Mea culpa

"Życie dzieje sie tak szybko. Za szybko. Jeszcze tak niedawno ja i Piotr, a teraz Kasia i Piotr... Jak się to dalej potoczy? Mój szczęśliwy związek z Piotrem miał tragiczne zakończenie..." Czwarta część sagi rozpoczyna się w momencie kiedy Kasia składa dokumenty na studia. Właściwie przez większą część utworu śledzimy jej losy. Bohaterka przeprowadza się do Warszawy. Tutaj poznaje swojego przyszłego męża Piotra Markiewicza i zawiera znajomość z ekscentryczną artystką Mają Tarnawską, dla której przepisuje rękopisy. Pomimo dość dużej różnicy wieku między kobietami rodzi się przyjaźń. Pani Maja to osoba, która ma swoje dziwactwa. Jej mieszkanie zapełnione jest meblami czy innymi przedmiotami z różnych okresów, a wiele z nich to spuścizna po zmarłej matce. Kasia, która pragnie podtrzymać na duchu koleżankę starającą się o angaż do zespołu "Mazowsze" sama robi dobre wrażenie na rekrutujących. Pomimo świadomości rozłąki mąż zachęca dziewczynę by wykorzystała daną jej szansę, bo sam nie chce być przeszkodą w realizacji jej marzeń i artystycznych aspiracji. Kasia więc decyduje się na podjęcie pracy w zespole. Odtąd jej życie upływa na zwiedzaniu świata i występach na różnych scenach. Kiedy po raz kolejny wraca do domu stęskniona męża ten chce ją zaskoczyć i podjechać pod dom nowo zakupionym samochodem. Niestety, okrutny los znów nie szczędzi przykrych niespodzianek. Piotr powoduje wypadek i ginie na miejscu. Ta część nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia jak poprzednie. Pomimo zachowanej kolejności wydarzeń wydaje się trochę nudna. Następujące po sobie wyjazdy Kasi nie wnoszą niczego ważnego do książki. Są jedynie zapychaczami czasu, a sprawy dotyczące Zosi i jej codzienności zdają się być jedynie przerywnikiem w barwnym życiu najstarszej córki. A szkoda...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czwarta część sagi opisującej losy rodziny Zofii i Kasi. Jej fabuła osadzona jest w realiach powojennej Polski. Podobnie jak poprzednie tomy pokazuje siłę więzi rodzinnych.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Dalsze losy Zofii i Kasi - rzeczywistość powojennej Polski

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

http://ksiazkapolapkach.blox.pl/2013/09/Saga-Barbary-Rybaltowskiej.html

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czwarta część Sagi i kolejne zaspokojenie ciekawości o dalsze losy bohaterów. Niezwykle ciekawa, wciągająca i przejmująca. Wspaniale czyta się o losach Kasi, która rozpoczyna studia w Warszawie i samodzielne życie. Składa się na nie wiele różnych przygód, sytuacji, doświadczeń, od poważnych, trudnych, przez zabawne, radosne, aż po tragiczne i smutne. Kasia bardzo aktywnie spędza czas, poznaje ciekawych ludzi, dzięki którym rozwija się jej kariera. Przeżywa też swoją pierwszą prawdziwą miłość, ogromną i wszechogarniającą. Zwiedza świat jako Mazowszanka. Strasznie smutna końcówka, dlatego niezwłocznie sięgam po kolejną część. Tak jak poprzednie - czyta się błyskawicznie i z zapartym tchem. Klimat i język najwyższej klasy!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Pomiędzy sceną a codziennością PRL-u, czyli recenzja czwartego już tomu książki pt. ,,Mea culpa" autorstwa Barbary Rybałtowskiej. Kiedy bierzemy do ręki czwarty tom sagi, mamy poczucie powrotu do starych znajomych, i mówię/piszę całkiem poważnie bo jak wytłumaczyć przywiązanie do naszych bohaterów, kiedy czekasz na kolejne tomy na kolejne losy oraz to jak skończy się dana sytuacja, a co najważniejsze, jakie będą konsekwencje podjętych decyzji. Jednym słowem, czekamy na to jak na wiadomości od przyjaciela, kogoś z rodziny. Autorka przyzwyczaiła nas już do tego, że losy Zofii i jej córki Kasi to nie jest tylko suchy zapis faktów, ale żywa pulsująca emocjami opowieść.

 

,,Mea culpa" przenosi nas w lata 50. i 60. XX wieku, czas, który z jednej strony kojarzy się z szarością PRL-u, a z drugiej, z niesamowitą energią ludzi, którzy po wojnie chcieli po prostu normalnie żyć i kochać. Takie książki pokazują, w jakich czasach przyszło żyć naszym dziadkom czy rodzicom. Chcąc nie chcąc zaczynamy weryfikować, co mamy, a czego nie mieli nasi rodzice itp. Jeśli chcecie wiedzieć, o czym jest ta część? Uwaga, spojler. Główną bohaterką tego tomu staje się dorosła już Kasia. To postać, którą polubiliśmy za jej determinację i talent. Książka skupia się na trudnych wyborach i ich konsekwencjach. Kasia musi zmierzyć się z bolesnymi wydarzeniami w życiu osobistym, które wywracają jej świat do góry nogami. Autorka wspaniale pokazuje, że sukces zawodowy i blask reflektorów nie zawsze idą w parze ze szczęściem w domu.

 

Życie w Polsce na przełomie tych lat było pełne kontrastów. Z jednej strony panowała wszechobecna polityka i absurdy socjalizmu kolejki, braki w sklepach i poczucie, że władza patrzy każdemu na ręce. Z drugiej strony ludzie potrafili czerpać radość z drobiazgów jak np. ze wspólnej kawy, z sukcesu polskiej kultury czy z bliskości rodziny. Rodzina dla bohaterki jest fundamentem, który pozwala przetrwać najgorsze burze. Autorka świetnie oddała ten specyficzny klimat ,,małej stabilizacji", gdzie pod powierzchnią spokoju kryły się dramaty i niewypowiedziane sekrety.

 

Według mnie największą siłą tej części jest jej autentyczność. Autorka pisze prosto, bez zbędnych upiększeń, ale z ogromnym wyczuciem. Nie znajdziecie tu skomplikowanych metafor, które trzeba czytać po pięć razy, by je zrozumieć. To literatura, która trafia prosto w serce, bo opowiada o rzeczach uniwersalnych o miłości, poczuciu winy, o stracie i o tym, że zawsze trzeba iść naprzód, nawet gdy nogi odmawiają posłuszeństwa. Ludzie mierzyli się z biedą i absurdami systemu, ale jednocześnie budowali silne więzi społeczne i rodzinne, które dawały im oparcie. Był to czas powolnego wychodzenia z traumy wojennej, w którym młode pokolenie, takie jak Kasia, starało się realizować marzenia mimo szarych realiów PRL-u. Biorę se za piąty tom a was zachęcam do poznania naszych wspaniałych bohaterek.

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)