Ponad 30 lat po ukazaniu się w PIW-ie najważniejszego zbioru tekstów Paula Ricoeura „Język, tekst, interpretacja.
Wybór pism”, polscy czytelnicy będą mogli po raz pierwszy zapoznać się z całością tomu „Hermeneutyka i nauki społeczne.
Eseje o języku, działaniu i interpretacji”, której część (cztery z jedenastu rozdziałów) zawarta była w poprzednim wyborze. Cenione przekłady Piotra Graffa zostały uzupełnione o nowe znakomite tłumaczenia Joanny Bednarek, dzięki czemu jedna z kluczowych i regularnie wznawiana na świecie praca wybitnego przedstawiciela fenomenologii hermeneutycznej ukazuje się w klasycznej i zgodnej z oryginalnym zamysłem autora formie.
Wśród nietłumaczonych dotąd tekstów w części pierwszej znajdziemy dwa fundamentalne eseje: „Hermeneutyka i krytyka ideologii” oraz „Fenomenologia i hermeneutyka”, przy czym ten drugi jest o tyle ważny, że pokazuje istotne przemiany hermeneutyki i jej ścisłe związki z fenomenologią – sprawy nie zawsze jasne. W części drugiej nowością jest rozdział „Czym jest tekst? Wyjaśnianie i rozumienie”, gdzie Ricoeur przedstawia hermeneutycznie pojętą teorię tekstu, która może stanowić ważną konkurencję dla teorii strukturalno-semiotycznej. W bardzo przekonujący sposób pokazuje tu również, że tradycyjne przeciwstawianie wyjaśniania i rozumienia należy poważnie zrewidować. Problemy dotyczące tekstu rozwija zresztą Ricoeur w trzeciej części książki, całkowicie nowej dla polskiego czytelnika. Tu także daje wyraz swoim szerokim zainteresowaniom filozoficznym i naukowym (nauka, ideologia, psychoanaliza) oraz pochyla się nad interpretacją funkcji narracyjnej.
Informacje dodatkowe o Hermeneutyka i nauki społeczne. Eseje o języku, działaniu i interpretacji:
Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2025-02-27
Kategoria: Socjologia, filozofia
ISBN:
Liczba stron: 400
Tytuł oryginału: Hermeneutics and the Human Sciences. Essays on Language, Action and Interpretation
Język oryginału: angielski
Tłumaczenie: Joanna Bednarek, Piotr Graff
Kup książkę Hermeneutyka i nauki społeczne. Eseje o języku, działaniu i interpretacji
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Przeczytane:2025-03-30, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2025, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2025 roku, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2025, czytam regularnie, Egzemplarz recenzencki,
Zdarza się Wam sięgać po teksty z zakresu nauk humanistycznych? Dawniej czytałem regularnie - nie tylko podczas studiów, na zajęcia, ale z zainteresowaniem, dla samorozwoju. W pewnym momencie jednak oddaliłem się znacznie od "wysokiej humanistyki", czasem jakiś zbiór esejów, jakiś artykuł, jakaś monografia, ale nic poważnego, żadnych metodologicznych rozważań. A tu nagle PIW wydaje uzupełnioną edycję esejów Ricoeura Hermeneutyka i nauki społeczne. Eseje o języku, działaniu i interpretacji i obudziła się we mnie chęć wgryzienia się w te tematy, może dlatego, że nigdy nie pojąłem fenomenu fenomenologii, a co dopiero w wariancie hermeneutycznym, której wybitnym przedstawicielem był autor przedstawianej publikacji.
Dużym plusem obecnego wydania jest przede wszystkim to, że czytelnik otrzymuje całość oryginalnej edycji Hermeneutyki..., której do tej pory przetłumaczone zostały przez Piotra Graffa jedynie cztery z jedenastu rozdziałów; pozostałe teksty ukazują się w przekładzie Joanny Bednarek. W tym zbiorze Ricoeur skupia się na historycznym przedstawieniu rozwoju myśli hermeneutycznej i fenomenologicznej, odnosząc się do filozofów pokantowskich - Hegla, Diltheya, Husserla, Heideggera oraz Gadamera - i dokonując wyraźnego wskazania związków jednej i drugiej metody w części pierwszej. W drugiej i trzeciej części skupia się na problematyce tekstu i interpretacji, a także związkom między nauką a ideologią.
Muszę przyznać, że lektura tekstów Ricoeura wymagała ode mnie przypominania sobie na bieżąco koncepcji hermeneutycznych i fenomenologicznych prezentowanych w XIX i XX wieku; zmusiła mnie także, by sięgnąć parę razy do słownika (to oczywiście figura retoryczna - googlałem). Miejscami zatrzymywałem się w celu zanotowania najważniejszych zagadnień poruszanych przez autora, aby nadążyć za jego tempem myśli. Do części akapitów zdarzało mi się wracać, by uporządkować w głowie treść. Ricoeurowski czytelnik powinien być świadom wysiłku, który będzie musiał włożyć w lekturę, niemniej spojrzenie francuskiego filozofa na narrację i teorię tekstu jest warte uwagi, jednakże styl mógłby być trochę bardziej przystępny, ponieważ przy 400-stronicowej publikacji trzeba kilka razy złapać oddech.