Cmentarz zagubionych dusz

Cmentarz zagubionych dusz

Jest to drugi tom losów Maximusa Opoki, który tym razem musi udać się do innego cmentarza w roli szpiega. Nie wydaje to się ciężkim zadaniem, gdyby nie fakt, że cmentarz ten nie jest jak jego. Jest on oddalony od świata i nikt nie chce z tamtąd wyjerzdżać. Od począku Maximus czuje się tam źle, ludzie krzywo na niego patrzą, dusze nienawidzą, a sama dzieczka przeraża. Ta biało włosa kobieta, o błękitnych wręcz nienaturalnie błyszczących oczach, trzyma żelazną ręką całą Zimową Puszczę i to ona uważana jest za wariatkę. Czy Maximus podoła zadaniu? Jakie tajemnice odkryje?

Rok 2024r. Zaczęłam z pierwszym tomem tej serii, a 2025r. Z drugim i uważam to za świetny początek czytelniczego roku. Książkę wręcz pochłonęłam i umiejętnie wyciągnęła mnie ona z zastoju czytelniczego. Uwielbiam świat w jakim cały czas jest akcja. Dusze są niesamowite, uwielbiam je poznawać, ich przeszłość, nawyki i pragnienia. Relacje między bohaterami są wspaniałe, to jak oni się zaprzyjaźnili i pokochali, jak się chronią jest niesamowite. No i co do tego tomu przedewszystkim uwielbiam postać białowłosej dziedziczki, ta jej inność, idąca w parze z charakterem szurniętej kobiety niesamowicie się sprawdził w tej książce. Mega książka, nie mogę się doczekać tomu III.

„Tylko patrzeć, jak wszystko się sypnie. A nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że Ofelia jest pierwszym zwiastunem naszych kłopotów”.

Maksymilian Opoka na dobre zadomowił się w Lawendowym Dworku. Wraz z duszami i ludźmi tam pracującymi stanowi zgraną ekipę. Do czasu, gdy na kontroli pojawia się nowy minister Bułat, który zaskakująco dużo wie o cmentarzu, jak i jego opiekunach. Max dostaje specjalne zadanie udania się do Zimowej Puszczy i dowiedzenia się jak najwięcej.

Jak niedostępna kraina i jej mieszkańcy ugoszczą naszego bohatera? Jakie tajemnice odkryje?

Kontynuacja przygód Maxa Opoki trochę musiała poczekać na swoją kolej, lecz nic straconego. Dzięki temu mogłam lepiej przypomnieć sobie pierwszą część. I czytanie drugiej przebiegło już sprawniej.

Autorka zabiera nas w zupełnie nowe i obce rejony, do miejsca, w którym cmentarz nie ma murów, a dusze swobodnie chodzą po mieście. Oczywiście nie wszystkie, ale jednak to coś zupełnie innego niż dotychczas znaliśmy.

Mieszkańcy Zimowej Puszczy są skryci i bardzo nieufni wobec obcych. Max nie miał więc łatwo na początku swojej misji. Okazało się, że sprawa nie jest o wiele poważniejsza, gdyż ktoś próbuje go zabić.

„Ktoś w Zimowej Puszczy grał w grę i wbrew wszystkim teraz i ja usiadłem do stolika. Jeszcze nie znałem wszystkich graczy ani nawet zasad, ale przecież to tylko szczegół”.

Livia dziedziczka jest jeszcze o wiele bardziej tajemnicza niż wszyscy inni. Z przyjemnością odkrywałam wszelkie szczegóły jej osoby.

Co do wykreowanego świata to autorka przeszła samą siebie. Wszystkie znajdujące się dusze w Zimowej Puszczy mają swój niepowtarzalny urok. Najbardziej zapadła mi w pamięć dusza przypominająca niedźwiedzia, która w kapeluszu jeździła na rowerku cyrkowym.

A to tylko jeden przykład z wielu, koniecznie musicie poznać wszystkich bohaterów książki. Podejrzewam, że Śnieżynka skradnie niejedno serce.

Czekam z niecierpliwością na kolejny tom.

Bardzo dobra kontynuacja. Inna lokalizacja, nowe postacie i sam cmentarz też nie podobny do znanego z pierwszej części.