Recenzja książki: Złamane Serce w Toskanii

Recenzuje: Danuta Awolusi

Złamane serce w Toskanii to powieść o młodych ludziach, którzy próbują odnaleźć się w świecie rodzinnych oczekiwań, własnych ambicji i pierwszych poważnych uczuć. Rafał Krzysztof Jaworowski koncentruje się na relacji Justyny i Radka, osiemnastolatków u progu dorosłości. Oboje mają artystyczne dusze, ale jednocześnie zmagają się z codziennością – szkołą, rodzicami, wymaganiami otoczenia. Książka porusza i mocno angażuje!

Czytelnik dostaje do rąk interesującą historię o dorastaniu w cieniu Kościoła i rodzinnych ambicji. Spotkania w Ruchu Światło-Życie, rozmowy z proboszczem czy wspólne modlitwy w kościele św. Anny pokazują, jak bohaterowie uczą się definiować siebie. Religia staje się aktywną przestrzenią rozmów o wyborach, małżeństwie, relacjach. Widać, że autor dobrze zna ten świat i stara się oddać jego znaczenie w codzienności młodych ludzi.

Obok wymiaru duchowego Jaworowski mocno akcentuje temat edukacji i aspiracji. Justyna marzy o Akademii Sztuk Pięknych, Radek rozważa muzykę, dziennikarstwo, a nawet teologię. To odsłania napięcie między pokoleniami – rodzice chcieliby dla dzieci stabilnych, dobrze płatnych zawodów, a bohaterowie marzą o sztuce, tworzeniu, niezależności. Mamy więc konflikt uniwersalny, rozpoznawalny w wielu domach – także dziś, kiedy na znaczeniu zyskują zawody techniczne, a jednocześnie młodzi ludzie coraz częściej podążają za swą pasją.

Relacja Justyny z matką wyróżnia się ciepłem i otwartością, co kontrastuje z chłodniejszym, pragmatycznym podejściem ojca. Podobnie w rodzinie Radka pieniądze i prestiż stają się przedmiotem rozmów, które kształtują jego poczucie tożsamości.

Pojawiają się konflikty z rodzicami, zazdrość, a także problematyczne relacje rówieśnicze. W rozmowach Justyny i jej przyjaciółki Uli przewija się krytyka powierzchownych związków, w których brakuje uczuć, a liczy się tylko szybka satysfakcja. Autor wyraźnie kontrastuje to z relacją głównych bohaterów, opartą na miłości, wspólnych planach i rozmowach o przyszłości.

A potem wszystko się zmienia. Justyna wyrusza do Toskanii. Tam, w otoczeniu włoskiego słońca i sztuki, szuka spokoju, pracy i nowego rytmu dnia.

Jaworowski umiejętnie pokazuje, jak sztuka i praca mogą stać się formą terapii. Justyna, zatrudniona w pracowni artystycznej, odkrywa, że tworzenie pozwala jej wyrazić to, czego nie potrafi już wypowiedzieć słowami. Obok niej pojawiają się postaci, które wnoszą do jej życia nowe światło: przyjaciółka Ula, pełna ciepła i odwagi, oraz Włosi, u których prostota i pogoda ducha kontrastują z jej wewnętrznym smutkiem.

To powieść o przemianie, o potrzebie bliskości i o tym, jak długo człowiek potrafi trwać w przeszłości. Jaworowski pokazuje, że miłość nie kończy się w chwili rozstania, zmienia tylko formę. W tej historii nie ma gwałtownych zwrotów akcji, są natomiast emocje: subtelne, głębokie i prawdziwe.

Choć tytuł sugeruje, że akcja toczy się w Toskanii, Italia pojawia się później i pełni raczej rolę symbolu – miejsca, które otwiera nowe doświadczenia i wystawia bohaterów na próbę. Florencja to w pewnym sensie symbol konfrontacji z wielką sztuką i obcą kulturą, w której łatwo się zgubić.

Myślę, że ta książka rodzi wiele pytań. Jaką cenę płaci się za podążanie za marzeniami, wbrew oczekiwaniom rodziny? Co oznacza odpowiedzialność za drugą osobę w tak młodym wieku? 

Złamane serce w Toskanii to przede wszystkim historia o dorastaniu, o pierwszych decyzjach, które mają wpływ na całe życie. Pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie miłości, pasji i rodzinnych ambicji. Powieść przemówi do młodych czytelników, ale także do dorosłych, którzy pamiętają własne wybory u progu dorosłości.

To także historia o żałobie, pamięci, staraniu się od nowa. W przypadku takich książek bardzo łatwo o spoilery, sami przekonajcie się więc, co spotkało bohaterów tej książki. Warto!