Dawno temu na ziemi dobrzyńskiej

Powrót do dzieciństwa, na wieś, do czasów, które były beztroskie, choć czasem pozornie. Janusz Wacławiak zaprasza nas do świata, który otacza nostalgią, ale też chce nam sporo przekazać.   Nie spodziewałam się, że Dawno temu na ziemi Dobrzyńskiej okaże się książką tak głęboko wnikającą we wspomnienia i emocje. Na pierwszy rzut oka to przecież opowieść o wsi sprzed lat, o dzieciach, które chodzą do szkoły, pomagają w gospodarstwie i przeżywają pierwsze zauroczenia. Jednak im dalej wchodzimy w tę historię, tym wyraźniej widać, że nie jest to banalny i nostalgiczny powrót do „lepszych czasów”. To opowieść o momencie, w którym zaczynamy lepiej rozumieć życie. Autor dzieli książkę na cztery pory roku (co mocno kojarzy mi się z Chłopami Reymonta i pewnie nie jest to przypadek). Jesień przynosi nowy rok szkolny i nowe napięcia w klasie, zima odsłania surowość codzienności, a wiosna wprowadza dramat i śmierć. Lato daje pozorną lekkość, która jednak nie kasuje ostatnich wydarzeń. Rytm natury pięknie ilustruje, jakim procesem jest dojrzewanie. A i same opisy mają w sobie coś kojącego: Do łąki było około pół kilometra, idąc między polami. Krowy szły posłusz­nie, znały drogę, trafiłyby tam nawet same, ale trzeba było je uwiązać za pomocą łańcucha i palika. Reksio oczywiście wędrował ze mną. Szkoda, że nie potrafił wbić palika w trawę. Po drodze mijaliśmy sad z dojrzewającymi jabłkami i śliw­kami, pola ziemniaków i buraków

...
(czytaj dalej)