Jutro będzie normalnie

Lekka książka opowiadająca o życiu Małgorzaty, znudzonej urzędniczki, żony i matki. Narracja prowadzona w pierwszej osobie pozwala na dokładne poznanie głównej bohaterki, jej przeszłości, teraźniejszości, uczuć i myśli oraz marzeń. Bo kobieta ma marzenie o małym białym domku z żółtymi ścianami. Ale nie robi nic, aby to marzenie spełnić. Nawet wiadomość o spadku w Anglii jej nie cieszy. Mobbingowana w pracy przez podwładną, zdradzana przez męża, krytykowana na każdym kroku przez swoją zołzowatą teściową, czasem denerwowana przez 4-letniego synka Małgorzata wygląda na ofiarę losu. Sama siebie dobija pesymistycznymi myślami i słowami. To wszystko drażni czytelnika. Ale pewnego dnia następuje w jej życiu przełom. Podejmuje wyzwanie rzucone przez pana Roberta, petenta z urzędu. Potem podejmuje kolejne wyzwania i zaczyna walczyć o siebie, o swego syna i swe marzenie o domu. Niby lekka fabuła, ale ukazuje, jak ważne jest pozytywne myślenie, dobra samoocena własnej osoby i walka o marzenia i własne szczęście. Coś się kończy, żeby coś się mogło zacząć. Książkę się czyta lekko i szybko, choć niektóre opisy bywały dla mnie nużące.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Bardzo podobała mi się ta książka. Autorka sprawiała , że chciało się coraz bardziej zagłębić się w historię bohaterów. Poruszająca powieść. Przesłanie- nigdy nie traćmy nadziei albowiem dzień jutrzejszy może nas jeszcze zaskoczyć.
Polecam tę książkę

(Kliknij aby rozwinąć opinię)