Amore Mio! #2 Burza

Dziś przychodzę do Was z recenzją drugiego tomu serii, która od pierwszych stron przeniosła mnie do włoskich Alp, ale też poruszyła ważne życiowe tematy. To „Amore mio! Burza” Jagny Rolskiej, historia, która jest jak rozmowa z przyjaciółką: ciepła, szczera i momentami zaskakująca.

Ta książka to idealny przykład na to, że spokój bywa tylko pozorny. Monika, główna bohaterka, wydaje się już osiągnąć swój alpejski ideał: pensjonat, ukochany mężczyzna, córka, przyjaciółka i gromadka kocich pupili. Otacza ją piękno przyrody i pozorna sielanka. Jednak tytułowa „burza” zbiera się na horyzoncie  i to dosłownie. Gwałtowne wiosenne nawałnice zagrażają spokojnej osadzie, a z Polski nadchodzi wiadomość, która wywraca życie rodziny do góry nogami. Już na starcie czuć, że to będzie opowieść o przewartościowaniu tego, co w życiu ważne.

Fabuła jest dynamiczna i zaskakująca. Choć to kontynuacja, książkę można czytać jako osobną historię, choć lepiej znać pierwszy tom, by poczuć pełną więź z bohaterami.  Autorka sprytnie przesuwa punkt ciężkości. Tu Monika staje się nieco bardziej obserwatorką i oparciem dla innych, a na pierwszy plan wysuwają się młodsi bohaterowie i ich dylematy. Pojawiają się wątki, które są zarówno lekkie i komediowe, jak i naprawdę trudne, a nawet szokujące.  Nie ma tu miejsca na nudę, ale jest za to dużo życia w jego różnych odcieniach.

Bohaterowie, z którymi się zaprzyjaźnisz (i pokochasz koty!) Postacie w tej książce to jej największy atut. To zwykli-niezwykli ludzie, którzy mierzą się z problemami bliskimi czytelnikom. Monika jest już bardziej zakorzeniona, ale wciąż musi stawiać czoła wyzwaniom. Staje się podporą dla innych zagubionych dusz, co pokazuje jej wewnętrzną siłę.  Historie młodszych bohaterów  wzbudzają w czytelniku współczucie, ale i złość na niesprawiedliwość losu. Ich rozterki sercowe i życiowe decyzje są bardzo autentyczne. Niezwykli bohaterowie drugoplanowi  czyli koty! One nie są tylko tłem. Są pełnoprawną częścią rodziny i fabuły, a ich obecność często rozładowuje napięcie i dodaje ciepła.
  Relacje między postaciami są oparte na przyjaźni, miłości i bezwarunkowym wsparciu, co jest głównym przekazem tej powieści.

Tempo akcji jest doskonale wyważone. Mamy momenty spokojnego budowania atmosfery i nagłe zwroty akcji, które nie pozwalają odłożyć książki. Jagna Rolska pisze niezwykle przyjemnym  i obrazowym językiem. Czytając, niemal słyszy się szum alpejskiego wiatru i odgłosy burzy, a emocje bohaterów są wyczuwalne na każdej stronie. Jej styl jest przystępny, ciepły i bardzo wciągający.

Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść idealnie trafi do Ciebie, jeśli:

⚘️Kochasz rodzinne sagi i obyczajówki z głębszym przesłaniem.
⚘️Szukasz historii, która wzrusza, ale i daje nadzieję – bo "po burzy zawsze wychodzi słońce" .
⚘️ Cenisz realistycznych bohaterów i skomplikowane relacje.
⚘️ Potrzebujesz książki-niespodzianki, która zaskoczy cię rozwojem wątków.
⚘️Lubisz, gdy w tle ludzkich dramatów pojawiają się urocze zwierzęta.
  To propozycja na zimowy wieczór pod kocem, ale też na letni odpoczynek,  bo opowieści o życiu są zawsze aktualne.

„Amore mio! Burza” to piękna opowieść o sile kobiet, znaczeniu rodziny (tej z wyboru również) i odnajdywaniu siebie po życiowych zawieruchach. To książka, która bierze w ramiona i mówi: "wszystko będzie dobrze". Mimo że jest to tom drugi, czyta się ją świetnie także jako osobną historię.

Moja ocena:  8/10 🌟

Polecam  ją wszystkim, którzy wierzą, że po każdej burzy przychodzi słońce.

BRUNETTE BOOKS

*współpraca reklamowa*

Choć książka niewiele wspólnego ma ze świętami, to jednak jej wydanie czy pełna uczuć, emocji i ciepła historia, idealnie wpasowała się w ten czas. To kontynuacja losów Moniki i jej kociąt. Historia realistyczna, pełna wartości, trudów codzienności i walki o to by było tylko lepiej.

Monika już na dobre zadomowiła się w alpejskiej wiosce, wraz z kociakami, ukochanym mężczyzną, córką i najbliższymi przyjaciółmi miała nadzieję, że jej życie będzie już tylko sielanką. Jednak jak to w życiu bywa, przyszła burza, ta dosłowna niosąca podtopienia i niebezpieczeństwo, jak i ta metaforyczna, ta która wywróciła codzienność Moniki i jej córki do góry nogami.

To drugi tom, kontynuacja losów głównej bohaterki, gdzie patrzymy już na jej życie po względnej stabilizacji. Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby cieszyć się lekturą? Powiem, że i tak i nie. Jeśli poznacie będziecie mieli ciągłość historii, dostaniecie więcej informacji, bohaterowie będą znani, a cała historia przynajmniej według mnie będzie kompletna. Jednak jeśli nie poznacie pierwszej części, to też nie koniec świata. Wszystko będzie dla was nowe, ale sama historia nie skupia się już tak bardzo na Monice, jak to było w przypadku pierwszego tomu, lecz fabuła dotyka reszty bohaterów, którzy za przykładem Moniki zaczynają podejmować trudne decyzje, które mogą trwale zmienić ich życia.

To historia, przez którą ja płynęłam, podobnie czułam przy czytaniu poprzedniego tomu. Fabuła była dosyć wartka i dynamiczna, jednak panował w niej porządek, bohaterowie drugoplanowi weszli nieco bardziej na pierwszy plan, podzielili się miejscem i czasem, w którym możemy ich wszystkich lepiej poznać. Ten tom nieco bardziej skupia się na młodym pokoleniu, dla których los przygotował różnorakie perturbacje, żadne z nich nie ma lekko, we mnie wzbudziło się nie tylko współczucie dla nich, ale też furia na to jak los i ludzie ich potraktowali.

Historia pełnia ciekawych tematów, niektóre były lekkie i nieco komediowe, ale sporo z nich było trudnych, nieco może i szokujących. Wszystkie łączyły się tym, że nasi bohaterowie musieli podejmować decyzje, musieli działać, a co najważniejsze nie byli sami, a Monika i Maria stały się jakby opiekunkami tych wszystkich zagubionych duszyczek. Autroka mnie tutaj raz po raz zaskakiwała kolejnymi zwrotami akcji, wątkami i tematami, z którymi dawno lub wcale jeszcze się nie spotkałam. Przez co fabułą wydawała mi się jeszcze bardziej intrygująca, oryginalna i na swój sposób po prostu cudowna. To opowieść pełna trudów codzienności, ale też ciepła, przyjaźni, miłości i wsparcia, niosąca ze sobą ogrom wspaniałych wartości i pokazująca jak ważne jest wsparcie i bliskość najbliższych, obrazujące też w idealny sposób powiedzenie, że po burzy wychodzi słońce.

Mi bardzo się podobało, podobanie jak w przypadku pierwszego tomu, lektura mnie oczarowała, choć czuję pewien niedosyt spowodowany tym, że postać Moniki nieco zeszła na dalszy plan, bo to jej losów byłam najbardziej ciekawa, i choć jest ona obecna przy niemal wszystkich wydarzeniach, to o niej samej jednak według mnie było nieco za mało. Mimo wszytko lektura była cudowna, jej czytanie sprawiło mi ogromną frajdę i powiem szczerze, że nie miałam ochoty kończyć tej przygody. Lektura dla każdego i moim zdaniem warta przeczytania.

Monika odnajduje spokój i miłość w pięknej alpejskiej wiosce. Na nowo układa sobie życie, tym razem po swojemu. Wcześniej śnieg i lawina, a teraz burze i obfite opady utrudniają normalne funkcjonowanie mieszkańcom. Marysia otrzymuje druzgocącą wiadomość z Polski. Wraz z Moniką i nową włoską znajomą wyruszają do rodzinnego kraju. Tam będą musiały podjąć decyzje, które zaważą nie tylko na ich losie. Czy jednak najmłodsza z kobiet sprosta wyzwaniu przed jakim postawiła ją sytuacja? 

Zdradzę w sekrecie i myślę, że kociary będą zadowolone. W tej części kotów jest jeszcze więcej. 

Poza kotami toczy się normalne życie, pełne szczęścia, miłości i...niespodziewanych wiadomości. Na horyzoncie pojawia się ktoś kim trzeba będzie się w pełni zaopiekować, a może nawet nie jeden ktoś. Czasem życie stawia przed nami zadania co do których mamy wątpliwości, bo ich wykonanie może wywrócić nasze życie do góry nogami. Wtedy jednak poznamy kto tak naprawdę jest wart poświęconego czasu i miłości. W przypadku tej historii,powiedzenie -od przybytku głowa nie boli - nie ma zastosowania.

Bardzo przyjemna polsko - włoska opowieść, gdzie znajdziecie też pewną dawkę humoru. 

Do przeczytania w leniwy wieczór. Polecam