Godzina Grabarzy

Hans Hellmut Kirst (były żołnierz Wehrmachtu) w swojej powieści opisuje realia wojny z pozycji jej zaplecza. Miasteczko wymienione w książce znajduje się daleko za linią frontu, jednak zawiera bardzo ważną część przemysłu wojskowego: fabrykę paliwa syntetycznego, niezbędnego dla Rzeszy w realiach konfliktu, który ograniczył możliwość importu ropy.

Mimo, iż powieść jest fikcją literacką, przedstawia układy i kruche relacje pomiędzy SS a Wehrmachtem, jak i okoliczną ludnością. Pokazuje, jak różne organizacje współdziałały, a jednocześnie starały się jak najbardziej zyskać na wymianie. Miłość przeplata się tu z interesem, a działanie dla idei z jawną korupcją.

Pokazuje też różne nastawienie co do wojny - widoczni są zarówno jej sympatycy, ludzie wierzący w oficjalną ideologię, jak i służący z obowiązku bądź świadomi, iż klęska pod Stalingradem może oznaczać bliski koniec konfliktu.

Książka pokazuje, jak zbrodnie mogą być prezentowane jako wymagane przez okoliczności bądź realia wojny, mimo, iż często wynikają po prostu z okrucieństwa czy nawet sadyzmu. Pokazuje jak ideologia potrafi uzasadniać dzielenie ludzi na lepszych i gorszych, a każde działanie niezgodne z nią może spowodować rychły wyrok. Widoczne są rozterki zwykłych ludzi, którzy starają się też żyć w zgodzie z systemem, aby zachować pozory normalności i uniknąć komplikacji w swoim życiu.