Dziewczyna z jeziora

Są takie powieści, które wymykają się typowym określeniom. Właśnie coś takiego tworzy Joanna Parasiewicz, która w "Dziewczynie z jeziora" proponuje czytelnikom historię osadzoną w małomiasteczkowym klimacie Mazur, w której legendy i dawne wierzenia są namacalne tak, jak codzienna rzeczywistość. Fabuła prowadzona jest inaczej niż zazwyczaj - to miejsce stoi w centrum, a postacie są mniej lub bardziej epizodyczne. Miejsce, które widziało, doświadczyło wiele, miejsce, które wchłonęło to, czego na przestrzeni lat ludzie się tam dopuszczali. I tak poznajemy opowieść Maruszki z 1943 oraz studentów z 1965, która z czasem przeradza się w opowieść o tamtejszych mieszkańcach. Ich codzienność oddana z historyczną dokładnością nadaje powieści obyczajowy charakter, który z czasem przekształca się w klimatyczną grozę. Dzika natura, jezioro, las i ludzkie historie obarczone doświadczeniem wojny tworzą coś, co kojarzy mi się z mroczną stroną baśni - nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć, czasami ludzkie tęsknoty i pragnienia przejmują ster. Bo czego tak naprawdę pragniemy, jaka jest ludzka natura? Czy trzymamy się mocno realności, a może z łatwością poddajemy się pogoni za własnymi wyobrażeniami? Czy właśnie tak powstają legendy?

Witajcie moi kochani

Lubicie historie, w których przeszłość odgrywa istotną rolę?

Dziś przychodzę do Was z powieścią wobec, której mam mieszane odczucia.

Tytuł: Dziewczyna z jeziora

Autor: Joanna Parasiewicz

Wydawnictwo: MANDO

Książkę przeczytałam w ramach akcji #czytamsuspens organizowanej przez @suspense_books

Pewnego dnia trzech młodych nurków wybiera się na Mazury, aby rozpocząć prace archeologiczne w jednym z miejscowych jezior. Niestety pewnego dnia jeden z nich znika bez śladu. Naturalnie rozpoczynają się poszukiwania. Lecz sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy znikają kolejne trzy osoby. Wszystkie ślady prowadzą nad jezioro, przy którym znajduje się stary tartak pamiętający czasy II wojny światowej. Tylko nieliczni wiedzą co wydarzyło się nad jeziorem i dlaczego tak istotne jest, aby nie zbliżać się do tego miejsca.

Jak już wcześniej wspomniałam niestety powieść ta nie przypadła mi za bardzo do gustu. I co jeszcze gorsze, nie potrafię zrozumieć dlaczego. Jest to dla mnie dziwne, ponieważ powieść ta zawiera w sobie elementy, które ja uwielbiam w historiach. Na przykład sam schemat, w którym teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Dzięki czemu na zmianę poznajemy losy bohaterów z przeszłości oraz teraźniejszości. I powoli odkrywamy wszystkie karty powieści.

I ja osobiście uwielbiam takie powieści. A tu jednak niestety między nami nie zaiskrzyło. Długo zastanawiałam się dlaczego tak się stało. Czy może to nie był odpowiedni dzień na tę lekturę, a może czas teraźniejszości w powieści mi nie odpowiadał. I po kilku dniach przemyśleń doszłam do wniosku, że wszystkiego po trochu, ale najbardziej nie przypadły mi do gustu czasy teraźniejszości oraz wątek obyczajowy historii.

Co mnie jednak urzekło to przeszłość i historia jej bohaterów. Byłam ogromnie ciekawa co wydarzyło się nad jeziorem, a przede wszystkim skąd wzięła się Dziewczyna z jeziora. Naturalnie zastanawiałam się również jaki wpływ ma przeszłość na teraźniejszość. I ku mojej satysfakcji znalazłam odpowiedzi na wszystkie moje pytania.

I mimo, iż nie zaiskrzyło między nami tak jakbym tego oczekiwała, to jestem zadowolona z lektury. dostarczyła mi emocji i pewnych wrażeń. Ogólnie miło spędziłam z nią czas. Doceniam sam pomysł na fabułę. Początkowo byłam nią zachwycona, dopiero później moje emocje opadły. Mimo wszystko warto przeczytać i poznać tę historię.

Polecam, strona.394