Księżycowy pył

Tematyka tutaj jest typowo fantastyczna, ale podparta bardzo dobrymi motywami dobrostanu. Tutaj ktoś wie, że wykonując jakiś swój plan nie wolno się poddawać, choćby reszta ludzi była przeciwna. To upór w dążeniu do celu, takie zapewnienie nas, że coś niemożliwe do wykonania jest tylko wtedy, kiedy tak na to patrzymy. Nawet było tu podanych kilka przykładów, że tylko wiara w konkret, który ktoś chce wykonać, spowoduje, że mu to się uda. Również przebywanie wokół ludzi wspierających nasze pomysły dodaje jeszcze większej siły. Aż byłam zaskoczona, że takie wartości tutaj znalazłam:-)
Co do samej treści, to jest jakby wielowymiarowa. Mamy rozpoczęty jeden wątek, później tłumaczenie go na bazie drugiego, to znów pojawia się jakiś pomysł godny wytłumaczenia i ponownie powracamy do akcji z początku. Osoba, która pierwszy raz zagląda do pióra autora może się poczuć przytłoczona, zwłaszcza, że autor lubi w tej książce dużo rzeczy wyjaśniać, co chwilami dekoncentrowało. Mi to nie przeszkadzało, bo poznałam już wcześniejsze książki pisarza i wiem, że pomiędzy czasami zagmatwaną treścią, stara się wkładać swoją pasję i pomysł, który od początku do końca miał zaplanowany. To dlatego pojawia się wiele wyjaśnień, byśmy my wiedzieli o co tak naprawdę mu chodziło. 
Główną rolę odgrywa tutaj księżycowy pył po którym można się poruszać bardzo wolno i to w odpowiednim sprzęcie. I tak jak mieliśmy tłumaczone jak bardzo spowalnia, jak bardzo potrafi pochłaniać i niszczyć to, co żyje, tak teraz sama wyprawa na księżyc została zatrzymana i to dosłownie. Ludzie, którzy przemierzali jedno miejsce dosłownie utknęli. Jak Czarna Dziura pochłania wszystko, tak księżycowy pył zamienia się w wodę w której się po prostu tonie. Jak zatem zachować zimną krew i powrócić do domu? Czy to w ogóle jest możliwe?
Właśnie w takich momentach pojawiał się ktoś, kto wątpił w powodzenie i drugi toś, kto kazał wierzyć i szukać rozwiązań zamiast biadolić. Taka zmiana nastawienia dużo dawała do treści już pomijając fakt, że czytałam to w takim przejęciu jakbym sama tam była:-) To co opisywali nie zawsze rozumiałam, gdyż używali pojęć związanych ze statkiem kosmicznym i jego elementów, czego nie potrafiłam sobie wyobrazić. Dopiero jak było opisane co te magiczne rzeczy robią powracałam jakby na pole rozumienia ich toku myślenia. Myślę, że w dużej mierze właśnie to powodowało, że inni podawali niższą ocenę dla książki. Tylko czasami to nie książka jest niezrozumiała, tylko człowiek natrafia na tekst, który nie jest mu bliski:-)

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Clarke naprawdę umiejętnie buduje napięcie w całej książce. Choć cała akcja rozgrywa się praktycznie w jednym miejscu, autor potrafi z tej klaustrofobicznej scenerii wydobyć wyraziste emocje. Nie ma tutaj kosmicznej widowiskowości, ale i tak tytuł mocno przykuwa uwagę czytelnika.

Tempo akcji jest bardzo dynamiczne. Książka jest krótka, ma jednak mnóstwo emocjonującego dramatyzmu. Fabuła jest skonstruowana w sposób mistrzowski. Każdy krok naprzód i porażka jest integralną częścią narracji. Wszystko wynika naturalnie z poprzednich wydarzeń.

Księżycowy pył to wciągająca dramatyczna powieść katastroficzna. Twórca skupia się głównie na psychice ludzi zamkniętych w zatopionym statku, na ich strachu, poczuciu bezradności, ale też na nieustającej wierze w naukę i technikę. Znalazło się tu również miejsce dla szczypty kryminału czy romansu.

Postacie są tu przeważnie archetypami z filmów katastroficznych. Mamy kapitana Harrisa oraz mądrego komodora. Mimo to pasażerowie wydają się bardzo wiarygodni. Jest to przede wszystkim grupa cywilów, czyli zwykłych turystów. Tym samym czytelnik łatwo utożsamia się z ich zmaganiami. Ich los staje się bliski w walce z żywiołem.

Clarke nie skupia się tu przesadnie na ich psychologii. Stawia on głównie na czysty styl pisania. Detale techniczne zaś napędzają całą fabułę opowieści. Opowieść staje się peanem na cześć naukowej zaradności. Zespół bohaterów podejmuje naukowo-technologiczne wyzwania. Muszą oni pokonać ograniczenia środowiska księżycowego.

Wiedza teoretyczna jest tu niezwykle cenna. Materiały i metody działające na Ziemi są nieprzydatne na Księżycu. Naukowcy i inżynierowie z Ziemi szukają ratunku. Muszą improwizować, ponieważ nie ma gotowej procedury. Kapitan Harris zaś zachowuje zimną krew.

Pisarz przedstawia naukę jako rozwiązanie wszystkich problemów. Bohaterowie opierają się na metodzie naukowej i racjonalizmie. Nie ma tu kosmicznych niezwykłości. Jest za to po prostu człowiek kontra żywioły. W przeciwieństwie do późniejszej fantastyki naukowej, Clarke ukazuje idylliczną stronę nauki....

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Księżycowy pył" to opowieść o nietypowej akcji ratunkowej, która ma miejsce na Księżycu. W Morzu Pyłu zniknął statek - Selene, w którym uwięzionych zostało ponad 20 osób. Problem polega na tym, że pył zachowuje się inaczej niż to, co znamy na Ziemi. W porównaniu do ciała stałego - zachowuje się jak ciecz, lecz w porównaniu do cieszy... jak ciało stałe. Odnalezienie statku, to jeden kłopot, a wydobycie go, to zupełnie inna sprawa. Ratownicy nie mają więc łatwego zadania, ani odpowiedniej technologii.

To jednak nie wszystko, gdyż na pokładzie Selene bohaterowie muszą zmierzyć się z serią innych trudności. Zegar tyka, czy ekipa ratunkowa zdąży ma czas?

Tego możecie dowiedzieć się z książki, mam nadzieję, że tym krótkim opisem Was do niej zachęciłam ?

Jest to dobre scifi, porządnie napisane i przystępnie podane, mimo dużej ilości spraw technicznych. Autor niezwykle umiejętnie snuje swoją opowieść, przedstawia ją z wielu perspektyw, a walka z czasem i samym księżycowym pyłem podkręca napięcie i emocje.

Bardzo lubię takie historie, które potrafią tak mocno mnie zaangażować, że z niecierpliwością czekam na finał. Myślę, że ten wyścig z czasem jest elementem, który przyciągnie czytelników, ale na uwagę zasługują też różne ciekawe koncepcje zarówno fizyczne jak i technologiczne. Autor dobrze sobie wszystko przemyślał i stworzył naprawdę wiarygodną historię oraz jej realia, czerpiąc z wielu źródeł i wnikliwie przykładając się do opracowania tego tematu.

Na uwagę zasługuje też wiek tej powieści, gdyż ma oba ponad 60 lat, a przy czytaniu niemal się tego nie odczuwa.

Bardzo podobała mi się ta propozycja z serii wydawniczej Wehikuł czasu, była to książka ciekawa, intrygująca, dobrze przemyślana, niezwykle klimatyczna, a przede wszystkim angażująca! Autor wykonał tu kawał dobrej roboty przybliżając tej książce i cieszę się, że do tej pory mamy możliwość po nią sięgnąć. Naprawdę warto, bo to dobre science fiction ?

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)