Krwawa nić

,,Krwawa nić" Karoliny Osińskiej-Marcińczyk to powieść, która niepostrzeżenie wciąga w mroczną, ciasną przestrzeń między pięknem a okrucieństwem. Z pozoru to typowy thriller - seryjny morderca, śledztwo, napięcie, narastający lęk. Ale już po kilku stronach staje się jasne, że to nie kolejna historia o złu, które należy złapać. To opowieść o tym, jak cienka jest granica między tworzeniem a niszczeniem, między estetyką a przemocą, między ciszą a krzykiem, który nie może się wydobyć.

Wiktor Tulejski, krawiec z małego miasteczka pod Wrocławiem, szyje suknie z niemal boską precyzją. Każdy jego ścieg jest perfekcyjny, każdy materiał - wybrany z obsesyjną dbałością. Ale za tym kunsztem kryje się coś więcej niż pasja. Tulejski zabija, a swoim ofiarom zaszywa usta - gest tak brutalny, że aż rytualny. Nie sposób nie poczuć dreszczu, kiedy uświadamiamy sobie, że czynność tworzenia (szycia, haftowania, łączenia) zostaje odwrócona i staje się gestem unicestwienia. Tytułowa ,,krwawa nić" nie jest więc tylko metaforą zbrodni. To symbol połączenia - między sprawcą i ofiarą, między światem sztuki a światem zła, między tym, co piękne, a tym, co przerażające.

Autorka tworzy niezwykle sugestywny kontrast. Pracownia krawiecka przy ulicy Pańskiej wydaje się miejscem elegancji i skupienia - słychać szelest tkanin, czuć zapach kredy krawieckiej i pary z żelazka. Ale im dłużej tam jesteśmy, tym bardziej wszystko to staje się klaustrofobiczne, duszne, nasycone obsesją. Zło nie jest tu krzykiem - jest cichym szelestem nici. W tym tkwi siła powieści: Osińska-Marcińczyk nie epatuje przemocą, lecz pokazuje, jak przemoc potrafi ukryć się pod powierzchnią estetyki.

Wątek influencerki Darii Krawczyszyn wprowadza książkę w bardzo współczesny kontekst. Autorka pokazuje, jak w świecie mediów społecznościowych piękno staje się walutą, a wizerunek - maską, która może chronić lub zabijać. Daria, wciągnięta w grę między artystą a potworem, staje się symbolem epoki, w której nic nie jest już autentyczne, a każda emocja może zostać wystylizowana na potrzeby odbiorcy. Czy nie wszyscy jesteśmy dziś w pewnym sensie krawcami własnego obrazu - zaszywając to, co niewygodne, i ozdabiając to, co puste?

To pytanie wraca wciąż podczas lektury: co właściwie znaczy tworzyć? Czy można tworzyć coś pięknego z potrzeby kontroli, zemsty, bólu? Tulejski wydaje się przekonany, że jego zbrodnie są formą sztuki - że szyjąc suknie dla kobiet, którym odebrał głos, daje im nieśmiertelność. W tej perwersyjnej logice jest coś przerażająco ludzkiego: potrzeba zostawienia po sobie śladu, nawet jeśli ten ślad jest zbrodnią.

Styl Osińskiej-Marcińczyk jest prosty, zwarty, precyzyjny - jak szew. Nie ma tu nadmiaru słów, nie ma literackiej ornamentyki. Każde zdanie wydaje się mieć swoje miejsce i rytm, co potęguje napięcie. Krótka forma działa jak ostrze - szybko i celnie. A jednak momentami brakowało mi oddechu. Chciałbym, by autorka pozwoliła bohaterom więcej czuć, byśmy mogli zobaczyć, co dzieje się w nich, nie tylko wokół nich. Aspirantka Anna Mazurek, prowadząca śledztwo, to postać, która mogła nieść w sobie więcej emocji - jej wewnętrzne rozdarcie zostało tylko zarysowane.

Z drugiej strony, może właśnie ta oszczędność jest siłą tej książki. Cisza, jaka zapada po ostatnim zdaniu, jest niemal namacalna. To cisza po szyciu, po ostatnim ściegu. Właśnie wtedy dociera sens symbolu zaszytych ust - nie tylko ofiary nie mogą mówić. Czasem i my nie potrafimy, bo łatwiej zachować pozory piękna niż wypowiedzieć prawdę o brzydocie świata.

,,Krwawa nić" to thriller, który nie boi się estetyki, ale też nie pozwala się nią zwieść. To historia o sztuce, która staje się przemocą, i o przemocy, która chce być sztuką. Po lekturze długo zostaje w głowie pytanie: czy piękno zawsze musi być czyste, a zło zawsze brzydkie? Karolina Osińska-Marcińczyk udowadnia, że granica między nimi bywa tak cienka, jak nić - i często, zanim ją zauważymy, już jesteśmy po złej stronie.