Mumia: jezioro krwi

"Mumia. Jezioro krwi" to doskonałe zwieńczenie świetnego cyklu "Mumia" Pawła Leśniaka. Już od samego początku akcja gna jak szalona – zostajemy wrzuceni w centrum najważniejszych wydarzeń, kontynuując mroczną podróż przez Egipt w samym sercu burzy piaskowej. 

Tutaj Mose powstanie po raz ostatni, by resztką swych mocy uwolnić swój kraj przed całkowitym upadkiem, ale czy podoła temu wyzwaniu? Ciągła walka dobra ze złem, brak prawdziwego Faraona oraz bezsilność ludu wobec bestii sprawiają, że wróg rośnie w siłę. Nasz bohater tworzy więc własną "armię", by wraz z nią sprowadzić na mieszkańców spokój i wytchnienie. 

Przyznam, że byłam pewna, że ta część będzie mocna, ale też trudna- po emocjonalnym rollercoasterze, jakim mnie poddała, jestem naprawdę pełna podziwu, że autor wymyślił tak fascynującą historię.

Książka ta dosłownie czyta się ona sama ze względu na lekkie pióro autora i przyjemny, barwny język, bo znajdziemy tam naprawdę mnóstwo opisów walk, czy bóstw czczonych przez Egipcjan i to opisanych w taki sposób, że nasza wyobraźnia wprost szaleje z radości, śledząc je wzrokiem strona po stronie :).

Wprowadzenie do historii Bailira oraz innych bogów egipskich, oraz podróż przez krainę umarłych to dwa wątki świetnie poprowadzone przez autora- podczas ich czytania miałam dosłownie ciarki na plecach, a emocji buzowały we mnie jak wywar w kotle czarownicy 😅. To była niesamowita przygoda i jednocześnie lekcja historii, którą zapamiętam naprawdę długo.

Tutaj nie ma czasu na nudę- akcja goni akcję, napięcie rośnie z każdym przeczytanym rozdziałem, a groza sytuacji wydaje się wręcz namacalna... Takie klimaty wręcz uwielbiam i aż żałuję, że to ostatnia część serii, bo chętnie przeczytałabym więcej historii z Mose w roli głównej.

Jeśli fascynuje Was starożytny Egipt i szukacie fantastyki, która ma duszę, brutalność i świeci blaskiem dawnych bogów, to cała trylogia „Mumia" jest niczym skarb, który czeka, byście go odkryli! Pamiętam swoją fascynację pierwszą częścią, w której wybrana przez głównego bohatera droga nienawiści doprowadziła do nadejścia tytułowej mumii. Druga część „Mumia. Morze piasku” obfitująca w krwawe walki i siejące śmierć plagi, tylko spotęgowała to wrażenie. Teraz nadszedł czas na wielki finał, „Mumia. Jezioro krwi".

Spod pióra Pawła Leśniaka wyszło mocne, satysfakcjonujące i niezwykle emocjonalne zakończenie, które udowadnia, że ten cykl musiał się tak skończyć. Czy Mumia ocaliła Egipt, a jego mieszkańcy w końcu zaznali spokoju? To pytanie, na które w końcu otrzymujemy odpowiedź, ale oczywiście Wam jej nie zdradzę.

Tę część zdecydowanie można określić kulminacją wszystkich wydarzeń i emocjonalną apokalipsą. Mose kierowany chęcią ratowania swojej wnuczki Teje trafia w zaświaty, gdzie toczy walkę przede wszystkim ze sobą samym. Poddawany próbom musi zmierzyć się z trudną prawdą, a jego wewnętrzna walka jest równie potężna, jak ta trwająca na zewnątrz. Bo świat w obecnym kształcie rozpada się i pogrąża w mroku. Giną nie tylko ludzie, ale i bogowie, a Bailir nie cofnie się przed niczym, by odzyskać władzę nad Egiptem.

W trzeciej części nie brak trudnych emocji, jeszcze trudniejszych wyborów, ale i opisów brutalnych walk, które budują dynamikę tej mrocznej historii. To w finale, gdy bogowie toczą otwartą wojnę, a granica między zaświatami a światem żywych niemal się zaciera, czytelnik otrzymuje to, na co czekał - nie tylko wyjaśnienie wątków otwartych we wcześniejszych tomach, ale też epickie poświęcenie, które ma moc odmiany losów całego Egiptu

Autorowi udało się stworzyć spójną trylogię, która przenosząc nas tysiące lat wstecz, ukazuje emocje i motywy, które są tak podobne do współczesnych. Nienawiść, miłość, żądza władzy, manipulacja bogów, to wszystko przenika się, tworząc niepowtarzalny i intrygujący klimat na przestrzeni trzech tomów.

Mnie ta historia pochłonęła niczym gorące piaski pustyni, a trzecia część, która jest niczym apoteoza gatunkowa, udowadnia, że ten cykl fantastyczny musiał się tak skończyć. Zdecydowanie warto ją poznać!