Białe Madonny

"Białe jak kokaina matki madonny, od dziecka odchylone".

Taka była Marta Dziedzic. Na wiecznym haju, niezainteresowana, daleka od swoich dzieci. Odchylona. Gdy, jak zwykle, była po wpływem, jej córeczka utopiła się w wannie. Marta odsiedziała za to 9 lat. Dzień po wyjściu na wolność strzeliła narkotycznego samoboja. 

Podkomisarz Zoja Sterlak nie wierzy, że Marta mogła się zabić. Wszystko temu przeczy. Wbrew prokuratorskim zaleceniom rozpoczyna własne śledztwo, które doprowadzi ją w głąb mrocznych tajemnic rodzinnych i obnaży prawdziwe, demoniczne oblicze denatki. Wielu życzyło jej źle, wielu mogło chcieć jej śmierci...

Białe madonny to świetny kryminał obyczajowy, który wciąga w ciemną otchłań dysfunkcji i patologii społecznych, rodzinnych dramatów i nieoczywistych powiązań między bohaterami. To iluzja idealnego życia, złudne poczucie kontroli i tragiczne konsekwencje zaniedbań i złych uczynków.

To historia z gatunku tych przygnębiających. I nie tylko z powodu wątku zaniedbywanych dzieci, bo to z pewnością jest lejtmotywem powieści, ale tu są dramaty kilku rodzin, które złożyły się na całą sekwencję tych ponurych zdarzeń. Autorka pokazuje, że nawet w pozornie dobrych i bogatych domach, za zamkniętymi drzwiami rozgrywają się mrożące krew rzeczy, że zaufanie, ciepło rodzinne i miłość to krucha fasada, za którą kryje się wyrachowanie i wygodnictwo.

Nie wiem, jak to się stało, że twórczość Agnieszki Płoszaj przeleciała przez moje czytelnicze pole kompletnie niezauważona. A to błąd, bo wpadłam po uszy w tę jej najnowszą książkę.  Dynamiczna akcja, wciągająca i, co lubię bardzo, wielowątkowa fabuła wymykająca się ze znanych schematów, to ogromne atuty powieści. Plusem są też dobrze skrojeni bohaterowie o skomplikowanych historiach osobistych, również mierzący się z własnymi demonami i nie zawsze fajną przeszłością. Zoja jest oczywiście najbardziej wyrazistą postacią i raczej trudno jej nie polubić. Ta pół Polka, pół Chorwatka to mała szelma, która jeńców nie bierze :) jest bezkompromisowa i uparcie dąży do celu. Umie się postawić i bronić swojej tezy. Ale potrafi być też empatyczna, co pokazuje przykład Filipa. No ale Kardas i Karski też niczego sobie :)

No dobrze... podsumowując: moje pierwsze spotkanie z Agnieszką Płoszaj uważam za ogromnie udane i mam ochotę na więcej. Czy czegoś mi zabrakło w tej powieści? Może tylko tych wuzetek, bo ze sto lat ich nie jadłam...