Lokatorka

Problematyczna lokatorka... Problematyczna, jako osoba, z którą się mieszka pod jednym dachem oraz, jak w tym wypadku, również jako powieść... a przynajmniej z początku tak to odczuwałam... Ale po kolei...

Blake Porter jest na szczycie. Ma wymarzoną pracę, wspaniałą narzeczoną i kupę forsy. Z dnia na dzień traci stanowisko szefa marketingu i z wilczym biletem wylatuje z firmy. Krista stoi przy nim murem, ale żeby pokryć niemałe wydatki, muszą przyjąć pod dach Lokatorkę... Tak oto życia Blake'a zamienia się w koszmar...

Freidy McFadden raczej przedstawiać nie trzeba, choć dla mnie Lokatorka jest pierwszą jej powieścią, jaką przeczytałam... Przyznam, że początkowo mi nie szło. Powieść w nurcie domestic noir, z narracją pierwszoosobową, którą prowadzi Blake, facet... hm, powiedzmy, że specyficzny, i to głównie za jego sprawą nie mogłam wczuć się w fabułę, bo mnie gość po prostu śmieszył, ale o Blake'u za chwilę...

Freida przyznaje, że jest to jej pierwsza powieść napisana z perspektywy mężczyzny, więc pewno też jest to i dla niej jakiś rodzaj eksperymentu... ale do mnie to nie bardzo trafiło, głównie dlatego, że i charakterystyka i konstrukcja tego bohatera jest jakaś taka... no, mało męska... Blake jest fantastyczny, przystojny, a przy tym jakże porządny facet z pokaźnym bicepsem... Porządny, jeśli oczywiście komuś nie przeszkadza, że notorycznie myśli o biuście swojej lokatorki i analizuje, jakaż to w sumie fajna i ładna babka. Ponadto ma rozbuchane ego w kwestiach swojej męskości... w mniej lub bardziej zawoalowanej formie lubi się przechwalać, jakiż to z niego ogier, bo "wymęczył" swoją narzeczoną... ach! I śpi w jak najmniejszej ilości ubrań, bo "może mu się poszczęści"... bardzo to przaśne, nie powiem... Zwłaszcza w kontekście zakończenia, które pokazało Portera jako totalnego miękiszonka...

Ale abstrahując od Blake'a, to muszę przyznać, że intryga kryminalna, choć chwilami może nieco na wyrost, była świetna. Freida z pewnością umie zaciekawić. Umie też stworzyć ciężki, duszny klimat, który oblepia niepokojem i sprawia, że czasem trudno pozbyć się impulsu, żeby obejrzeć się za siebie.

Powieść pod płaszczykiem dramatycznej intrygi pokazuje prawdę starą jak świat: Hell hath no fury like a woman scorned, bo w gruncie rzeczy o tym właśnie jest ta książka... Mimo że Blake'a nie polubiłam, to jednak uczciwie przyznaję, że znalazł się naprawdę w krytycznej sytuacji. Uważaj, kogo kochasz. Uważaj, kogo wpuszczasz pod swój dach. Uważaj, co jesz. Uważaj w ogóle, bo zło nie śpi i może mieć piękną twarz pozornie fantastycznej kobiety... A zemsta jest przecież kobietą...

To bardzo amerykańska powieść o karze niewspółmiernej do winy, o wielowarstwowym kłamstwie, szantażu, manipulacji i o tym, że kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie...

No dobre to było. Nie wiem, czy całkiem ulegnę czarowi powieści Freidy, ale coś jeszcze z pewnością przeczytam...

Dla przyszłych czytelników mam radę: nie patrzcie do spisu treści, bo jest tam taki spojler, że Wam się odechce... koleżanka (Aniu, pozdrawiam ?), zapytała mnie, gdzie czytam i czy już dotarłam do cz. II., więc chcąc jej porządnie odpowiedzieć, zajrzałam do spisu i... no i się zdenerwowałam ? Ale przynajmniej wiem, że częściowo podążałam dobrym tropem, samodzielnie rozkminiając wątki... ? bo zakończenie i tak zaskakuje.