Drugie życie Czarnego Kota

To książka, której cel i przesłanie doskonale rozumiem, ale która mimo to mnie nie porwała. Łubieński patrzy na Warszawę z perspektywy przyrody - drzew, ptaków, owadów, chwastów i wszystkich tych form życia, których na co dzień nie dostrzegamy. Uczy uważności, pokazuje, że nawet najbardziej zabetonowane fragmenty miasta tętnią życiem, jeśli tylko wiemy, gdzie patrzeć. To cenna lekcja, zwłaszcza dziś, gdy coraz częściej zapominamy, że nie jesteśmy jedynymi mieszkańcami miast i że każdy skrawek zieleni ma znaczenie.

Podobało mi się połączenie historii Warszawy z historią jej przyrody. Autor potrafi być jednocześnie przewodnikiem, detektywem i eseistą. Widać ogrom pracy włożonej w tropienie dawnych drzew, roślin czy zwierząt, a także autentyczną miłość do świata natury. Książkę czyta się przyjemnie, język jest piękny, pełen czułości i zachwytu nad tym, co żyje obok nas. Najbardziej poruszyły mnie te fragmenty, w których przyroda spotyka się z osobistym przeżyciem autora. Szczególnie zapamiętam rozdział poświęcony psu, wieloletniemu towarzyszowi spacerów. Opowieść o jego starości i odchodzeniu była dla mnie wzruszająca, być może również dlatego, że sama wiem, czym jest utrata ukochanego psa.

Myślę też, że odbierałabym ją inaczej, gdyby jej akcja rozgrywała się we Wrocławiu, w moim mieście. Warszawa jest dla Łubieńskiego miejscem szczególnym, dla mnie nie. Cieszę się, że ją przeczytałam, choć ostatecznie najbardziej zostały ze mną nie opowieści o roślinach czy owadach, ale te fragmenty, w których autor przypomina, że także człowiek jest częścią przyrody - ze swoją pamięcią, stratą, tęsknotą i miłością.