Niewidzialny

Okładka książki przedstawia rękę i krew. Podobają mi się tak minimalistyczne okładki książek Slaughter. Ma wytłuszczenia, czyli jest pokryta lakierem UV. Jest satynowa w dotyku, ma również skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały i czas akcji.

Moje już chyba dziewiąte lub dziesiąte spotkanie z piórem autorki. Ale niestety dosyć dawno nie czytałam nic z jej pióra, więc z ogromną przyjemnością zaczytywałam się w tej pozycji. Karin ma bardzo dobry styl, dzięki któremu czytelnik od razu „wpada” do świata bohaterów. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie, mimo scen, które przyjemne nie są. Dzięki całej serii z Willem Trentem, pamiętałam sporo z wyczytanych już dawno temu tomów, i dzięki bohaterom, których znałam, czytało się jeszcze lepiej.

Warto zaznaczyć już na samym początku, że książka nie jest dla wrażliwych osób. Mamy mnóstwo scen przemocy, zabójstw, leje się sporo krwi i osoba, która nie lubi tego typu literatury, lepiej żeby nie sięgała po tę książkę. Bo jest tu naprawdę sporo mocnych scen. Jeśli jednak są osoby, którym to nie przeszkadza, którzy znają (bądź nie) pióro autorki, zachęcam serdecznie. Zdecydowanie warto. 

Miło było wrócić do Willa Trenta, do Sary Linton. Oboje, można powiedzieć, byli ważnymi bohaterami i odgrywali pierwsze skrzypce. Bardzo ich lubię, mimo specyficznych charakterów. Z całym przekonaniem uważam, że mogliśmy spotkać takie postacie w naszym codziennym życiu. Pojawia się tezy kilka innych ważnych osób, w tym ofiary, które mają mocne powiązanie ze sprawą. A sama sprawa, którą prowadzi Will, nie należy do łatwych i przyjemnych... Reasumując uważam, że Slaughter stworzyła całkiem dobre osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, a innych nie. A jeszcze inni będą wam obojętni. 

Akcja jest bardzo dynamiczna. W jednej chwili można odnieść wrażenie, że nic specjalnego się nie dzieje, by za chwilę nie móc nadążyć za akcją. Fabuła jest dopracowana od początku do końca i nie mam żadnych zastrzeżeń. Dzięki zwięźle nakreślonej historii, czytałam z ogromnym zainteresowaniem i gdybym tylko mogła, nie oderwałabym się od czytania. Niestety, życie życiem, a czas na hobby swoją drogą się toczy (raz jest, a raz go nie ma). 

Uważam, że to bardzo dobry i MOCNY kryminał, a więc nie dla wszystkich. Sceny są brutalne i dobrze opisywane, więc bez problemu można je sobie wyobrazić... Zostaje w głowie na dłużej, szczególnie przez wątek dzieci, jaki w nim się pojawia. Warto wspomnieć, że autorka skupiła się na relacjach międzyludzkich i ich problemach, a nie tylko na morderstwach. Mamy tutaj stratę dziecka, bliskiej osoby, żałobę. Mamy również przyjaźń i miłość - co, moim zdaniem, jest świetnym urozmaiceniem pozycji.

Zdecydowanie polecam! Już nie mogę się doczekać kolejnych książek tej autorki (mam co nadrabiać). 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Nieczęsto zdarza mi się pisać opinie o książkach tak na świeżo, zaraz po ich przeczytaniu, ale w wypadku tej serii muszę tak robić bo szybko zapominam o czym ona była. Mimo, że książki Karin Slaughter na ogół bardzo mi się podobają, mają właśnie irytującą tendencję do uciekania z mojej głowy. Może to i dobrze, bo mogę czytać jej książki po kilka razy. Kolejna część poświęcona głównie Willowi Trentowi i Sarze Linton to kawał porządnego kryminału. Akcja trochę dla mnie zbyt rozwlekła i opieszała. Mam wrażenie, że autorka śmiało mogłaby skrócić tę książkę o jakieś 50 stron zbędnych opisów. Ale takie pozytywne zakończenie jakie tu dostaliśmy budzi moje podejrzenia (ci co wiedzą O Jeffreyu Tolliverze wiedzą co mam na myśli), więc czekam co też się wydarzy w kolejnych książkach. Bo znając Karin Slaughter, bohaterowie nie mają co liczyć na spokój.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Długo wyczekiwana książka. Już traciłam nadzieję, że w końcu przeczytam coś o Willu Trencie. O Willu, o Sarze i Lenie, o wszystkich razem - kto co woli, do koloru, do wyboru, bo przecież Slaughter jako jedna z nielicznych (jeśli nie jedyna?) pisarek połączyła dwie serie w jedną i stworzyła tym samym (oczywiście w moich oczach) małe arcydzieło. Co można powiedzieć o "Niewidzialnym"? Książka z pewnością jest inna niż poprzednie. Ciekawsza, bardziej ponura i emocjonująca. Jedyne, co mogłabym jej zarzucić to... chwilami autorka wprowadzała mały chaos, gdy cofała się całymi rozdziałami do wydarzeń sprzed mocnego początku opowieści. Niby każdy taki rozdział opatrzony był określnikiem czasu, jednak trochę wybijałam się z rytmu. I - co ważne - już od pierwszych stron ogarnęła mnie melancholia, gdy tylko pojawiło się to nazwisko... nazwisko, z którym kilka tomów wcześniej w tak przykry sposób rozstała się Slaughter - Jeffrey Tolliver... W sumie autorka tak długo kazała mi czekać na ten tom, że już zapomniałam o związku jego syna i Leny. Miłe i jednocześnie przykre przypomnienie. W zasadzie Jeff był tutaj dość często przywoływany - autorka w ten sposób chciała przypomnieć (albo i wyjaśnić tym, którzy dotąd nie mieli okazji czytać jej książek) skąd wzięła się ta wrogość w relacji Leny i Sary. Przez większą część powieści zastanawiałam się, kim jest tytułowy "Niewidzialny" (podejrzewałam, że chodzi o Willa, jednak tok wyjaśniający, dlaczego to właśnie on, był trochę niewłaściwy) i jak zawsze odpowiedź na pytanie, była przygnębiająca i sprowadzająca brutalnie na ziemię. Agent Specjalny Will Trent zawsze był pokrzywdzony przez los. Nie dość, że wychowywał się w domu dziecka, nie dość, że praktycznie całe jego ciało pokryte jest bliznami z dziecięcych lat, gdzie znęcano się nad nim fizycznie, to jeszcze los doświadczył go niezbyt przyjemną... "przypadłością" - jest wręcz galopującym dyslektykiem, co, jak wiemy, potrafi w ekstremalnych warunkach sprawić, że życie będzie piekłem i pasmem upokorzeń. Trent jest szykowany i wyśmiewany nie tylko przez swoją szefową, która uwielbia mu dogryzać i przypominać mu o jego "ułomności", ale też przez innych policjantów (którzy nie byli świadomi, że Will jest dyslektykiem), gdy np. nie potrafi podać numeru rejestracyjnego podejrzanego samochodu (też bym nie potrafiła, gdybym czytała 10-15 razy wolniej niż normalny człowiek i z większym trudem niż 10 letnie dziecko, a dodatkowo moje oczy dostawałyby oczopląsu od literek i cyferek które złośliwie przeskakiwały i mieszały się ze sobą). W tej części, ku niezadowoleniu Sary, autorka ponownie krzyżuje drogi Willa i Leny. I znowu Lena ma poważne kłopoty. Czyli w zasadzie nic nowego.. poza faktem, że to jednak nie była jej wina (jak np. w przypadku śmierci Jeffreya). To nie nalot na melinę dilerów i narkomanów był powodem jej nieszczęść. To nie jej zaciętość i obsesyjna chęć ujęcia bosa narkotykowego Sida Wallera, doprowadziła do ataku na jej rodzinę. Lena i jej mąż (jak wcześniej wspomniałam pasierb Sary) zostają zaatakowani w swoim domu przez nieznanych sprawców. Ciężko ranny Jared wyzwala w Lenie mordercze instynkty - atakuje swoich oprawców i cudem nie zabija obydwu mężczyzn. W ostatniej chwili zostaje powstrzymana przez Trenta. Tylko dlaczego Will pojawił się w jej domu? Skąd u niego to dziwaczne (w porównaniu z jego staroświeckim, trzyczęściowym garniturem) ubranie? No i przede wszystkim, co robił w towarzystwie tych zbirów? A może ma to związek z tajną operacją Willa, który infiltrował środowisko dilerów i powoli zbliżał się do tajemniczego Wielkiego Białasa? Jaki związek ma z tym wszystkim poważany i zasłużony naczelnik policji Lonnie Gray i jego zmarły na białaczkę syn? Rzecz jasna nie byłabym sobą, gdybym nie uznała, że moją ulubioną postacią jest Trent. Dlaczego? Pewnie dlatego, że jest trochę... pierdołowaty, a jednocześnie męski i wybitnie zaradny (już nawet nie chodzi o oszukiwanie wszystkich wokół, że nie ma się żadnych dysfunkcji, ale i do majsterkowania miał głowę i znał się na policyjnej robocie... i tak dalej). Być może dlatego, że jest doświadczony przez życie i do wszystkiego ma niestandardowe podejście - i reaguje na krzywdę (zwłaszcza dzieci) z tak ujmującą złością i frustracją, że nie sposób nie czuć do niego sympatii. No i tak całkiem żartobliwie jest, jak to mówię "ułomny społecznie, jakby miał lekkiego Aspergera" (czyli coś, co znam z autopsji, bo mam znajomego o podobnym zachowaniu). A o cóż mi chodzi? Najlepiej posłużyć się cytatem: "- Więc między nami wszystko w porządku - zapytał Will. Sara zacisnęła wargi, żeby zdusić słowa, które cisnęły jej się na usta. - Oczywiście, że tak. - To dobrze. - Will opadł ciężko na oparcie krzesła, jego ulga była niemal namacalna. Nie po raz pierwszy Sara zastanawiała się, jak mężczyzna, który przez całe dorosłe życie rozwiązywał zagadki kryminalne, może być tak tępy w życiu prywatnym." Genialna opisy, przemyślenia, wyraziste postacie i przede wszystkim wciągająca fabuła - czyli wszystko to, do czego przywykłam czytając książki Karin Slaughter. Tym razem również mnie nie zawiodła. Czytałam Niewidzialnego z niewyobrażalną przyjemnością i nie mogę doczekać się kolejnej dawki historii Willa. Oby jak najszybciej i równie dobrze, jak do tej pory!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kolejny tom cyklu. Agent Will Trent pracuje pod przykrywką. Trafia w szeregi mafii. Nic nie mówi Sarze, swojej kochance, bo nie chce jej martwić.

Małżeństwo policjantów zostaje zaatakowane we własnym domu. Czy ma to związek z nalotem na melinę narkotykową? Co odkryli policjanci podczas obławy? Czy wśród służb bezpieczeństwa jest zdrajca?

Wciągająca lektura, nagłe zwroty akcji, napięcie. Polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Will Trent działa pod przykrywką wbrew wiedzy swojej ukochanej, Sary Linton. Pracuje w szpitalu w Macon, gdzie próbuje rozbić siatkę narkotykową. W tym samym czasie zostaje postrzelony mąż Leny Adams, Jared. Przez te wydarzenia sprawy policji w Macon i tajna misja Willa znajdują punkt wspólny. W całą akcję zostaje włączona Sara , dla której ranny Jared jest pasierbem. Czy prawdziwa tożsamość Willa wyjdzie przez to na jaw? A może kłamstwa agenta Trenta zniszczą jego związek z Sarą?

Książka trzymała mnie w napięciu od początku. Nie mogłam niestety pozwolić sobie na kilka godzin z książką w ciągu dnia, dlatego czytanie szło mi dość długo. Nie zawiodłam się jednak. Jestem bardzo ciekawa co autorka wymyśliła na kolejny tom z serii o Willu Trencie. I nie mam zamiaru długo czekać, żeby się o tym przekonać.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)