Murena. Cykl pierwszy. Matka

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Mamy do czynienia z wydaniem zbiorczym, obejmującym pierwsze cztery tomy oryginalnej serii. Trzeba też jasno napisać, że to nie jest lekka lektura na jeden wieczór, ani tym bardziej komiks, który próbuje przypodobać się szerokiemu odbiorcy. Murena – Cykl pierwszy: Matka to komiks dla dorosłych w pełnym tego słowa znaczeniu, nie tylko przez obecność przemocy czy nagości, ale przede wszystkim przez ciężar moralny i psychologiczny, jaki niesie.

Wystarczy kilka stron lektury tego komiksu, aby przekonać się, że Jean Dufaux nie interesuje się historią jako suchą kroniką wydarzeń. On traktuje ją jak organizm, pełen gnijących emocji, nieustannych napięć i decyzji, które zawsze mają swoją cenę. Rzym u niego nie jest tłem, tylko żywym tworem.

Autor buduje napięcie warstwami. Choć momentami można odnieść wrażenie, że historia się rozwleka, to jednak każda scena ma swoje znaczenie. Nic tu nie jest przypadkowe, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się, że dany wątek jest tylko poboczny.

Fabuła jest skonstruowana w sposób mistrzowski, bo choć wiemy z historii jak skończył Neron, to tutaj każdy zwrot akcji wydaje się świeży i nieprzewidywalny. To jak autor buduje napięcie między Agrypiną a resztą dworu, to jest po prostu majstersztyk. Tempo opowieści jest idealnie wyważone, nie ma tu zbędnych dłużyzn, ale jest czas na to żeby poczuć ten duszny klimat Rzymu. To, co dodatkowo mocno wyróżnia album Murena – Cykl pierwszy: Matka, to atmosfera. Gęsta, lepka, pełna niepokoju. Czytelnik nie ma tu chwili wytchnienia, nawet w scenach spokojniejszych czuć napięcie.

Postacie są napisane z dużą dbałością o psychologię, choć nie zawsze są łatwe do polubienia. Agrypina to jedna z tych bohaterek, które fascynują i odpychają jednocześnie. Neron natomiast nie jest jednowymiarowym tyranem, raczej młodym człowiekiem uwikłanym w sieć oczekiwań i manipulacji, który dopiero uczy się, jak działa władza. Lucjusz Murena z kolei wypada momentami najsłabiej, jakby był świadkiem własnej historii bardziej niż jej pełnoprawnym uczestnikiem.

Choć całość zachwyca rozmachem, to album nie unika przy tym pewnych potknięć. Komiks nie jest dziełem idealnie równym i momentami czuć, że jego ambicja trochę wyprzedza tempo narracji. Zdarzają się fragmenty, w których historia jakby grzęźnie w dłużyznach, które nie każdego zainteresują, zamiast iść do przodu. Nie każdemu podejdzie też poziom brutalności i moralnego brudu, bo choć jest on uzasadniony, to jednak bywa przytłaczający i nie daje wielu momentów oddechu. Przyczepić można się również do wspomnianej już postaci Lucjusza, który bywa momentami nawet mniej wyrazista niż bohaterowie drugiego planu...