Dwie twarze milczenia

Miran Orszu w swojej poezji nie zatrzymuje się na opisywaniu emocji, ale pokazuje pewną drogę. W Dwóch twarzach milczenia ta droga jest jeszcze wyraźniejsza, bardziej skupiona i konsekwentna niż w tomie Miłość, która budzi się w Tobie. Tym razem czytelnik dostaje opowieść o pęknięciu, które może stać się początkiem. Ten tom jest o ruchu wewnętrznym, o chwili, w której człowiek przestaje uciekać i zaczyna trwać. Autor od początku kieruje uwagę czytelnika ku doświadczeniu powrotu. Nie chodzi jednak o powrót do drugiego człowieka ani do utraconej relacji, lecz o ruch w głąb siebie. Milczenie, które jest osią tomu, ma dwie twarze: jedna rani, druga uzdrawia. Jedna jest ucieczką przed prawdą, druga staje się przestrzenią, w której można wreszcie spojrzeć na siebie bez obrony. Pierwsza część, z motywem nocy, prowadzi nas w sam środek rozdarcia. Pojawiają się Piotr i Judasz, lecz nie jako postaci religijne ani bohaterowie znanej opowieści - to raczej dwa odruchy, które współistnieją w człowieku. Jeden zaprzecza, bo lęk jest silniejszy niż prawda. Drugi nie potrafi unieść ciężaru własnego wyboru. Wiersze z tej części są gęste emocjonalnie, skupione na jednym geście, jednym słowie, jednym oddechu. Bardzo mocno wybrzmiewa motyw ciężaru, który nie dotyczy tylko winy, lecz świadomości siebie. Druga część tomu przynosi wyraźną zmianę w formie. Pojawiają się sonety, a wraz z nimi większa dyscyplina języka. To odpowiedź na chaos pierwszej

...
(czytaj dalej)