Koniec jest moim początkiem

„ Koniec jest początkiem ” - thriller o przyjaźni, miłości, walce o siebie. To thriller o tajemnicy morderstwa, które zmieniło wszystko. Zmieniło dawnych przyjaciół, Walka, Star, Vincenta i Marthę. Ta historia ukazuje jak zawiłe są koleje ludzkiego życia, jak trudno jest walczyć o siebie, gdy życie odbiera zbyt wiele i jak wielka jest siła przyjaźni i wiara w przyjaciela.

 

Duchess - trzynastolatka nazywającą siebie banitką. Okryta ranami młoda dziewczyna, zbuntowana i wrażliwa, od lat najmłodszych skazana na walkę. O młodszego brata, o nieradzącą sobie matkę, a na końcu o siebie. Na zewnątrz twarda dziewczyna. Wewnątrz potargane życiem dziecko. 

 

Czułam jej smutek, oddychałam jej wrażliwością i dusiłam się razem z nią w cierpieniu i buncie. Ona za to skradła moje czytelnicze serce. I ja tej trzynastolatce, silnej i uczuciowej mimo wszystko dziękuję. Za to, że walczyła. 

 

„ Chciała płakać, chociaż wiedziała, że jeśli smutek zostanie w jej piersi, nie pozwoli jej oddychać, a teraz potrzebowała siły najbardziej ze wszystkiego. Musiała ją znaleźć dla brata. Teraz zostali tylko we dwoje. Banitka i jej brat ”.

 

Mimo że początek tego thrillera byl dość mozolny, to później nie potrafiłam się z nim rozstać. Ujął mnie. Przyciągnął do siebie emocjami, wzruszeniem i nadzieją. Przeniknął mnie. I na pewno gdzieś w głębi mojej duszy ta młoda banitka Duchess już zostanie. Mogłaby być wzorem dla wielu. Wzorem walki, siły i niezwykłej odwagi. Dla niej warto było poznać tę historię. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

W życiu człowieka przychodzi niekiedy taki moment, że chce się powspominać, przeżyć ponownie to, co było, podsumować dokonania. Zwłaszcza gdy choroba wyznacza ostateczny termin i nie ma szans na przedłużenie egzystencji. Ten krótki czas, jaki pozostał, można przeznaczyć na refleksje i próbę pogodzenia się z nieuniknionym. Tak też zdarzyło się Terzaniemu: gdy dowiedział się o zamieszkującym go raku, postanowił znaleźć w sobie spokój i akceptację, tak jak realizował przez całe życie wyznaczone cele. I zrobił to w pięknym stylu już w Nic nie zdarza się przypadkiem. Obecna książka jest zapisem rozmów, przeprowadzanych przez trzy miesiące z synem, w których Terzani opowiada o istotnych momentach życia, wspomina chwile dobre i gorsze, dzieli się przemyśleniami i analizuje mechanizmy kierujące ludźmi. To książka bardzo dobra; stymulująca do rozmyślań, a nawet do zmian, zachęcająca do podjęcia wysiłku zrozumienia i zaakceptowania ludzi takimi, jakimi są, bez narzucania swojej woli i wizji, bez przemocy i niepotrzebnej śmierci. Niesamowicie realistycznie, ale z wyczuciem i dystansem opowiada Terzani o kulisach niektórych spraw, podróży, przeżyć, opisanych w opublikowanych wcześniej reportażach. Można się zanurzyć w tym niby znanym nam świecie, przyjąć punkt widzenia autora lub z nim polemizować, ale nie można mu odmówić przemyślanej mądrości, dogłębnego zrozumienia problemów, z którymi się stykał, i wskazania sensownych rozwiązań, jeśli są one możliwe. Ale nie jest to książka dla każdego - więcej z niej skorzystają ci, którzy mają na swoim koncie jakieś przeżycia, czasem ciężkie, traumatyczne bądź mające kluczowe znaczenie dla życia - wtedy łatwiej o refleksję, o zatrzymanie się na chwilę, o zadumę nad marnością i wielkością człowieka. (Ocena: 6/6)

(Kliknij aby rozwinąć opinię)