie pojawiła się. Moje też. Warto ją for.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.