Inne wydania:
To nie jest śmieszna historia. Tak jak nie jest śmieszne dorastanie. Czasami aż chce się zakląć wymyślonym przekleństwem: „o, melba!”. Owszem, bywa zabawnie, zwłaszcza gdy ma się mamę dziennikarkę, choleryczną babcię i tatę, który odszedł przez chomika.
No cóż, rodziny się nie wybiera i Malina w sumie nie narzeka – inni mają gorzej. Ale nawet jeśli rodziny nie można sobie wymienić na inną, to szkołę owszem. Kiedy dzieje się w niej coś złego – można zwiać albo pozostać biernym i udawać, że niczego się nie widzi. Jak inni – nie wtrącać się, mijać obojętnie. Tylko że czasem nie można przymknąć oczu. Po prostu się nie da! Trzeba podjąć wyzwanie i stawić opór. To trudne, zwłaszcza gdy ma się kilkanaście lat. I bywa, że przestaje być śmiesznie, że chce się tylko powiedzieć: „O, melba!”
więcej
No cóż, rodziny się nie wybiera i Malina w sumie nie narzeka – inni mają gorzej. Ale nawet jeśli rodziny nie można sobie wymienić na inną, to szkołę owszem. Kiedy dzieje się w niej coś złego – można zwiać albo pozostać biernym i udawać, że niczego się nie widzi. Jak inni – nie wtrącać się, mijać obojętnie. Tylko że czasem nie można przymknąć oczu. Po prostu się nie da! Trzeba podjąć wyzwanie i stawić opór. To trudne, zwłaszcza gdy ma się kilkanaście lat. I bywa, że przestaje być śmiesznie, że chce się tylko powiedzieć: „O, melba!”
Informacje dodatkowe o O melba!:
Wydawnictwo: Literatura
Data wydania: b.d
Kategoria: Obyczajowe
ISBN:
Liczba stron: 368
POLECANA RECENZJA
O MELBA!
RODZINNE PRZEKLEŃSTWO
To już kolejne wydanie powieści „O Melba!” Grażyny Bąkiewicz. Pierwsze przegapiłam z premedytacją. Książka postawiona była bowiem w kontekście powieści dla młodzieży w stylu głupiutkiej Bridget Jones, a na to z pewnością nie miałam ochoty. Potem wpadły mi w ręce „Bajki dla dorosłych” i… wprawiły mnie w zdziwienie pomieszane z podziwem dla warsztatu, błyskotliwych pomysłów i oryginalności. Sięgnęłam zatem po nieszczęsną Melbę i… oderwać się nie mogłam. Jaka to z niej lekka powieść dla nastolatek?!
Wiadomo, że życie nastolatek lekkim nie jes...
więcej
Kup książkę O melba!
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
O melba! - opinie o książce
Niełatwy czas dojrzewania. W rodzinie, w której brak stabilizacji, w środowisku, które mówiąc wiele o wartościach okazuje się zakłamane i bojaźliwe. Jeden człowiek - sprawca tylu nieszczęść schowanych za zasłoną milczenia. Czy ktoś odważy się ujawnić prawdę?
"O melba!" rzeczywiście nie jest zwyczajną i śmieszną historią (chociaż wstawki komiczne można odnaleźć). Wszystko przez to, że główna bohaterka jest dojrzałą dziewczyną, której nie makijaże i nowe ciuszki w głowie, a rzeczy bardziej... ludzkie. Nie da się ukryć, że los dał jej, jak dotąd popalić. Ojciec zostawiający rodzinę z powodu chomika (brutalnie zepchniętego z balkonu przez Malinę), towarzystwo nie akceptujące jej dojrzałości, matka zafascynowana pracą i tułaczką po całym kraju oraz tajemnicza historia sprzed lat. Wszystko to popycha niecodzienną akcję do przodu, w wyniku czego powstaje nam mieszanka mrocznego thrillera, powieści obyczajowej i młodzieżowej, ale z mocno rozrysowanym tłem psychologicznym.
Bardzo spodobało mi się też to, że autorka nie bała poruszyć się tematu, którego nie porusza się często. Malina, świetnie skonstruowana bohaterka, odważna i uparta w swoich działaniach, pewnego dnia styka się z dziwnym Tarwidem - biznesmen mogącym osiągnąć wszystko, facetowi, któremu nie wchodzi się w drogę, bo może się to źle skończyć. Owy mężczyzna mógł bezkarnie dochodzić do swoich celów po trupach (nie dosłownie). Do czasu, kiedy Malina powróciła w swoje rodzinne strony. Nawet nie wyobrażacie sobie jaką fascynację i sympatię budziły we mnie działania tej dziewczyny. Z całych sił kibicowałem jej, aby udało jej się uziemić tego typa, którego z kolei darzyłem nienawiścią. Temat tak bliski nam wszystkim Grażyna Bączkiewicz świetnie okroiła i napisała historię, która otwiera oczy na pewne sprawy.
Więcej: http://recenzjeoptymisty.blogspot.com/2015/09/o-melba.html#more
Jeszcze gdy chodziłam do liceum napatoczyła mi się ta książka w Internecie. Po przeczytaniu jej opisu zapragnęłam ją posiąść a przeczytać to bezwzględnie! Najpierw udało mi się zdobyć w bibliotece "Stan podgorączkowy"- drugą część, pełna dobrych przeczuć zasiadłam do niej, serce pikało radośnie w oczekiwaniu na ciepłą i zabawną lekturę, zapowiadało się coś nawet w stylu Ewy Nowak... a tu hańba i sromota. Napisana nijak, ważne problemy nastolatków może i porusza, ale autorka nie nadaje się do pisania o nich, ogółem książka wydawała mi się taka... brzydka. Miała w sobie coś z Hanny Kowalewskiej "Tego lata w Zawrociu" która to książka zniechęciła mnie (zdecydowanie nie zgadzam się z recenzją na blogu Myśli i Słowa Wiatrem Niesione http://soy-como-el-viento.blogspot.com/2012/12/literacka-uczta-w-zawrociu.html) i również zdawała się niemiłą i brudną, bagnistą.
Wrażenie: powiem jak berbeć- A fe!
Niestety, i sama "Melba"- chociaż sensowniejsza i minimalnie milsza- podtrzymała niechęć, a po przeczytaniu upewniłam się tylko że z tej mąki chleba nie będzie.
Z dwojga (trojga) złego więcej wniosła dla mnie książka dla dwunastolatek "Muchy w butelce" która w pewnym momencie już także poległa, ale nie była zła.
Na początku książka nieco się dłuży, ale gdy przejdziemy przez pierwsze ok 100 potem to już sama przyjemność. Autorka przenosi nas w inną rzeczywistość i pokazuje , że potrafi dozować emocje, które niewątpliwie wywołuje.
Kreacje bohaterów wprost doskonałe. Przenosza nas oni w klimat mroczny i tajemniczy , co jest zdecydowanie ogromnym plusem tej pozycji.
Poraz kolejny przekonuję się, że seria "plus minus 16" jest starannie wyselekcjonowana i dobrana.
Inne książki autora
Ale historia Jak Tadeusz Kościuszko chciał ratować Polskę
0
Cześć, jestem Ilcia. Mam dwanaście lat i boję się wszystkiego - much, ciemności, zamkniętych przestrzeni, ryb z zębami i wielu innych rzeczy. Chyba tylko...
Ale historia... Mieszko, ty wikingu!
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
Nazywam się Aleks i mam dwanaście lat. Moim największym problemem jest to, że nie trafiam tam, gdzie powinienem. Rozumiecie, nie te drzwi, nie ta ulica...
