Grzechy

Większość książek, które czytałam o Dwudziestoleciu Międzywojennym raczej gloryfikowało tę epokę zaznaczając, że było ciężko, bo kraj  podnosił się po latach zaborów i może nie wszystko wychodziło idealnie, ale Polska się rozwijała i gdyby nie wojna bylibyśmy na poziomie innych Zachodnich państw. Przedwojenna Warszawa ponoć była piękna, budowano tam drapacze chmur (Prudential), supernowoczesny gmach Dworca Głównego, powstawały nowe, eleganckie sklepy i restauracje. Warszawa aspirowała do miana miasta nowoczesnego i dynamicznie się rozwijającego. Miała być "Paryżem Północy". Była też druga Warszawa, ta biedna i zacofana, w której kwitła przestępczość. Właśnie tej drugiej Warszawie Paweł Rzewuski poświęcił swoją książkę.

Muszę przyznać, że wiele rzeczy opisanych przez autora w tej pozycji mnie zszokowało, chociażby rozmiary prostytucji, albo że dokonywano rocznie tylu morderstw co obecnie, ale teraz stolica liczy sporo więcej mieszkańców.

Najbardziej mieszkańcom Warszawy dawała się we znaki bieda, a z biedy wynikały inne patologie. Normą było mieszkanie dwóch-trzech rodzin w jednej izbie, a więc kilkunastu osób. Pensje były niskie, a bezrobocie bardzo wysokie, z tego też powodu mnóstwo kobiet trudniło się prostytucją. Rósł odsetek osób bezdomnych, a niektóre noclegownie jeszcze pogłębiały degenerację społeczeństwa. Jako ciekawostkę dodam, że za pobyt w noclegowniach trzeba było płacić. Bieda doprowadzała też do ogromnej liczy samobójstw. Kwitł handel kobietami, które pod pozorem pracy jako służące były porywane i wywożone za granicę, głównie do Azji, czy Ameryki Południowej. Kwitło w najlepsze życie przestępcze. 

"Grzechy Paryża Północy" to bardzo ciekawa książka opowiadająca o wielu nieznanych mi wcześniej faktach i na każdym kroku uświadamiająca jak współcześnie żyjący człowiek ma łatwo w życiu w porównaniu z ludźmi żyjącymi w II RP, gdzie nędza, bezdomność, przemoc, również wobec dzieci nikogo praktycznie nie obchodziła. 

Pozycja napisana przystępnym językiem. Warto przeczytać. Polecam.

Ciekawa...