Mój fikcyjny chłopak

Są książki, które czyta się dla fabuły. Są takie, które czyta się dla emocji. I są też takie, które czyta się trochę dla siebie samej. „Mój fikcyjny chłopak” zdecydowanie należy do tej trzeciej kategorii. Bo przyznajmy to uczciwie - każda książkara choć raz pomyślała: a co, gdyby on naprawdę istniał? Gdyby wyszedł spomiędzy kartek, stanął w drzwiach pokoju i spojrzał dokładnie tak, jak w opisie w trzecim rozdziale. Olivia też o tym marzyła. I los postanowił zrobić jej psikusa, spełniając to życzenie aż za bardzo. Ta historia zaczyna się niepozornie: zwyczajna dziewczyna, trochę cicha i żyjąca w cieniu, szkolna codzienność, książki zamiast imprez i fikcyjny crush, który miał zostać fikcyjny. A potem granica między wyobraźnią a rzeczywistością zaczyna się rozmazywać. I nagle to, co miało być spełnieniem marzeń, okazuje się skomplikowane. Niewygodne. Momentami bolesne.
Największą siłą tej powieści jest to, że pod cukierkowym pomysłem kryje się coś więcej. To nie jest tylko historia „wow, chłopak z książki ożył”. To opowieść o różnicy między zauroczeniem a prawdziwym uczuciem, o tym, jak łatwo zakochać się w wyobrażeniu i jak trudno zaakceptować rzeczywistość, która nie chce się do niego dopasować. Olivia momentami irytuje, momentami wzrusza, ale przede wszystkim jest bardzo ludzka. Popełnia błędy. Gubi się. Uczy się na własnej skórze. Styl autorki jest lekki, przyjemny i niesamowicie „czytający się”. To jedna z tych książek, przy których mówisz sobie „jeszcze jeden rozdział”, a potem orientujesz się, że jest druga w nocy. Są tu sceny zabawne, są romantyczne momenty, ale są też takie, które zostają w głowie dłużej, niż by się wydawało po young adultowej okładce. Ogromnym plusem jest też morał, który nie wali czytelnika po głowie, a raczej delikatnie puka: uważaj, za czym gonisz. Czasem to, co wydaje się idealne w książce, w prawdziwym życiu zupełnie by się nie sprawdziło. A czasem największy skarb siedzi tuż obok, tylko nie ma idealnie wykreowanego wizerunku.

Czy to książka bez wad? Nie. Czy spodoba się każdemu? Też nie. Ale jeśli masz ochotę na ciepłą, lekką historię, która jednocześnie potrafi zaskoczyć refleksją, to „Mój fikcyjny chłopak” może być dokładnie tym, czego potrzebujesz. Idealna na jeden wieczór, pod kocem, z herbatą i małym uśmiechem pod nosem. Świetnie się sprawdza na rozluźnienie umysłu po ciężkim dniu. Tylko jedno ostrzeżenie: po lekturze możesz spojrzeć na swoich książkowych crushów… trochę inaczej. 📚💫

Lubicie młodzieżówki? Ja bardzo.

cudna historia dedykowana młodszym czytelnikom, ale zapewniam Was, że i starsi fani romansów ją polubią. Szczególnie książkary.

Olivia jest książkarą. Czyli miłośniczką książek. Nie tylko czyta zawsze i wszędzie, ale czasem wyobraża sobie, jakby to było, spotkać się z bohaterami historii, które czyta.

Jej ulubioną serią jest ,,Statboys"- może ją czytać w kółko, a potem opowiada o niej swojemu przyjacielowi - Wesowi.

Wes jest jej wsparciem i ulubionym człowiekiem, który zawsze ją rozumie.

Dziewczyna nie jest popularna w szkole. To typ geeka, który stroni od uwagi.

Pewnego dnia jej ulubiony bohater, Zayn, dosłownie wychodzi z książki. Zayn może nie do końca rozumie świata, w którym się znalazł, ale ma wygląd modela. Czy może być lepiej? Może! On chce zostać i zobaczyć, jak to jest żyć w niefikcyjnym świecie.

Olivia ma dylemat, czy spróbować go odesłać do książki, czy w końcu zobaczyć, jak to jest mieć chłopaka.

Obserwujemy jej zmagania, by przez chwilę być fajną i zakochaną, ale też próby Wesa, by się pozbyć Zayna. Czy to wymarzona miłość? Czy może jednak uczucie, które powinno pozostać między kartami książki?

Bardzo mi się podoba, że autorka pokazuje, co jest ważne, że prawdziwe uczucie jest tuż obok, że ta osoba, która zawsze jest blisko i wspiera, jest warta uwagi bardziej niż fikcyjna postać. Najmniej mi się podobał motyw wiecznie nieobecnych rodziców, którzy nie zauważają, że w pokoju nastolatki nocuje model (jak dla mnie mocno naciągane).

Czy to jest historia, która zostanie ze mną na dłużej? Raczej nie. Mimo to polecam, bo spędziłam z nią miło czas. Jestem przekonana, że spodoba się mojej nastoletniej córce. Słodka młodzieżówka, fikcyjny romans, z motywem od przyjaźni do miłości. Lekka, zabawna, idealna na jeden wieczór.