Nie ma mnie

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Małgorzaty Sobieszczańskiej było dzięki książce „Nie ma mnie". Dziękuję za to doświadczenie.

  W jednym z parków w centrum Warszawy zostają odnalezione brutalnie okaleczone zwłoki niezidentyfikowanej kobiety. Śledczy szybko ustalają, że w ostatnim czasie zaginęły trzy młode osoby i próbują odpowiedzieć na pytanie czy ich zniknięcia były wynikiem świadomej decyzji, czy też skutkiem przemocy. W miarę postępów dochodzenia ujawniają się dramaty naznaczone ucieczką, cierpieniem i milczeniem, a kolejne tropy okazują się ślepą uliczką.

  Historia utkana z kilku intrygujących wątków, które początkowo wydają się odległe, jednak ostatecznie tworzą misternie skonstruowaną sieć tajemnic. Choć wydawca określa tę lekturę mianem thrillera, bliżej jej do znakomicie napisanego kryminału w pełni realizującego reguły gatunku i jednocześnie umiejętnie je przekraczając. Oś narracji koncentruje się wokół ustalenia tożsamości ofiary, jednak nie jest to jedynie klasyczna zagadka oparta na śladach i fałszywych tropach. To również utwór o sile przeszłości i o tym, jak głęboko się zakorzenia i niespodziewanie powraca, burząc pozorny spokój. Nad całością unosi się subtelna, a zarazem wyczuwalna aura niepewności, nadająca jej wyjątkowy ton. Prawda, do której stopniowo zbliżają się wyraziście nakreśleni bohaterowie, ukazuje się w sugestywnych, często bolesnych obrazach: ludzkich dramatów, trudnych doświadczeń, złożonych relacji i dawnych ran, które nie zdążyły się zabliźnić. Wciągająca opowieść, intensywna, pełna emocji i napięcia, taka, w której każdy szczegół ma znaczenie, a nic nie jest dziełem przypadku.

  Polecam powieść, której rdzeniem jest zagadka skrywająca kolejne warstwy krzywd, czekające na odkrycie.