Moon Knight. Tom 2

Za sprawą nowego albumu Moon Knight chodzimy w mrok jeszcze głębiej, gdzie psychologiczna ciasnota gra pierwsze skrzypce, a to wszystko w klimacie noir. Co najważniejsze, ten album znakomicie kontynuuje zapowiedz tego, co spotkało mnie w części pierwszej.

Spector musi stawić czołowa największemu zagrożeniu, jakim jest dla niego jego własny umysł, pokiereszowany, pełen obsesji i poczucia winy. Wojna z przeciwnikami stanowi tylko pretekst, bo kluczem jest widok człowieka, który próbuje nadać sens przemocy, którą się posługuje, by wygrała ,,sprawiedliwość".

Sam tytułowy bohater mnie niezmiennie fascynuje, ponieważ nie ma on w sobie wiele z klasycznego herosa, bardziej to człowiek misji i to o tyle dziwnej, że sama misja stopniowo go wyniszcza, a kasza kolejna batalia jest niczym innym jak zagłuszeniem własnych problemów psychicznych.

Graficznie jest znakomicie, plansze niemal atakują swoją ostrością i potęgują klimat ciasnoty psychicznej bohatera. Ich kontrast niemal kłuje w oczy co ma w sobie coś hipnotyzującego.  Najmocniejsze dla mnie są sceny gdzie następuje introspekcja Spectora, za sprawą rozbitych kadrów, zaburzonej perspektywy, i mglistych cieni, te momenty mogą niepokoić i robią to bardzo sugestywnie.

Ja mam olbrzymią słabość do Moon Knight (niech spłonie ten, kto anulowała serial), a tutaj dostaje na talerzu wizje tego, co dzieje się z człowiekiem gdy zbyt długo spogląda w otchłań ciemności i staje się ona dla niego jedynym sensem. Ten album zadaje z pozoru proste, ale i złożone pytanie, a mianowicie czy warto ratować świat kosztem samego siebie.