Moja wina, twoja wina

O twórczości Liane Moriarty słyszałam już naprawdę wiele, jednak dotychczas nie miałam za bardzo okazji do tego, by samej przekonać się, czy jej powieści są dla mnie. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak otrzymałam egzemplarz powieści Moja wina, twoja wina, która od samego początku wzbudzała we mnie naprawdę wiele pytań. Czy była to udana lektura i czy zachęciła mnie do sięgnięcia po inne powieści autorki? O tym w poniższej recenzji.

Clementine i Erika są najlepszymi przyjaciółkami od dzieciństwa. Spędziły razem masę czasu i przeżyły wiele przygód. Można powiedzieć, że znają się jak łyse konie. Jednak ich relacja jest dość... specyficzna, aczkolwiek zawsze mogą na siebie liczyć. Kiedy Erika zaprasza swoją przyjaciółkę na grilla organizowanego przez jej sąsiada i jego żonę — była striptizerkę, Clementine od razu się zgadza. Kobieta właśnie przygotowuje się do ważnego przesłuchania, więc odrobina rozrywki zdecydowanie jej się przyda. Na grilla zabiera męża i dwie córeczki. Wtedy też Erika postanawia przedstawić przyjaciółce ważną i jednocześnie dosyć problematyczną prośbę. Po tym jednak wydarza się coś, o czym żadne z nich nie będzie w stanie zapomnieć... ale kto ponosi w tym wszystkim prawdziwą winę?

Pierwsze strony powieści sprawiły, że nie do końca byłam w stanie rozszyfrować, jakiego rodzaju będzie to powieść. Z jednej strony opis podpowiadał mi coś na kształt thrillera połączonego z dramatem, natomiast rzeczywistość okazała się ciut inna. Każdy kolejny rozdział i retrospekcja przybliżały mnie do poznania prawdy, a ta okazała się... całkiem zaskakująca, choć nie mogę powiedzieć, by wyrwała mnie ona z butów.

Jedną z głównych bohaterek jest Erika, co do której mam dosyć mieszane odczucia. Z jednej strony rozumiałam to, dlaczego jest właśnie taka — dość zamknięta w sobie, czasami przesadnie analizująca wszystko, co znajduje się dookoła niej, skupiająca się tylko i wyłącznie na naukowym wyjaśnieniu różnych zjawisk. Z drugiej jednak strony, liczyłam na to, że Erika jednak z czasem się zmieni i pozwoli sobie na odrobinę odstępstw od swojej “normy”. Mimo tego uważam, że jej postać została wykreowana naprawdę dobrze i z zainteresowaniem śledziłam jej losy.

Clementine to z kolei postać, którą zdołałam polubić o wiele bardziej i mogę nawet pokusić się o stwierdzenie, że stanowiła ona ciekawe przeciwieństwo swojej przyjaciółki. Kobieta jest wiolonczelistką, więc jej życie kręci się głównie wokół kariery muzycznej i przygotowań do kolejnych przesłuchań. Muszę przyznać, że w tej kwestii Clementine mi zaimponowała i wzbudziła mój podziw. Jej kreację również oceniam pozytywnie, choć zdarzyło się kilka momentów, gdzie czułam lekki zgrzyt – to tak, żeby nie mówić o niej w samych superlatywach.

Autorka skupia się tutaj przede wszystkim na motywie winy – kto zawinił, w danej sytuacji, gdzie goście będący na grillu mieli oczy? Może nie jest to przedstawione tutaj wprost, ale podczas lektury dość łatwo jest wywnioskować, że tak naprawdę każdy obwinia jednocześnie drugą osobę, ale i samego siebie o to, co wydarzyło się podczas tego niewinnego przecież spotkania sąsiedzkiego. Muszę przyznać, że sposób, w jaki autorka przedstawiła ten wątek oraz jak go poprowadziła, wzbudził jednocześnie moje zainteresowanie, ale i zagubienie. Przeplatają się tutaj rozdziały przedstawiające teraźniejszość — już PO wydarzeniu, ale i te, które opisują grilla W TRAKCIE jego trwania. Dochodzenie do rozwiązania tej sprawy i odkrycia tego, co się wówczas wydarzyło, odrobinę mi się dłużyło, natomiast, kiedy poznałam już wszystkie szczegóły — elementy układanki same wskoczyły na swoje miejsca.

Pióro Liane Moriarty oceniam naprawdę dobrze i muszę przyznać autorce, że doskonale radzi sobie z kreowaniem swoich bohaterów pod względem psychologicznym. Zdecydowanie ich nie oszczędza i rzuca im wszelkie kłody pod nogi, nawet w sytuacji, gdzie teoretycznie więcej mogliby już nie znieść.

Moja wina, twoja wina to powieść, która nie przypadnie do gustu wszystkim. Jest w niej dużo fragmentów, które teoretycznie mogą wydawać się zbędne i zajmujące miejsce w książce, ale myślę, że i takie momenty były potrzebne dla uzupełnienia całej powieści. To książka z gatunku raczej tych dramatycznych, zawierających delikatne elementy dreszczowca, więc znowu – nie każdemu się to spodoba. Ja zdecydowanie poczułam się zachęcona do poznania innych książek autorki i już nie mogę się doczekać, by to zrobić.

„Moja wina, twoja wina” autorstwa Liane Moriarty to znakomita powieść obyczajowo-psychologiczna z wyraźnie wyczuwalnym napięciem charakterystycznym dla thrillerów psychologicznych. Liane Moriarty po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi opowiadać o zwykłych ludziach i codziennych sytuacjach w taki sposób, że czytelnik od pierwszych stron czuje niepokój i potrzebę odkrycia, co tak naprawdę wydarzyło się między bohaterami. Autorka ma niezwykły talent do budowania napięcia poprzez emocje, niedopowiedzenia i relacje międzyludzkie, a jej styl jest lekki, bardzo naturalny i jednocześnie niezwykle przenikliwy. Czyta się ją z ogromną łatwością, ale pod pozornie prostą historią kryje się wiele refleksji dotyczących ludzkiej psychiki, poczucia winy i odpowiedzialności za własne decyzje.

Fabuła książki koncentruje się wokół dwóch kobiet – Clementine i Eriki, które znają się od dzieciństwa. Choć są zupełnie różne, od lat łączy je specyficzna więź pełna przywiązania, ale też trudnych emocji i wzajemnych zależności. Clementine jest utalentowaną wiolonczelistką, kobietą bardziej spontaniczną i emocjonalną, podczas gdy Erika to osoba chłodniejsza, poukładana i pragmatyczna. Ich relacja od początku wydaje się skomplikowana i pełna napięcia, a czytelnik szybko wyczuwa, że między bohaterkami kryje się coś więcej niż zwykła przyjaźń.

Punktem zwrotnym staje się niewinne spotkanie przy grillu zorganizowanym przez ekscentrycznych sąsiadów Eriki. Atmosfera początkowo wydaje się zwyczajna, momentami nawet lekka, jednak od początku nad całą historią unosi się cień czegoś niepokojącego. Czytelnik wie, że wydarzyło się coś dramatycznego, ale szczegóły odkrywane są stopniowo. To właśnie ten sposób prowadzenia narracji sprawia, że książka wciąga niemal od pierwszych stron. Moriarty bardzo umiejętnie dawkuje informacje, budując napięcie wokół wydarzeń tamtego dnia i pokazując, jak jedno zdarzenie potrafi na zawsze zmienić życie wielu osób.

Ogromnym atutem powieści są bohaterowie – wielowymiarowi, niedoskonali i bardzo prawdziwi. Każdy z nich nosi w sobie lęki, poczucie winy i własne tajemnice. Autorka świetnie pokazuje mechanizmy ludzkiego zachowania, relacje rodzinne, przyjacielskie i małżeńskie, a także to, jak bardzo nasze decyzje wpływają na innych. W książce mocno wybrzmiewają motywy winy, wstydu, lojalności, przypadku oraz trudności z wybaczeniem – zarówno innym, jak i sobie samemu. Moriarty z dużą wnikliwością pokazuje także, jak różnie ludzie przeżywają traumę i jak próbują radzić sobie z konsekwencjami wydarzeń, których nie da się cofnąć.

Choć akcja osadzona jest we współczesności, autorka często wraca do przeszłości bohaterek, pokazując ich dzieciństwo oraz wydarzenia, które ukształtowały ich relację. Dzięki temu czytelnik lepiej rozumie emocje i decyzje postaci, a sama historia nabiera jeszcze większej głębi psychologicznej.

„Moja wina, twoja wina” wywołuje bardzo wiele emocji – niepokój, napięcie, współczucie, frustrację, ale też refleksję nad tym, jak łatwo oceniamy innych z perspektywy własnych doświadczeń. To książka, która zmusza do zadawania sobie pytań: kto naprawdę zawinił, czy można było zapobiec tragedii i czy każdy człowiek w podobnej sytuacji zachowałby się inaczej. Autorka pokazuje, że życie nie jest czarno-białe, a granica między winą a przypadkiem bywa niezwykle cienka.

To idealna lektura dla osób, które lubią inteligentne powieści obyczajowe z psychologiczną głębią i subtelnym napięciem. Książka szczególnie przypadnie do gustu czytelnikom ceniącym historie skupione na relacjach międzyludzkich, rodzinnych dramatach i moralnych dylematach. Spodoba się również fanom „Wielkich kłamstewek”, ponieważ również tutaj najważniejsze wydarzenia rozgrywają się nie w świecie wielkich sensacji, lecz w codzienności zwykłych ludzi.

Liane Moriarty stworzyła historię niezwykle emocjonalną, wciągającą i bardzo prawdziwą. „Moja wina, twoja wina” to książka o konsekwencjach jednej chwili, o relacjach, które bywają bardziej skomplikowane, niż się wydaje, oraz o tym, jak trudno czasami pogodzić się z własnymi błędami. To powieść, która trzyma w napięciu, angażuje emocjonalnie i pozostaje w myślach jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Zgadzacie się z tym, że czasami wystarczy jedno wydarzenie by wszystko się posypało lub poukładało? Ja stwierdzam, że sporo w tym racji. Mam dzisiaj dla Was recencję książki Liane Moriarty pod tytułem "Moja wina, twoja wina." Jest to historia sześciu znajomych, którzy spotykają się na wspólnym grillu. Jest śmiech i zabawa do pewnego momentu. Nagle jedno wydarzenie rozsypuje wszystko w drobny mak. Nie spodziewajcie się tu szybkiej i gwałtownej akcji bo tu chodzi o emocje i bohaterów. Bohaterów, którzy są autentyczni ze swoimi zaletami i wadami. Co tam się wydarzyło, że wszyscy czują się winni i chcą o tym zapomnieć? Oj długo będziemy dochodzić do rozstrzygnięcia, obserwując jak bohaterowie będą sobie radzić z konsekwencjami tamtego dnia. Poczucie winy jest tu jednym z głównych bohaterów a całość pokazuje jak życie bywa nieprzewidywalne. Bo czasem wystarczy bardzo niewiele by wszystko zepsuć lub naprawić. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką ale jak najbardziej udane. Ciekawość zżerała mnie do samego końca.

Życie składa się z konsekwencji naszych czynów".

Znana wiolonczelistka Clementine oraz pragmatyczna, zdystansowana Erika przyjaźnią się od dzieciństwa. Niby są sobie bliskie, niby „na zawsze”, a jednak od pewnego czasu coś między nimi zgrzyta, jakieś napięcie, może niewypowiedziany żal. Ich relacja bywa skomplikowana, ale wciąż potrafią porozumiewać się bez słów i wiedzą, że mogą na siebie liczyć. Wszystko zaczyna się niewinnie, od sąsiedzkiego grilla. Erika zaprasza Clementine na spotkanie organizowane przez swojego nietuzinkowego sąsiada i jego partnerkę, dawną striptizerkę. Clementine bez wahania przychodzi z mężem i dwiema uroczymi córkami. Stoi właśnie u progu najważniejszego przesłuchania w swojej karierze, więc chwila wytchnienia wydaje się idealnym rozwiązaniem. Nie przeczuwa jednak, że Erika wykorzysta to spotkanie, by zwrócić się do niej z zaskakującą prośbą…

Wnikliwa, psychologiczna opowieść o ludzkich zachowaniach i emocjach. Wielowątkowa akcja rozwija się spokojnie, ale napięcie jest wyczuwalne niemal przez cały czas. Nie przytłacza, raczej subtelnie niepokoi. Autorka długo nie zdradza, co tak naprawdę wydarzyło się tamtego dnia. Zamiast tego prowadzi nas przez życie bohaterów, ich relacje i drobne pęknięcia, które z czasem zaczynają tworzyć coś znacznie większego. Liane Moriarty pisze lekko, płynnie, naturalnie. Jej bohaterowie są wiarygodni i pełnokrwiści. Clementine nie jest postacią, którą od razu się lubi. Jej emocje, lęki i zagubienie są bardzo ludzkie, momentami aż niewygodne. Erika z kolei sprawia wrażenie poukładanej i zdystansowanej, ale pod tą powierzchnią kryje się kruchość.

Pisarka z precyzją portretuje emocje, poczucie winy, wstyd, lojalność. Pokazuje, jak wielką rolę w naszym życiu odgrywa przypadek i jak trudno pogodzić się z konsekwencjami błędów, których nie da się cofnąć. To także historia o tym, że najgłębsze dramaty nie rozgrywają się w zwyczajnej codzienności, w zwyczajnych domach, między ludźmi, którzy naprawdę się kochają. Poczucie winy jest tu wszechobecne. Nie ma jednego sprawcy ani jednej ofiary, odpowiedzialność rozkłada się na wiele osób. Czasem wyraźnie, czasem niemal niezauważalnie, ale zawsze jest obecna. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, wraca w najmniej oczekiwanym momencie i zmienia wszystko. Powieść pięknie pokazuje też, jak różnie potrafimy pamiętać te same wydarzenia. Jak bardzo nasze wspomnienia są subiektywne i jak łatwo je naginamy, często zupełnie nieświadomie. I jak bardzo brak rozmowy potrafi wszystko skomplikować.

Mimo że książka ma ponad pięćset stron, czytałam ją z dużym zaangażowaniem. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :) 

Nie będę oryginalna, stwierdzając "- Ale to było dobre!". Było. Żałuję, że dopiero teraz przeczytałam tę książkę 🙈 - pierwsze wydanie bowiem ukazało się 9 lat temu.

#recenzja #współpracabarterowa

"Moja wina, twoja wina" Liane Moriarty to powieść łącząca wątki obyczajowe psychologiczne i kryminalne (poboczne). Wszystkie nici snutej opowieści prowadzą do tego jednego dnia, jednego wydarzenia, które zmieniło życie aż trzech rodzin.

Bohaterki powieści znają się od dzieciństwa. Clementine jest artystką, wiolonczelistką, która właśnie przygotowuje się do ważnego przesłuchania, z kolei Erika jest tą twardo stąpającą po ziemi pragmatyczką. Ich relacja jest skomplikowana: od miłości, przyjaźni, oparcia - przez zazdrość i zawiść - aż do poczucia winy.

Pewnego dnia Erika z mężem zapraszają Clementine z rodziną na grilla, który organizuje ich sąsiad - wielbiciel talentu Clementine - ekscentryczny i zamożny Vid, którego drugą żoną jest była striptizerka Tiffany.

Planowane miłe popołudnie zmienia się diametralnie po bardzo intymnej prośbie Eriki, która zaskakuje przyjaciółkę. Dobra impreza u Vida kończy się tragicznym wydarzeniem, które wywołuje ogromne poczucie winy u wszystkich obecnych.

Każdy inaczej pamięta ten dzień, choć każdy chciałby go przeżyć inaczej. Pojedyncze wydarzenia i zabiegi okoliczności prowadzą do tragedii, która wywołuje gamę uczuć: poczucie winy, niechęć, wstręt, lojalność, wstyd, nienawiść, wdzięczność.

Autorka nie ujawnia wprost kolejności wydarzeń, zręcznie budując napięcie i wywołując ciekawość, zaintrygowanie, zaskoczenie. O przebiegu tego dnia dowiadujemy się ze wspomnień bohaterów powieści, rekonstruując je stopniowo. Choć książka liczy ponad 500 stron, czyta się ją bardzo szybko.

Moriarty tworzy bardzo wiarygodnych psychologicznie bohaterów. Jednym z nich jest matka Eriki cierpiąca na zbieractwo, jest to jeden z bardziej poruszających motywów powieści.

Jeśli szukasz książki, która nie da Ci odejść bez przeczytania jeszcze jednego rozdziału, to śmiało sięgnij po "Moja wina, twoja wina". Nie pożałujesz 🙂

"Muzyka jest ciszą między nutami." Claude Debussy

Długo zwlekałam z sięgnięciem po tę książkę, jedną z propozycji czytelniczych autorki ("Wielkie kłamstewka") rewelacyjnie mi się czytało, pochłonęła mnie całkowicie, natomiast inna ("A teraz śpij") nie zrobiła już na mnie tak niezwykłego wrażenia, okazała się lekką i przyjemną lekturą, ale na rozgrzewkę przed bardziej wciągającą. Ciekawa byłam zatem powieści "Moja wina twoja wina", bałam się ewentualnego rozczarowania, jak się okazało, w dużej części niepotrzebnie. Powieść bardzo rozbudowana, mnóstwo dialogów, wiele informacji, które choć ciekawie szkicują tło, tworzą klimat, pomagając głębiej wczuć się w losy bohaterów, to jednak w pewnym momencie następuje przesyt detalami marginalnymi z punktu widzenia scenariusza zdarzeń. Jestem przekonana, że przybliżana historia zyskałaby, gdyby wykluczyć niektóre opisy, podkręciłoby to dynamikę akcji. Niemniej nie można książce odmówić frapująco zaplecionej intrygi, ciekawie sportretowanych postaci, skłonienia czytelnika do przemyśleń, stawiana pytań odnoszących się do moralnych dylematów, a tego właśnie oczekujemy.

Spotkanie przyjaciół, sąsiadów i dzieci na spontanicznie zorganizowanym grillu nieoczekiwanie przyjmuje ciemne barwy, padają słowa, które nie powinny paść, wysuwana jest prośba, która mocno zaskakuje, wykonywane są gesty, które później wywołują wyrzuty sumienia. Jednak wszystko niby mieści się w kategoriach zdrowego rozsądku, poczucia smaku, przywiązania i obowiązku, lecz mocno balansuje na granicy lekceważenia uczuć, zaniedbania powinności, nadmiernego egoizmu czy wręcz wyrachowania. Incydenty, które miały miejsce na imprezie zmieniły życie jej uczestników, odsłoniły słabe strony wzajemnych relacji, uwypukliły wady charakterów, naświetliły prawdziwe intencje bliskich wydawałoby się sobie osób. Zajmująco śledzi się rozwój akcji, dokonuje interpretacji postaw bohaterów, dociera do prawdziwych źródeł postaw i zachowań. I spirala nakręcającego się poczucia winy, dźwigania ciężaru odpowiedzialności, bolesnej nielojalności, licznych tajemnic, niedopowiedzeń i kłamstw. Czy na wszystko w życiu trzeba patrzeć przez pryzmat winy, kary i naprawiania błędów? Jak daleko posuniemy się, aby udowodnić przyjaźń? Ile możemy czerpać z czyjeś dobroci i zaufania?

bookendorfina.pl

Trzy rodziny, każda ze swoimi problemami i sekretami, sąsiedzi, będący dobrymi znajomymi. Zwłaszcza Clementine i Erika. Te dwie znają się od dziecka. Różnią się w każdym aspekcie życia, pierwsza to matka dwóch dziewczynek i wiolonczelistka. Druga jest pragmatyczką z trudną przeszłością, ciągnącą się za nią nieustannie. Zawsze mogły na siebie liczyć, czy to z pragnienia pomocy czy z przyzwyczajenia. Jednak w dniu grilla, na którym spotykają się wszystkie trzy rodziny wydarza się coś o czym nie tak łatwo zapomnieć. Od tamtej pory, wszystko zaczyna się powoli sypać. 

Duża ilość stron - ponad 500, z początku mnie odpychała. Ale jak się okazało "nie taki diabeł straszny jak go malują" i nawet nie wiem kiedy przewróciłam ostatnią stronę. 

Powieść toczy się dwutorowo. Teraz i w czasie przed i w dniu grilla. Poznajemy trzy małżeństwa i ich rodziny. Chociaż głównymi bohaterkami są dwie przyjaciółki. Clementine oraz Erika. To ich postaci, relacje i profile psychologiczne poznajemy dokładniej. W przypadku Eriki, kiedy prowadzi narrację z początku irytowały mnie wtrącane znikąd zdania. Jak się okazuje, musiały się tam znaleźć aby lepiej wejść w jej skórę. 

Akcja dzieje się w Australii, podczas jednej z bardziej deszczowych pór roku. Może pogoda też ma wpływ na nastroje bohaterów. 

Autorka powoli dawkuje czytelnikowi wiedzę o tym co takiego wydarzyło się na ferelnym grillu. Pokazuje jak różni jesteśmy i jak różnorakie problemy i traumy nas dotyczą. To jak wiele dzieje się w naszych głowach kiedy ubieramy na twarz uśmiech. Tematem głównym jest poczucie winy i to jak potrafimy przerzucać je na innych. Świadomie lub najczęściej nie. Bo te frustracje nie biorą się znikąd.

Wciągająca, świetnie napisana, aż chce się czytać i czytać... Z przekrojem różnorakich traum. Polecam.

Czasem wystarczy jeden moment - jedno popołudnie, jedno spotkanie - żeby wszystko się posypało.

Bo to naprawdę miał być zwykły grill.
Trochę śmiechu, trochę luzu, oderwanie od codzienności. Nic wielkiego.

A jednak coś się wydarzyło.
Coś, o czym nikt nie chce mówić.
I coś, co każdy pamięta... trochę inaczej.

Trzy pary, jedna sytuacja i prośba, która wcale nie jest taka niewinna, jak mogłoby się wydawać.

Autorka bardzo mocno wchodzi w głowy bohaterów. Rozbiera na części poczucie winy, wstyd i to, jak bardzo potrafimy się pogubić we własnych emocjach. Jak bardzo chcemy coś wyprzeć... nawet jeśli wiemy, że nie powinniśmy.

I tu trzeba sobie powiedzieć jasno - jeśli ktoś liczy na efekt jak w ,,Wielkich kłamstewkach", takie wielkie BUM na koniec... to nie do końca ten vibe.
Tu bardziej chodzi o emocjonalny rollercoaster, o analizę relacji, o to całe grzebanie w tym, co między ludźmi.

Ale wiecie co? To też jest dobre.
Bo momentami aż niewygodne, bo takie prawdziwe...

To książka o związkach - tych długoletnich, trochę ,,zastanych", gdzie pojawia się myśl, czy to jeszcze miłość, czy już tylko wspólne życie, bo przecież ,,Każdego dopada skostnienie zwane życiem małżeńskim".
O przyjaźni, która potrafi być trudna, wymagająca i daleka od ideału.
I o tym, że czasem najgorsze rzeczy nie dzieją się przez wielkie decyzje... tylko przez brak reakcji.

Czasem wystarczy jeden moment - jedno popołudnie, jedno spotkanie - żeby wszystko się posypało.

Bo to naprawdę miał być zwykły grill.
Trochę śmiechu, trochę luzu, oderwanie od codzienności. Nic wielkiego.

A jednak coś się wydarzyło.
Coś, o czym nikt nie chce mówić.
I coś, co każdy pamięta... trochę inaczej.

Trzy pary, jedna sytuacja i prośba, która wcale nie jest taka niewinna, jak mogłoby się wydawać.

Autorka bardzo mocno wchodzi w głowy bohaterów. Rozbiera na części poczucie winy, wstyd i to, jak bardzo potrafimy się pogubić we własnych emocjach. Jak bardzo chcemy coś wyprzeć... nawet jeśli wiemy, że nie powinniśmy.

I tu trzeba sobie powiedzieć jasno - jeśli ktoś liczy na efekt jak w ,,Wielkich kłamstewkach", takie wielkie BUM na koniec... to nie do końca ten vibe.
Tu bardziej chodzi o emocjonalny rollercoaster, o analizę relacji, o to całe grzebanie w tym, co między ludźmi.

Ale wiecie co? To też jest dobre.
Bo momentami aż niewygodne, bo takie prawdziwe...

To książka o związkach - tych długoletnich, trochę ,,zastanych", gdzie pojawia się myśl, czy to jeszcze miłość, czy już tylko wspólne życie, bo przecież ,,Każdego dopada skostnienie zwane życiem małżeńskim".
O przyjaźni, która potrafi być trudna, wymagająca i daleka od ideału.
I o tym, że czasem najgorsze rzeczy nie dzieją się przez wielkie decyzje... tylko przez brak reakcji.

Liane Moriarty to autorka jedyna w swoim rodzaju, jej przenikliwość natury człowieka, a zarazem lekkość stylu, w jakim ją opisuje, za każdym razem robią na mnie ogromne wrażenie. "Moja wina, twoja wina" to jej siódma z dziesięciu wydanych do końca 2025 roku powieści, która z początkiem 2026 na polskim rynku ukazała się ponownie. I jest to coś, co trudno określić gatunkowo - może najbliżej jej po prostu do dramatu rodzinnego? Dwie linie czasowe, dwie przyjaciółki ze swoimi rodzinami, jedna chwila, która wpłynęła na ich życia na zawsze, choć przecież pozornie nie zmieniło się nic. Autorka doskonale prowadzi fabułę utrzymując czytelnika długo w niepewności co do kluczowych zdarzeń, ale nie dlatego, by budzić sensację, aby dokładnie przedstawić historię z każdej strony - tego, co do zdarzenia doprowadziło, okoliczności, w jakich do niego doszło i jego konsekwencji. Temat winy, poczucia winy i obarczania nią innych jest tym, co już wynika z samego tytułu, ale historia jest dużo bogatsza. Przyglądamy się w niej różnych odcieniom przyjaźni, partnerstwa, rodzicielstwa, tego, jak dorosłe życie dyktowane jest przez wcześniejsze doświadczenia i jak trudno jest się uwolnić z narzuconych samemu sobie przez siebie i społeczeństwo ram. Tu czasem losem rządzi przypadek, sekunda, która z jakichś powodów zmienia całkowicie życie. To powieść pełna kontrastów, pełna prawdziwych emocji, ludzkich win i charakterów, powieść głęboka i poruszająca, a zarazem napisana tak, że można ją czytać i czytać, śmiać się i płakać. Z każdą kolejną powieści (nawet przy kolejnym czytaniu tej samej powieści) doceniam talent i umiejętności Liane Moriarty jeszcze bardziej!

„Ta opowieść zaczyna się od grilla. Zwyczajnego, sąsiedzkiego grilla w zwyczajnym ogródku.”

Jednakże ten zwyczajny dzień wywarł ogromny wpływ na bohaterów. Zmieniły się relacje, pewne rzeczy by się nie zdarzyły, zaś inne miały by miejsce. Pewnych chwil już nigdy nie zdołają naprawić. Czy pytanie „co by było gdyby” to ślepy zaułek?
Mamy Clementinę, wiolonczelistkę, żonę i matkę dwójki dziewczynek, która wie, że rodzicielstwo nie zawsze usłane jest różami. Od dziecka przyjaźni się z Eriką, ale krucha to przyjaźń lub też iluzja bez pokrycia w rzeczywistości. Erika zaś ma stany lękowe, a za sobą dysfunkcyjne dzieciństwo z matką „patologiczną zbieraczką”, przez którą dorastała wśród nadmiaru rzeczy.

Potem był ten „zwyczajny” grill.

Erika prosi Clementine o pewną zaskakującą przysługę i dopiero wtedy przyznaje się do pewnych spraw. Czy prosi o więcej, niż Clementine może jej dać?

Następnie popsuły się pewne relacje. Pewne małżeństwo przechodzi kryzys, ważąc każde słowo i mając się na baczności. 

Potem znaleźli zmarłego, gderliwego staruszka, ich sąsiada, w swoim domu.

Co się stało? Czyja to była wina? Czy to była czyjaś wina? Czyje zaniedbanie?

„Oboje wiemy, że kłamiesz.”

Bohaterowie (ciekawie sportretowani) ukrywają przed innymi swoje odczucia, czasami zdarza się, że druga osoba o nich wie. Zatajają ważne sprawy, bo istnieją rzeczy o których nie mogą powiedzieć innym. Zdrada. Ile kosztuje przyjaźń. Ukrywany egoizm jest plugawym sekretem. Ktoś czuje się winny i karze się codziennie, co wpływa na niego dzień w dzień. Ktoś wzgardził czyimś marzeniem.

Bohaterowie nawzajem się obserwują i oceniają. Pogarda miesza się z czułością, chłodna uprzejmość ze złością, a współczucie z furią. A może jednak wszystko sprowadzało się do zawiści…Niewłaściwych pobudek… Winy?

Fabuła przeskakuje od dnia tamtego grilla do kilka miesięcy naprzód i tak dwutorowo, stopniowo pisarka odkrywa przed nami wydarzenia. Jest to bardzo intrygujące i umiejętnie przedstawione, stopniuje napięcie i wprowadza nastrój tajemnicy.

„Moja wina, twoja wina” to obyczajowa lektura pełna złożonej symfonii uczuć, która nastraja do rozliczenia z własną przeszłością. Już wiemy, co powinniśmy, ale na pewne decyzje jest już za późno. Nie można cofnąć wyborów i straconego czasu, lecz trzeba pogodzić się z faktami, przestać obwiniać innych. Książka porusza wiele ciekawych, życiowym tematów. Ukazuje także, że wstrząsająco cienka jest granica między zwykłym życiem, a światem, w którym dochodzi do tragedii. Szczerze polecam ten tytuł.

„Oczywiście minuta wystarczy.”