Kapitan Corelli

Nie spodziewałam się, że "Mandolina Kapitana Corellego" okaże się lekturą do tego stopnia zachwycającą i urzekającą, że stanie się również lektura niezapomnianą. Dość długo, sięgając po kolejne pozycje z Listy książek BBC, omijałam powieść Louisa de Berni?resa, bojąc się, że pod słodką okładką kryje się przydługa opowieść melodramatyczna, okraszona jedynie zmarginalizowanym wątkiem historycznym. Powieść jednak wodziła za mną tęsknym wzrokiem, ilekroć postawiłam swoją czytelniczą nogę w bibliotece. Teraz już wiem, co podświadomie przyciąga do tej książki i jakie skarby kryją się na jej stronicach. Już od pierwszej strony autor przykuwa uwagę błyskotliwymi opisami ludzi, zdarzeń i samego miasteczka, będącego sceną fabuły. Zachwyca również swoim humorem i ironią, co nie jest przecież takie łatwe, kiedy bierze się na warsztat wojnę i okupację. Wydaje mi się, że to ten humor właśnie, zderzony z brutalnością i okrucieństwem wojny, sprawia, że tekst nas porusza, a ponadto stwarza wrażenie groteskowości, bezsensu wszelkich działań wojennych. Ogromnym atutem powieści jest jej wielopłaszczyznowość. Mamy tutaj wstawki polityczne, opisy walk partyzanckich, odrobinę historii Grecji, a przede wszystkim historię ludzi. Autor obiera sobie za bohaterów ludzi z przeciwnych stron barykady. Wśród narratorów znajdzie się Włoch i Niemiec, premier i pasterz, doktor i pastor, mężczyzna i kobieta. Spoglądamy na wydarzenia z wielu stron, doznając ogromnego wachlarzu emocji i doznań. Poznajemy historię dorastania, przyjaźni, waśni i miłości. Książka porywa nas w świat greckich obyczajów, tamtejszego krajobrazu i mentalności. Kiedy się kończy, naprawdę ciężko jest powrócić do własnej rzeczywistości i otrząsnąć się z uroku tamtego kolorytu. Mnie wciąż w sercu gra mandolina...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Ciekawa książka, polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)