Kilka godzin do szczęścia

Są momenty w życiu, kiedy wszystko wydaje się poukładane – dni mają swój rytm, ludzie swoje miejsce, a my… swoje przekonania o tym, kim jesteśmy. I nagle wystarczy jeden list, jedno zdanie, jeden sekret, żeby to wszystko rozsypało się jak domek z kart. Co byś zrobiła, gdybyś dowiedziała się, że Twoje życie od zawsze opierało się na niepełnej prawdzie? Czy miałabyś odwagę ruszyć w nieznane i poskładać siebie od nowa?

Po tę książkę sięgnęłam, nie przez przypadek. "Kilka godzin do szczęścia" to pierwsza z czterech części serii „Do szczęścia”, która od razu przyciągnęła mój wzrok. Autor Roma J. Fiszer nie jest mi obcy, mam już za sobą wiele jego książek i wiedziałam, że spędzę przy książce miło czas. Bardzo lubię zaczynać coś od początku, wchodzić w historię krok po kroku i poznawać bohaterów od pierwszych stron. Seria ta ma 4 tomy, więc z wielką radością się z Wami podzielę, historią głównej bohaterki od samego początku.

Historia Anny zaczyna się spokojnie… aż do chwili, gdy w jej ręce trafiają listy, które wywracają jej świat do góry nogami. Informacja o adopcji to nie jest coś, obok czego można przejść obojętnie. To pytania, które nie dają spokoju. To emocje, które rozrywają od środka. Anna podejmuje decyzję, że wruszy na Kaszuby, by odkryć prawdę o sobie. Nie jedzie sama. Towarzyszą jej córka Kasia i wnuczka Eliza. Trzy kobiety, trzy różne etapy życia, trzy różne historie… a jednak połączone czymś znacznie głębszym.

Najbardziej w tej historii poruszyło mnie to, jak różne są te trzy kobiety, a jednocześnie jak bardzo są sobie potrzebne. Każda z nich niesie swój bagaż doświadczeń, swoje rozterki i swoje niedopowiedzenia. I nagle ta wspólna podróż sprawia, że zaczynają patrzeć na siebie inaczej... uważniej, głębiej, z większym zrozumieniem. Nie wszystko jest tu łatwe, nie wszystko piękne, ale właśnie w tym tkwi prawda tej relacji. Bo to nie jest idealna więź, tylko taka, którą się buduje, czasem od nowa.

Najciekawsze momenty? Dla mnie zdecydowanie te, w których przeszłość zaczyna się odsłaniać kawałek po kawałku. Każde spotkanie, każda rozmowa na Kaszubach niesie ze sobą napięcie i pytanie, czy to już prawda? Czy jeszcze coś zostało ukryte? I to uczucie niepewności… ono naprawdę trzyma w napięciu. Do tego dochodzą momenty zupełnie nieoczywiste, takie ciepłe, czasem zaskakujące, a czasem takie, które łapią za serce zupełnie niespodziewanie.

Anna jako bohaterka jest bardzo prawdziwa. To kobieta, która całe życie myślała, że zna swoją historię. A jednak w jednej chwili musi nauczyć się żyć z czymś zupełnie nowym. Podziwiałam w niej odwagę, bo nie każdy zdecydowałby się rozgrzebywać przeszłość. Czasem łatwiej byłoby zamknąć ten rozdział i udawać, że nic się nie stało… ale ona tego nie robi. I właśnie dlatego tak bardzo jej kibicowałam.

Emocje? Jest ich cała gama. Od niepokoju i smutku, przez wzruszenie, aż po ciepło i nadzieję. To jest jedna z tych książek, które czyta się niby spokojnie, a jednak gdzieś w środku coś pracuje. Coś się porusza. Coś zostaje na dłużej.

Ogromnym atutem są też Kaszuby – opisane tak, że naprawdę można się tam przenieść. Czułam ten klimat, tę ciszę, tę bliskość natury. I mam wrażenie, że to miejsce nie jest tylko tłem, ale pełnoprawnym bohaterem tej historii.

Co najbardziej mi się spodobało? Autentyczność. To, że ta historia nie jest przesłodzona, a jednocześnie daje nadzieję. Pokazuje, że nawet po trudnych odkryciach można odnaleźć coś dobrego. Że czasem trzeba stracić grunt pod nogami, żeby naprawdę zrozumieć, czym jest szczęście.

Z całego serca polecam tę książkę. Jeśli lubisz historie o kobietach, o rodzinie, o sekretach, które zmieniają życie, to będzie coś dla Ciebie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Przesłodzone relacje międzyludzkie, z dziobków sobie spijają i mają wspólnotę myśli.Najciekawszy jest wątek poszukiwania rodziny, ale też zbyt łatwo wszystko przychodzi. Malkontentka jestem?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Bez wątpienia każdy region Polski skrywa przepiękne miejsca, w których turyści regenerują siły, napawają oczy malowniczymi krajobrazami, wdychają powietrze jakiego nie mają możliwości kosztować na co dzień. Na pewno wszędzie znajdziemy jakąś perłę wartą zapamiętania, uwiecznienia na fotografii. Człowiek obdarzony wrażliwością, wszystkim może się zachwycić, szybko oddać serce nowemu, nieznanemu aczkolwiek pięknemu... Żyło sobie przed laty pewne darzące się przepiękną miłością małżeństwo. Do pełni szczęścia brakowało tylko maleństwa, które przypieczętowałoby ich uczucie. Los chciał, że przez długi okres czasu pozostawił ich we dwoje. Walczyli o potomstwo ile sił. Udało się w końcu i na świat przyszła śliczna dziewczynka o imieniu Basia. Była oczkiem w głowie rodziców, co oczywiście nikogo nie dziwi. Szczęście, jakie zapanowało u Zalewskich jednak nie trwa długo. Często wystarczy parę minut, aby życie zmieniło bieg. Pożar, jaki zawładnął gospodarstwem oraz pobliskimi łąkami, porwał również małą, bezbronną Basię pozostającą w tym czasie poza bezpiecznymi ramionami kochającej rodzicielki. Dobry los nie pozwolił jednak, aby mała Zalewska znalazła się tak szybko po drugiej stronie tęczy, więc zesłał dwójkę młodych ludzi, którzy przygarnęli dziewczynkę i w tym momencie przekreślili jej życie na Kaszubach. Niewątpliwie lepiej byłoby, gdyby dorastała pod skrzydłami biologicznej matki, lecz stało się inaczej i odnalazła swój dom w innym miejscu. Dlaczego tak się stało? Kiedy po latach prawda wychodzi na światło dzienne, emocjom nie ma końca. Posiadająca już bagaż doświadczeń życiowych, córkę i wnuczkę obok siebie Anna wyrusza na poszukiwania swych korzeni. Mimo nie młodego wieku zachowuje wigor, energię jakiej mogą pozazdrościć kobiety będące na początku życia. Moje obawy odnośnie tego, czy serce głównej bohaterki wytrzyma tak wiele niespodzianek, okazały się bezpodstawne. "Kilka godzin do szczęścia" to kolejna wciągająca, ciekawa powieść łącząca trzy pokolenia kobiet, trzy spojrzenia na świat. Mnie najbardziej przypadł do gustu wątek Basi (później Anny). Kobieta poszukuje informacji na temat swojej biologicznej matki - to jest ekscytujące, ponieważ nie możemy przewidzieć zakończenia historii. Autorka ma czytelnika w garści, on się poddaje i płynie wyznaczonym przez nią nurtem. Ogromny plus przyznaję za to, że w książce na pierwszy plan wysuwa się pragnienie odnalezienia zaczątków rodzinny, przyjaźń, jaka po latach na nowo rozbudzi serce Anny i Felicji, miłość ale nie do mężczyzny tylko łącząca matkę i córkę, babcię i wnuczkę. Odetchnęłam z ulgą, że nie mam do czynienia z literaturą stricte romantyczną. Bardzo podobały mi się wzmianki o młodości Anny i jej męża, historia poznania biologicznych rodziców głównej bohaterki. Żałuję, że było ich tak mało (jak coś się podoba, to choćby nie wiadomo ile tego było, zawsze będzie mało :). Jedynym zgrzytem, były słowa wywodzące się z gwary kaszubskiej. Autorka pochodzi z tamtych rejonów, więc siłą rzeczy było ich trochę. U mnie jednak nie spotkały się one z aprobatą. Książka jest jak najbardziej warta przeczytania, zwłaszcza w takie słoneczne, wiosenne dni. Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Autorce. Czekam na więcej! ksiazkanonstop.blogspot.com

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książka ciekawa, opisująca dużo ciekawych historii i zabytków z naszego kraju o których nawet nie słyszałam. Pełna niespodzianek , tajemnic, i nawet humoru.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Masakryczna. O ile pomysł ciekawy o tyle wykonanie niekoniecznie. Początek i koniec z historią w tle fajny, ale środek do wyrzucenia. Gówne bohaterki fatalne- coto nie one niby piękne, urocze, oczytane, wszystko najlepsze. Wszystko co robią najlepsze. Anna niby na emeryturze jedze do nieznanch ludzi a tam wszyscy mili i sympatyczni i bach praca, bach w ciągu dnia wie wszystko, coś nie tak strzela focha bach na jej wychodzi. Jej córka, nimfomanka w każdym miejscu podrywa ( ba) tłucze się z jakimś chłopem. Eliza nie zna chłopaka już jak kotka w rui się zachowuje ,,przymilna'' i rozbiera się przed nim. Nie znają ludzi a już przyjaciele. Wszystko przelukrowane, ich rozmowy przesłodzone ( nawet kłótnie), jakieś szczegóły skadś znajdują każdej miejscowości gdzie są; podczas rozmowy same wykrzykniki w zdaniach. Chore to jakieś.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Anna wiedzie spokojne życie - aż do dnia, gdy w skrytce w biurku

znajdzie listy, z których wynika, że była adoptowanym dzieckiem.

Żeby wyjaśnić tę historię rodzinną, jedzie na Kaszuby, zabierając ze sobą

córkę Kasię i wnuczkę Elizę.

Ciepła opowieść o sile kobiecej przyjaźni i więzów rodzinnych, a także

o tym, że miłość przychodzi w najmniej spodziewanym momencie -

wystarczy się na nią otworzyć.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Rok 1938 na Kaszubach na zawsze już  zostanie zapamiętany jako dramat , który rozegrał się w czasie burzy w rodzinie Zalewskich.W wyniku uderzenia pioruna zaczyna się palić pole, a wśród niego dwoje dzieci wiozące maleńką Basię w wózku. Na miejscu pojawiają się przypadkowo Jutka i Janek, którzy udawali się do Niemiec.
Po latach Anna odnajduje w starym biurku paczkę listów , a w nich zaskakującą informację , ze nie jest tą za którą się uważa...

 

Bardzo ciekawa i pozytywna opowieść. Autorka pokazuje jak szybko można  poplątać ludzkie losy. Oraz wyraża również wiarę w ludzi i odnosi się do cech przypisywanych dawniej Polakom – gościnności i  bezinteresownej chęci pomocy. Wielopokoleniowa przyjaźń, coraz bardziej cementujące się zrozumienie. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Ile w życiu nie jednej a trzech kobiet może zmienić kilka listów? Do jakich działań ich zachęci? "Kilka godzin do szczęścia" to piękna opowieść z tajemnicą, której odkrycie pozwala budować nowe wątki związane z głównymi bohaterkami. Urzeka ciepło, dobroć i chęć promowania jednego ze znanych (ale czy na pewno?) regionów polski. Dobra lektura na każdą porę roku. Z chęcią sięgnę po kolejny tom sagi.

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)