Dzieci Świętej Małgorzaty

Święta Małgorzata jest patronką kobiet ciężarnych. I właśnie w intencji spłodzenia potomka przybywa do pewnego dalmatyńskiego miasteczka zdesperowane małżeństwo. To tu mają się odbywać obchody ku czci świętej. Ich wątek przeplata się z innymi: syryjskiego imigranta, bankrutującego biznesmena, przedsiębiorczego policjanta mającego w planach sprzedawać ćevapy i mogącego poszczycić się piękną córką. Kibicuje im osioł pana Mikuli, który bezbłędnie potrafi wyczuć chemię między ludźmi i nie waha się głośnym rykiem obwieszczać o tym światu. Czy obchody ku czci świętej Małgorzaty będą owocne?

Ante Tomić swego czasu zauroczył mnie książka „Cud w Dolinie Poskoków”, więc bez wahana sięgnęłam po jego kolejną powieść, która na polskim rynku ukazała się dzięki oficynie literackiej Noir Sur Blanc. Ta zatytułowana jest „Dzieci Świętej Małgorzaty”. Chorwacki autor po raz kolejny serwuje nam satyrę i to nieco przaśną satyrę. I tu się na chwilę zatrzymam. Tomić pokazuje, że przaśność nie musi być wulgarna Że – pomimo iż – fabuła powieści kręci wokół robienia dzieci, można pisać o tym sympatycznie i zabawnie. Że seks może i jest tematem przewodnim, ale nie dominuje, nie przyćmiewa innych aspektów.

Miasteczko, w którym dzieje się akcja to takie miejsce, gdzie po prostu się żyje. Ludzie mają sporo wyrozumiałości wobec sąsiadów. Może nie zawsze rozumieją świat, ale biorą go takim jaki jest, nie komplikując sobie specjalnie życia. I ta prostolinijność urzeka czytelnika, a na satyrycznej kanwie tworzy swego rodzaju krzywe zwierciadło relacji międzyludzkich, miłości, kochania.

Po raz kolejny rewelacyjnie bawiłam się z książką tego chorwackiego pisarza. Tomić – trochę jak Mrożek – pokazuje, że satyra nie musi być skomplikowana. Ona nie musi przytłaczać czytelnika formą czy językowymi konstruktami. „Dzieci Święte Małgorzaty” to komedia pełną gębą. Komedia, która może być odświeżająca w świecie pełnym terminów i planowania. Czy jeszcze wiemy, co to spontaniczność?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Ante Tomić udowadnia, że absurd, ironia i ciepły humor to doskonałe narzędzia do opowiadania o sprawach poważnych. W "Dzieciach świętej Małgorzaty" zabiera nas do dalmatyńskiego miasteczka, które z pozoru wydaje się spokojne i senne, ale z każdym rozdziałem coraz bardziej przypomina tętniący życiem, surrealistyczny mikroświat pełen cudów - tych małych i tych spektakularnych.

 

Wszystko zaczyna się dramatycznie - od katastrofy statku z imigrantami. Ocalały Syryjczyk Selim trafia w sam środek lokalnych obchodów ku czci świętej patronki, gdzie spotyka całą galerię postaci: pobożnych (czasem zbyt pobożnych), pogubionych, śmiesznych i poruszających. Tomić z niezwykłym wyczuciem żongluje wątkami: od osła pana Mikuli, przez bankrutującego biznesmena, po orkiestrę dętą ćwiczącą z zapałem do parady. A wszystko to spięte klamrą oczekiwania na cud.

 

Największym atutem powieści jest jej ton - lekki, miejscami groteskowy, ale podszyty czułością i przenikliwą obserwacją społeczną. Nie boi się przy tym poruszać tematów trudnych - migracji, bezpłodności, religii, męskości - ale w sposób, który rozbraja stereotypy i prowokuje do refleksji, nie popadając przy tym w moralizatorstwo.

 

,,Dzieci świętej Małgorzaty" to książka, która bawi i wzrusza. Pokazuje, że nawet w najbardziej absurdalnych sytuacjach może kryć się prawda o nas samych - i że czasem śmiech to naprawdę najkrótsza droga do zrozumienia świata.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Chorwackie powieści - ktoś, coś?

 

Kiedyś i dla mnie musiał nadejść ten pierwszy raz. I powiem tak - powiedzieć o tej książce, że wzbudziła we mnie eksplozję doznań, to jak nie powiedzieć nic.

 

Od teraz ryk osła będzie miał dla mnie zupełnie nowe znaczenie. A jego intensywność, wierzcie, będę traktować z wyjątkową uwagą.

 

Świętą Małgorzatę wpisuję już na listę szczególnych patronek - matek, położnic, pasterek i wszystkich starających się o dziecko. W końcu ta dzielna pogromczyni smoka ma moc - oj ma!

 

A kebab? Najlepszy ćevap wciąż pozostaje dla mnie enigmą, bo nawet autor, z rozmysłem i humorem, wykropkował wszystkie niezbędne składniki do jego przygotowania.

 

Jedno jest pewne - przy tej lekturze bawiłam się wybornie i książka ta zajmuje od dzisiaj miejsce szczególne w mojej biblioteczce.

 

Miks postaci jest tu obłędny: ksiądz, syryjski imigrant, policjant, biznesmen w tarapatach z o czterdzieści lat młodszą partnerką, a do tego cała galeria barwnych mieszkańców małej dalmatyńskiej wyspy, gdzie tradycja i sąsiedzkie relacje mają szczególne znaczenie. I oczywiście osioł - ale o nim już wiecie.

 

Tu absurd przeplata się z dramatem, a humor kontrastuje z bolesnymi doświadczeniami bohaterów.

 

Efekt WOW po lekturze to także zasługa przekładu, który pozwolił w pełni wybrzmieć charakterystycznemu językowi autora.

 

JEDNYM ZDANIEM: ,,Dzieci Świętej Małgorzaty" to książka, która zaskakuje na każdym kroku - raz wzrusza, raz bawi, innym razem zmusza do refleksji nad tym, jak wiele w życiu zależy od przypadku, wiary i... poczucia humoru.

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

W roku ubiegłym nakładem wydawnictwa Noir Sur Blanc ukazała się pierwsza w Polsce książka chorwackiego dziennikarza Ante Tomicia ,,Cud w Dolinie Poskoków". Teraz czytelnicy, którzy przekonali się do specyficznego spojrzenia autora na rzeczywistość mogą zaznajomić się z kolejnym tytułem ,,Dzieci Świętej Małgorzaty". I, uff, mam dylemat co o niej myśleć, bo z jednej strony wiele wątków, które się przewijają na jej kartach są absurdalne, jednak z drugiej strony, jeśli obedrzeć je z tego absurdu to okazują się niezwykle prawdziwe ale z domieszką ,,cukierkowatości" dodanej specjalnie na potrzeby czytającego. 

Do, oczywiście, turystycznej chorwackiej wyspy z zatopionego statku z imigrantami na pokładzie trafia wyrzucony przez fale Selim, który jest Arabem. Aby było zabawniej, morze wyrzuca go na plażę nudystów. Komendant Krste zatrzymuje imigranta ale jest mu to nie w smak, gdyż zaburza to jego harmonogram dnia. A jest on napięty, gdyż akcja dzieje się tuż przed obchodami Dnia Świętej Małgorzaty. Patronki Wyspy jak i wszystkich oczekujących lub pragnących posiadać potomstwo. Krste pragnie w tym doniosłym dniu zarobić nieco na ćevapach (kebabach), jednak nie ma on ręki do ich przyrządzania. 

Na Wyspie pojawia się austriacka para starająca się o dziecko. Odwiedzili już wszystkie możliwe miejsca kultu na całym świecie i Święta Małgorzata jest ich ostatnią deską ratunku

W porcie cumuje jacht z podstarzałym czekoladowym bankrutem a wraz z nim jego młodziutka partnerka.
Dodajmy do tego wszystkiego, księdza, filozofa, córki Krstego i kilka żon oraz paru mieszkańców wyspy i osła. Tak, osła! który wydaje dźwięki w trakcie specyficznego zachowania się co poniektórych osób, to macie nieprzeciętną komedię podszytą absurdami ale również ukazującą ludzkie zachowania, tak nieco z przymrużeniem oka i odkrywanie ich pragnień i słabości. Całość utrzymana jak już dla mnie w nieco specyficznym pisarskim stylu Ante Tomicia, który jest wisienką na torcie.

   Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir Sur Blanc.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)