Krzyk kamienia

Recenzja

„Krzyk kamienia”

Zaklęte w kamieniu, tom II

Autor: Beata Piotrowska
Wydawnictwo: Nie Powiem

Współpraca reklamowa, barter

„Patrzyłam na niego ze wzruszeniem, czując ciężar tej chwili jak kamień na sercu. Jak rozróżnić granicę pomiędzy życiem a śmiercią? Jak dostrzec linię, której nie wolno mi przekroczyć?”

Ta książka nie puka do drzwi.
Ona je uchyla, zaprasza do środka i gasi światło.

„Krzyk kamienia” Beaty Piotrowskiej to historia, którą się nie tylko czyta, ją się przeżywa. Zaczyna się szeptem, niepokojem pod skórą, wrażeniem, że właśnie przekraczasz granicę, z której nie ma już powrotu. Wciąga powoli, zostawiając po sobie echo, które długo nie milknie.

To opowieść o wojnie, która toczy się nie tylko na mapach, lecz także w duszach. Między strachem a nadzieją, przeznaczeniem a wolną wolą, światłem a mrokiem.

Drugi tom serii wyraźnie zagęszcza atmosferę. Wojna przestaje być jedynie tłem, staje się dusznym krajobrazem, w którym magia, lęk i przeznaczenie splatają się w jeden mroczny splot.

Akcja rozgrywa się w pierwszych miesiącach II wojny światowej, gdy okupowana Polska staje się areną nie tylko ludzkich dramatów, ale także starcia z czymś znacznie starszym i bardziej niebezpiecznym niż jakakolwiek broń.

Bo prawdziwe zagrożenie kryje się w tym, co zapomniane.
W legendach.
W kamieniach.
W krwi.

Historia splata brutalny realizm wojny z mistyką i pradawnymi rytuałami. Sekty, okultystyczne bractwa i poszukiwania legendarnej energii budują gęsty, niepokojący klimat, w którym każdy krok może prowadzić ku katastrofie. Od tajemniczej Agharty po mgliste krainy Avalonu granica między historią a mitem coraz bardziej się zaciera, a magia nie jest wybawieniem, lecz próbą, której cena bywa wysoka.

W centrum tej burzy stoi Kornelia. Obdarzona niezwykłym darem, nie jest jednak klasyczną „wybraną”. Jej moc to ciężar, a przeznaczenie, brzemię zapisane w legendach i przepowiedniach. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz wyraźniej widać, że jej droga oddala ją od normalnego życia.

Kornelia musi dorosnąć szybciej, niż powinna. Walczy nie tylko z okupantem, ale też z własnym lękiem i odpowiedzialnością. Jej historia to opowieść o zachowaniu człowieczeństwa w świecie, który pęka na pół.

„Krzyk kamienia” to także opowieść o kobiecej sile, tej płynącej z intuicji, duchowej wrażliwości i zdolności przetrwania. Cygańskie przewodniczki i kobiece postacie pokazują, że prawdziwa moc nie zawsze oznacza fizyczną przewagę, lecz umiejętność przetrwania w mroku.

Największą siłą powieści jest klimat: mroczny, mistyczny, momentami niemal duszny. Strach nie wynika tu wyłącznie z wojennej rzeczywistości, ale z poczucia, że świat stopniowo wymyka się spod kontroli. Cisza brzmi jak zapowiedź katastrofy, a magia, choć piękna, bywa bezlitosna.

„Był słodki od miłości, gorzki od rozstania i słony od łez.”

Emocje są tu gęste jak mgła nad polem bitwy. Miłość, strata, pożegnania i nadzieja splatają się w przejmującą całość, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki.

Styl Beaty Piotrowskiej balansuje między historycznym realizmem a mroczną poetyką. Bywa surowy, momentami niemal rytualny, jakby sam tekst był częścią zaklęcia. To nie jest lekka lektura, ale wciąga od pierwszych stron i trudno się od niej oderwać.

„Krzyk kamienia” to opowieść o przeznaczeniu, którego nie da się zignorować. O sile, która może ocalić… albo zniszczyć.

Dla czytelników szukających historii z pogranicza wojny, fantasy i mitu. Dla tych, którzy chcą nie tylko akcji, ale też głębi i symboliki.

Bo gdy kamień krzyczy, lepiej go posłuchać.

„Krzyk kamienia” autorstwa Beata Piotrowska to drugi tom serii Zaklęte w kamieniu, który rozwija wątki zapoczątkowane w pierwszej części i wyraźnie pogłębia zarówno warstwę fabularną, jak i emocjonalną całej sagi.

Akcja powieści rozgrywa się w pierwszych miesiącach II wojny światowej. Historyczna rzeczywistość okupowanej Polski splata się tu z elementami magii, mitów i ezoteryki. Autorka prowadzi czytelnika przez świat, w którym mroczne organizacje okultystyczne poszukują pradawnej mocy ukrytej w sercu polskich ziem. W centrum wydarzeń znajduje się Kornelia – młoda kobieta, która od początku wojny angażuje się w działalność konspiracyjną. Jej niezwykły dar sprawia jednak, że staje się kimś więcej niż tylko uczestniczką walki z okupantem: jest kluczem do tajemnic sięgających Agharty i mgieł Avalonu.

Bohaterka przechodzi wyraźną przemianę. Pod opieką cygańskich przewodniczek uczy się rozumieć swoje przeznaczenie, jednocześnie balansując pomiędzy światem realnym a sferą legend i pradawnych mitów. Towarzyszą jej postacie niejednoznaczne, często skrywające własne sekrety, co buduje atmosferę niepokoju i ciągłego zagrożenia. Autorka umiejętnie pokazuje, że wojna nie toczy się wyłącznie na polu bitwy – równie brutalna potrafi być walka o duszę, tożsamość i własny los.

„Krzyk kamienia” wywołuje w czytelniku silne emocje: od napięcia i lęku, przez wzruszenie, aż po podziw dla kobiecej siły i determinacji. Przesłanie książki opiera się na motywie odwagi, przeznaczenia oraz odpowiedzialności za dar, który może stać się zarówno przekleństwem, jak i ratunkiem. Ważnym tematem jest także kobiecość – rozumiana nie jako słabość, lecz jako źródło mocy, intuicji i duchowej siły.

Pod względem gatunkowym powieść łączy fantastykę historyczną, urban fantasy, elementy realizmu magicznego oraz powieści wojennej. To książka skierowana do czytelników, którzy lubią historie z pogranicza historii i mitu, cenią silne bohaterki oraz nastrojowe, wielowarstwowe opowieści.

Drugi tom Zaklętych w kamieniu wciąga, pogłębia uniwersum serii i pozostawia czytelnika z poczuciem obcowania z historią wyjątkową – mroczną, poruszającą i pełną symboliki. To lektura, którą zdecydowanie warto polecić miłośnikom ambitnej fantastyki osadzonej w polskich realiach historycznych.

,,Był słodki od miłości, gorzki od rozstania i słony od łez."

,,Patrzyłam na niego ze wzruszeniem, czując ciężar tej chwili jak kamień na sercu. Jak rozróżnić granicę pomiędzy życiem a śmiercią? Jak dostrzec linię, której nie wolno mi przekroczyć?"

Pierwsze miesiące II wojny światowej nie są łatwym czasem dla nikogo.  

Niemieccy okupanci zaczynają siać terror , lecz ich celem jest boczna obserwacja Kornelii , bowiem o ukrytych magicznych talentach dziewczyny i łączącej się z nimi przepowiedni. 

Tymczasem Nela za wszelką cenę chce nieść pomoc innym i aktywnie działa w konspiracji nie bacząc na skutki jakie ta decyzja może ze sobą przynieść. 

Pod okiem znających całą prawdę Cyganek Ziry Arayi młoda arystokratka odkrywa swoje dziedzictwo i uczy się z niego korzystać. 

Jej odwaga i empatia są nie do przecenienia. 

Po raz pierwszy spotkałam się z powieścią łączącą historie wojenne oraz elementy mitologii i magii i dosłownie przepadłam w tej historii.  

Pani Beata pisze pięknie, zajmująco , czarując przy tym słowem.  

Autorka nie daje czytelnikowi prostych odpowiedzi ani bezpiecznych rozwiązań. Każdy wybór Kornelii ma swoją cenę, a magia -- zamiast być wybawieniem -- staje się kolejnym ciężarem, z którym bohaterka musi nauczyć się żyć. Szczególnie poruszające jest to, jak Beata Piotrowska pokazuje kruchość granicy między dobrem a złem, między ratowaniem innych a zatraceniem samej siebie.

Motyw kamienia -- obecny nie tylko w tytule -- wybrzmiewa symbolicznie przez całą powieść. Jest świadkiem, nośnikiem pamięci, ale też ciężarem, który przygniata serce i sumienie. Krzyk kamienia to krzyk przeszłości, ofiar i wyborów, od których nie da się uciec. Nawet wtedy, gdy zapada cisza.

Ogromnym atutem książki są także relacje międzyludzkie -- pełne niedopowiedzeń, tęsknoty i emocji tłumionych przez realia wojny. Miłość nie jest tu ukojeniem, lecz dodatkowym ryzykiem. Jest słodka, gorzka i słona jednocześnie -- dokładnie taka, jak w przytoczonych cytatach.

Zakończenie pozostawia czytelnika z uczuciem niepokoju i refleksji. Nie przynosi ulgi, ale daje coś cenniejszego -- prawdę o cenie odwagi i odpowiedzialności. To historia, która zostaje pod skórą, zmusza do zatrzymania się i wsłuchania w to, co niewypowiedziane.

,,Krzyk kamienia" Beaty Piotrowskiej to powieść mądra, poruszająca i nieoczywista.