Ogrodnik i śmierć

Książka okazała się dla mnie bardzo wymagającą i poruszającą lekturą. Podczas czytania ogarnął mnie głęboki smutek. Autor pokazuje, że śmierć bliskiej osoby to nieuchronne doświadczenie, które dotyka każdego z nas. Ale dla mnie ten temat jest szczególnie trudny, ponieważ nigdy nie miałam takiej bliskiej relacji ze swoim ojcem, jaką opisuje Gospodinow. Jego odejście było dla mnie wydarzeniem odległym - nie było mnie przy nim, nie przeżywałam go w pełni i nie miałam szansy przejść przez żałobę tak, jak przedstawia to autor.

Podczas lektury czułam pustkę i żal nie tylko po stracie, ale też po niespełnionej relacji. Gospodinow mówi o sile pamięci, o budowaniu na nowo i o oswajaniu śmierci poprzez rytuały, wspomnienia i opowieści. Dla mnie jednak te słowa przypominają bardziej o tym, czego mi zabrakło. Jego refleksje o znaczeniu opowieści i o tym, że śmierć nie ma ostatniego słowa, są piękne i dają nadzieję, ale też bolą, bo w moim przypadku ta historia nie miała szansy w pełni się wydarzyć. Moje wspomnienia i opowieści o ojcu są niepełne. Brakuje w nich bliskości i pożegnania, bo śmierć przyszła, zanim zdążyłam cokolwiek zbudować.

,,Ogrodnik i śmierć" to książka, która wywołuje smutek i refleksję nad własnymi stratami oraz relacjami. Choć daje poczucie, że pamięć i opowieść mogą ocalić tych, którzy odeszli, to dla mnie przypomina przede wszystkim o tym, jak wiele straciłam przez brak tej bliskości i nieprzeżytą żałobę.