Ostatni upadek

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗗𝗿𝗼𝗴𝗮 𝗸𝘂 ś𝗹𝗲𝗽𝗲𝗺𝘂 𝘇𝗮𝘂ł𝗸𝗼𝘄𝗶

W thrillerach Magdaleny Zimniak zaczytuję się od dawna i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Każda książka autorki to gwarancja napięcia, zaskakujących zwrotów akcji i wnikliwego wglądu w ludzką psychikę. Sięgając po 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘, wiedziałam, że czeka mnie opowieść, która nie pozwoli mi o sobie zapomnieć, bo autorka potrafi splatać mrok z prawdą o człowieku w sposób, który długo pozostaje w mojej pamięci 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘 to bardzo dobrze skonstruowana, zagmatwana fabuła pełna zwrotów akcji. Magdalena Zimniak odsłania ją krok po kroku, a mimo że liczy ponad pięćset stron, czytałam ją z niesłabnącym zainteresowaniem. Napięcie narastało z każdym rozdziałem, a gdy wydawało się, że wiadomo już wszystko, następował gwałtowny zwrot wydarzeń, który potęgował moje emocje i nie pozwalał mi oderwać się od lektury.

Popularna pisarka Adrianna Leman, tuż po tym, jak odkryła, że jej dotychczasowe życie było oszustwem, postanawia zacząć żyć od nowa, po swojemu. Zmienia nazwisko, porzuca pisanie książek i wyprowadza się z rodzinnego Gdańska. W nowym miejscu czuje, że odnalazła sens życia, zyskała nowych przyjaciół, wydaje się, że poradziła sobie z przeszłością i z nadzieją patrzy w przyszłość. Sielanka jednak nie trwa zbyt długo.

Policja zostaje powiadomiona o ciele młodej kobiety znalezionym na placu budowy. Nadkomisarz Farkas ze swoją ekipą śledczą rozpoczyna dochodzenie. O ile policjantom szybko udaje się ustalić tożsamość ofiary, nikt nie wie, co stało się z jej czteromiesięczną córeczką. Ada chciała zostawić przeszłość za sobą, ale być może ktoś z tej przeszłości ją zamordował i porwał jej dziecko.

Policjantki mozolnie podążają po nitce do kłębka. Choć mają już własne teorie na temat tego, co mogło się wydarzyć, wciąż brakuje dowodów. Świadkowie, którzy mogliby coś wnieść do sprawy, nie żyją, a pozostali albo naprawdę nic nie wiedzą, albo tylko udają niewiedzę. Dziecko zniknęło, a jego los pozostaje nieznany.

Podobnie jak w „Kształcie demona”, autorka umiejętnie przerzucała podejrzenia na kolejnych bohaterów, zręcznie balansując między nimi i ich wzajemnymi zależnościami. Każdy wydawał się podejrzany, bo każdy miał motyw, by można było go oskarżyć, jednak zespół śledczy nie dysponował wystarczającymi dowodami przeciwko żadnemu z nich.

Domyślałam się, kto mógł uprowadzić dziecko, ale gdy wydawało mi się, że już znam rozwiązanie, autorka poprowadziła fabułę w zupełnie innym kierunku, co okazało się miłym zaskoczeniem. W chwili, gdy moje przypuszczenia się potwierdziły, Magdalena Zimniak zaserwowała gwałtowny zwrot akcji. W tym momencie fabuła nabiera tempa, a losy bohaterów stają się coraz bardziej dramatyczne, a moja adrenalina osiągnęła zaskakująco wysoki poziom.

Jedynie rozdziały poświęcone prywatnemu życiu policjantek nieco spowalniały akcję, choć w ogólnym rozrachunku to bardzo dobry thriller, jeden z lepszych autorki. Nie bez znaczenia pozostaje wątek porwanego dziecka, który w każdej matce wzbudzi ogromne emocje. Akcja powieści rozgrywa się w świecie pełnym zagrożeń i nieoczekiwanych wydarzeń, gdzie zaskakujące zwroty i mylące tropy częściej szkodzą niż pomagają. Dodatkowym atutem jest wątek psychologiczny, subtelnie pokazujący, jak łatwo można wpłynąć na ludzi, jeśli zna się odpowiednie mechanizmy.

Im bliżej końca, tym emocje stawały się silniejsze, głównie z powodu porwanego dziecka, które znalazło się w rękach osoby zaburzonej psychicznie. Autorka mistrzowsko ukazuje dramat matek, które straciły swoje dzieci, i determinację rodziców gotowych zrobić wszystko, nawet złamać prawo, by je odnaleźć. Rodzice nie liczą się z konsekwencjami i nie ma siły, która mogłaby ich powstrzymać przed poszukiwaniami, choćby na końcu świata. Jednocześnie autorka pokazuje procedury obowiązujące przy poszukiwaniu uprowadzonego dziecka, także poza granicami kraju, wyjaśniając, co może policja, a czego nie. Czasem na trop porywaczy trafia się jedynie przez przypadek, bo prawo ogranicza działania, zwłaszcza gdy domniemane porwanie wydaje się zwykłą wycieczką za granicę. W takich sytuacjach kluczowy staje się czas, zanim sprawcy zdążą zmienić tożsamość i zniknąć na zawsze.

𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘 wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do samego końca. Autorka stworzyła historię w mrocznym, niepokojącym świecie, w którym trudno zaufać komukolwiek. Każdy bohater skrywa własne tajemnice, a ja nieustannie zastanawiałam się, kto mówi prawdę, a kto kłamie. Rozdziały przedstawione z perspektywy różnych postaci pozwalały mi głębiej wniknąć w ich emocje i motywacje, poznawać ich lęki i dylematy. Fabuła porywa zwrotami akcji i subtelnymi intrygami, a zakończenie zaskoczyło nawet mnie, doświadczonego czytelnika. To thriller psychologiczny, który wciąga nie tylko dramatyzmem wydarzeń, ale też przenikliwym portretem ludzkich zachowań w obliczu zagrożenia i dramatów, których nikt się nie spodziewa.

Pomimo że 𝐾𝑠𝑧𝑡𝑎ł𝑡 𝑑𝑒𝑚𝑜𝑛𝑎 i 𝑃ę𝑘𝑛𝑖ę𝑡𝑎 𝑘𝑟𝑎 poprzedzają wydarzenia opisane w 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖𝑚 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑘𝑢, zgadzam się z autorką, że książki można czytać w dowolnej kolejności. Rozpoczynając jednak od pierwszej części, łatwiej poczuć klimat serii i lepiej poznać Krystynę. To bohaterka pełna sprzeczności, która z każdą kolejną powieścią staje się coraz bardziej złożona i wciąż potrafi zaskoczyć. Walczy z własnymi lękami, a jednocześnie ściga się z czasem, wplątana w kolejną trudną zagadkę. Istotnym elementem jest też poznanie losów dwóch sióstr bliźniaczek z wcześniejszej części, do których autorka subtelnie nawiązuje w 𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖𝑚 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑘𝑢.

𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘 wymyka się klasycznym ramom kryminału czy thrillera. Tutaj nie chodzi tylko o znalezienie sprawcy czy uratowanie dziecka, lecz o zgłębienie samej ofiary i odkrycie, w jaką rolę została tym razem wciągnięta. Autorka znakomicie połączyła psychologiczne studium postaci ze śledztwem, tworząc napięcie zarówno emocjonalne, jak i proceduralne. Z jednej strony pojawiają się silne uczucia, z drugiej dokładność i dyscyplina pracy policjantów.

𝑂𝑠𝑡𝑎𝑡𝑛𝑖 𝑢𝑝𝑎𝑑𝑒𝑘 to książka, w której mrok i nieprzewidywalność łączą się z niezwykłą dbałością o szczegóły. To powieść, która długo pozostanie w mojej pamięci nawet po przeczytaniu ostatniej strony.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czy można uciec od własnej tożsamości? 📖💔

Zanurzyłam się w „Ostatni upadek” z ogromnymi oczekiwaniami, bo twórczość Magdaleny Zimniak rzadko zawodzi. Już od pierwszych stron poczułam ten charakterystyczny, duszny i niepokojący klimat, który nie opuszczał mnie do samego końca. To nie jest lekka opowieść na jeden wieczór – to hipnotyzująca podróż w najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki, od której ciężko się oderwać. Fabuła jest  pełna mrocznych tajemnic.

Historia skupia się na Adriannie Leman, popularnej pisarce, która odkrywa, że fundamentem jej życia jest wielkie oszustwo. Próbuje wszystkiego dokonać od nowa: zmienia nazwisko, wyjeżdża z Gdańska, by odnaleźć spokój. Jej sielanka trwa jednak krótko. Pewnego dnia na placu budowy zostaje znalezione ciało kobiety, a jej mała córeczka znika bez śladu. Śledztwo prowadzi doświadczona nadkomisarz Krystyna Farkas. Pojawia się główne pytanie: czy tragiczne wydarzenia mają związek z przeszłością, od której Adrianna desperacko uciekała?

Bohaterowie powieści są świetnie skonstruowani.  Adrianna/Agnieszka to bohaterka o niezwykle złożonej psychice, cierpiąca na rozdwojenie jaźni. Czasem jest sobą, a czasem przeistacza się w swoją zmarłą siostrę bliźniaczkę. Jej walka o prawdę i tożsamość jest sercem tej opowieści. Nadkomisarz Krystyna Farkas, stanowi mocny, profesjonalny kontrapunkt dla emocjonalnego chaosu. Jej metodyczne śledztwo pozwala czytelnikowi złapać oddech i logicznie analizować fakty.  Historia jest bogata w drugoplanowe postaci – od terapeutki przez matkę Adrianny po jej męża i kochanka. Każda wnosi nową perspektywę i kolejną warstwę tajemnicy.

Emocje? Przygotujcie się na ich prawdziwy rollercoaster. Jako matki, wątek zaginięcia dziecka będziecie przeżywały szczególnie mocno. To opowieść, która nie bawi się w półśrodki – uderza w najczulsze punkty i zostaje w myślach na długo po zamknięciu książki.

Książka liczy ponad 500 stron, ale nie dajcie się zwieść objętości. Autorka stosuje podwójną narrację (pierwszo- i trzecioosobową), co dynamicznie prowadzi akcję i pozwala patrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Magdalena Zimniak ma niebywały talent do budowania napięcia i serwowania zaskakujących zwrotów akcji, które burzą czytelnicze pewniki. Mimo grubości, strony „same się przewracają”, a momentami czułam, że literalnie wstrzymuję oddech.

Dla kogo jest ta książka?

Idealnie trafi w gusta miłośników:

📍Thrillerów i kryminałów psychologicznych z głęboką analizą postaci.
📍Historiów o mrocznych sekretach z przeszłości i skomplikowanych relacjach.
📍 Czytelników, którzy nie boją się wymagających, emocjonalnych lektur.

Uwaga: Jeśli jesteście szczególnie wrażliwi na wątki związane z krzywdą dziecka, ta książka może być dla Was trudna w odbiorze.

Moja ocena: 8/10 🌟

„Ostatni upadek” to wciągający i inteligentny thriller, który potwierdza klasę Magdaleny Zimniak. Mimo że momentami liczba bohaterów i wątków bywa przytłaczająca, a sama historia mogłaby być nieco bardziej zwarta, to finalnie jest to lektura, która dostarcza silnych przeżyć i skłania do refleksji. Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Ostatni upadek" to thriller w którym autorka od samego początku stwarza atmosferę duszną i tajemniczą. Autorka świetnie potrafi lawirować ludzką psychiką i wciągać czytelnika w historię bohaterów.
Jest to kolejna książka autorki, która uderza w najczulsze punkty i trzyma w napięciu po ostatnie strony.
Autorka jest mistrzynią w mieszaniu gatunków, gdzie thriller psychologiczny łączy się z wątkiem kryminalnym i warstwą obyczajową. Wszystko idealnie do siebie pasuje, a czytelnik w trakcie lektury conajmniej kilka razy ma kołowrotek myśli, który ciężko wyprowadzić na prostą.
Dla mnie jest to na plus🙂

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Niezwykle skomplikowany jest ludzki umysł, trudno zrozumieć co kieruje człowiekiem w danej sytuacji, jaki tok przybierają jego myśli. Poprzedzające wydarzenia również mają ogromny wpływ na podejmowane decyzje, stają się punktem zapalnym do dalszych działań...

 

Kolejny raz spotykamy się z nadkomisarz Krystyną Farkas, poznając jej życie osobiste, lecz przede wszystkim sprawy zawodowe. Tym razem przychodzi zgłoszenie o znalezieniu ciała młodej kobiety na placu budowy budynku mieszkalnego. Okazuje się, że Adrianna Leman była znaną pisarką powieści. Przeszłość kobiety była naznaczona wieloma zaskakującymi faktami, ona sama borykając się ze swoim schorzeniem od dłuższego czasu odwiedzała psychoterapeutę...

Po rozpoczęciu śledztwa wychodzi na jaw, że zaginęła również maleńka córeczka Adrianny, sprawa staje się coraz bardziej nieprzewidywalna. Zaczyna się trudna walka z czasem, policja za wszelką cenę musi odnaleźć dziecko.

 

Rewelacyjny, intrygujący thriller, który wciąga w swoją zawiłą, pełną tajemnic akcję. Autorka bardzo ładnie zagrała na emocjach czytelników, prowadząc fabułę pełną niedopowiedzeń poprzez strony powieści. Świetnie wykreowani bohaterowie. Ciekawe i dobrze wyostrzone profile psychologiczne postaci, które są bardzo różnorodne, dzięki czemu możemy obserwować całą gamę charakterów. Wątki uczuciowe przeplatane są zdarzeniami kryminalnymi, tworząc wyjątkową całość. Jesteśmy świadkami koszmarnych wydarzeń, które są konsekwencją złych, niezrozumiałych decyzji, podjętych pod presją chwili. Fabuła książki skupia się na trudnych tematach, zmieniających postrzeganie rzeczywistości. Stykamy się z problemami natury psychicznej, zazdrością, szokiem po śmierci najbliższej osoby, oraz wspólnym, ryzykownym działaniu dla dobra dziecka. Zagłębiamy się w myśli i zaskakujące wybory bohaterów, próbując zrozumieć ich postępowanie. Pozwala to na szerszy pogląd i refleksję. Znakomita powieść, cały czas trzyma w niepewności. Fantastycznie spędzony czas z książką, gorąco polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Twórczość Magdaleny Zimniak zafascynowała mnie już przy pierwszym spotkaniu z jej piórem, a od tamtej pory z niecierpliwością czekam na każdą kolejną historię. Książki, które miałam przyjemność przeczytać, mogę z czystym sumieniem polecić miłośnikom thrillerów psychologicznych. Autorka wypracowała rozpoznawalny styl, który wyjątkowo do mnie trafia — oszczędny w formie, a jednocześnie silnie skoncentrowany na emocjach i psychologii postaci. Zimniak nie epatuje tanią sensacją, lecz cierpliwie buduje napięcie, prowadząc czytelnika przez gęstą sieć niedopowiedzeń, lęków i wewnętrznych konfliktów bohaterów.

 

Magdalena Zimniak po raz kolejny zabiera czytelników w fascynującą podróż po mrocznych zakamarkach ludzkiego umysłu. Gdy popularna pisarka Adrianna Leman odkrywa, że jej dotychczasowa tożsamość jest oszustwem, postanawia rozpocząć życie od nowa. Rezygnuje ze znanego nazwiska i wyprowadza się z rodzinnego Gdańska. W nowym miejscu odzyskuje poczucie kontroli nad własnym losem, odnajduje sens codzienności i z nadzieją patrzy w przyszłość. Sielanka nie trwa jednak długo.

Policja otrzymuje zgłoszenie o ciele kobiety znalezionym na placu budowy, a dziecko ofiary znika bez śladu. Śledztwo przejmuje nadkomisarz Krystyna Farkas wraz ze swoim zespołem. Każdy kolejny trop prowadzi coraz głębiej w przeszłość Adrianny — przeszłość, od której bohaterka za wszelką cenę chciała się odciąć. Czy to dawne decyzje i skrywane sekrety doprowadziły do tragedii? A może zagrożenie czai się znacznie bliżej, niż ktokolwiek przypuszcza?

 

„Ostatni upadek” to thriller, w którym Magdalena Zimniak od pierwszych stron buduje duszną, niepokojącą atmosferę i skutecznie wciąga czytelnika w opowieść. Już od początku czuć, że nie jest to historia oparta wyłącznie na sensacji czy gwałtownych zwrotach akcji, lecz znacznie głębsza opowieść, igrająca z emocjami i wymagająca uważnego śledzenia psychologicznych niuansów. To jedna z tych książek, które pochłaniają bez reszty — trudno je odłożyć, zanim nie przewróci się ostatniej strony. 

Największym atutem „Ostatniego upadku” jest niewątpliwie mistrzowsko wykreowana psychologia postaci. Magdalena Zimniak z dużą wnikliwością i wyczuciem pokazuje, jak krucha potrafi być ludzka tożsamość oraz jak cienka bywa granica między tym, kim jesteśmy, a tym, kim chcielibyśmy się stać. Autorka nie ocenia swoich bohaterów wprost — pozostawia czytelnikowi przestrzeń do samodzielnej konfrontacji z ich decyzjami, lękami i słabościami. Dzięki temu postacie są niejednoznaczne, pełne sprzeczności i bardzo autentyczne. Nawet jeśli nie zawsze budzą sympatię, trudno pozostać wobec nich obojętnym.

Narracja prowadzona jest spokojnie, wręcz oszczędnie, a jednocześnie podszyta narastającym napięciem i poczuciem, że pod powierzchnią kryje się coś znacznie mroczniejszego. Z każdym kolejnym rozdziałem czułam stopniowo narastający, a potrzeba poznania prawdy stała się tak silna, że trudno mi było odłożyć książkę, choćby na chwilę. Autorka umiejętnie dawkuje informacje i nie spieszy się z odkrywaniem kart, dzięki czemu książkę czyta się z rosnącym zaciekawieniem i zaangażowaniem.

Fabuła została skonstruowana w sposób przemyślany i konsekwentny. Nie brakuje zwrotów akcji, które — choć nie są spektakularne — wynikają z psychologii postaci i logicznego rozwoju wydarzeń, a mimo to potrafią skutecznie zaskoczyć. „Ostatni upadek” nie próbuje szokować za wszelką cenę; zamiast tego stawia na wiarygodność i emocjonalną głębię.

Dla mnie ta powieść jest kolejnym dowodem na to, że Magdalena Zimniak doskonale odnajduje się w konwencji thrillera psychologicznego. Potrafi zaskoczyć nie tylko samą intrygą, lecz przede wszystkim sposobem, w jaki zagląda w głąb ludzkiej psychiki. To książka mroczna, inteligentna i nieoczywista — taka, która skłania do refleksji nad konsekwencjami dokonywanych wyborów oraz nad tym, jak silnie przeszłość potrafi determinować teraźniejszość.

Jeśli lubicie historie, które nie tylko trzymają w napięciu, lecz także pozostawiają po sobie lekki, trudny do strząśnięcia niepokój, to „Ostatni upadek” będzie bardzo dobrym wyborem.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Ostatni upadek" - Magdalena Zimniak, Wydawnictwo Skarpa Warszawska Po tę książkę sięgnęłam bez znajomości poprzednich części i niestety czuję lekki niedosyt, ponieważ nie do końca mogłam wczuć się w sytuację niektórych postaci. Mimo to książka jest dobra i czyta się ją bardzo płynnie. Autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem karty i umiejętnie wodzi go za nos. Każda z postaci ma coś do ukrycia, pojawiają się intrygi, a na ich obliczach widać liczne pęknięcia. Im dalej w historię, tym robi się ciekawiej. Mamy tu ciężki, duszny klimat, który bardzo lubię w thrillerach psychologicznych. Jest przeszłość, która dosłownie domaga się odkrycia, a bohaterowie na każdym kroku mierzą się z tym, kim naprawdę są. Trudne relacje rodzinne nie ułatwiają zadania ani śledczym, ani osobom z nimi powiązanym. Ogólnie książka bardzo mi się podobała -- zwłaszcza jej klimat i całe śledztwo. Muszę jednak nadrobić poprzednie części, które z pewnością pozwolą mi lepiej wszystko uporządkować.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Zło nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Czasem mieszka w nas i cierpliwie czeka na właściwy moment".

Na placu budowy znaleziono ciało młodej kobiety. Nadkomisarz Krystyna Farkas z ekipą rozpoczyna śledztwo. Odkrywają, że ofiarą jest znana pisarka Adrianna Leman. Śledztwo toczy się równolegle z poszukiwaniami zaginionej córeczki Ady. Szybko staje się jasne, że to nie sama zbrodnia jest tu sednem, lecz to, co latami rosło w ciszy - pęknięcia, wyparcia, iluzje i próby zbudowania siebie od nowa na kruchych fundamentach.

Ta opowieść nie pędzi, chwilami zwalnia, by zajrzeć głębiej w głowy bohaterów. Magdalena Zimniak skupia się na psychice, na traumach, na mechanizmach obronnych, na tym, jak łatwo zatracić granicę między prawdą a tym, co wygodne do przeżycia. Wątki terapeutyczne i hipnotyczne wprowadzają atmosferę niepokoju i lekkiego rozchwiania -- nic nie jest tu do końca pewne, a pamięć bywa najbardziej zawodnym świadkiem. Nawet role ofiary i winnego zaczynają się niebezpiecznie przesuwać.

Śledztwo prowadzone jest metodycznie, bez fajerwerków, co bardzo działa na korzyść historii. Postać policjantki wprowadza potrzebny chłód i porządek, pozwalając czytelnikowi złapać oddech w gęstej, dusznej narracji. Jednocześnie mnogość postaci i splątanych relacji wymaga skupienia -- to książka, która nie podaje odpowiedzi na tacy, raczej rzuca strzępy i zmusza do samodzielnego łączenia punktów. To kryminał psychologiczny, który zostawia po sobie lekkie drżenie. Mroczny, momentami hipnotyczny, emocjonalnie wymagający. Autorka po raz kolejny pokazuje, że najgroźniejsze historie rodzą się nie w brutalnym czynie, lecz w ludzkim wnętrzu -- tam, gdzie przeszłość nigdy naprawdę nie milknie.

Dla czytelników lubiących nieoczywistość, ciężar emocji i bohaterów z rysami na duszy -- pozycja zdecydowanie warta uwagi. "Ostatni upadek" to trzymający w napięciu thriller psychologiczny i kontynuacja książki "Pęknięta kra". Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Magdalena Zimniak powraca z drugą częścią cyklu ,,Nadkomisarz Krystyna Farkas" zatytułowaną ,,Ostatni upadek". Ten niepokojący, mroczny, mocny kryminał psychologiczny, wciąga nie tylko intrygą, ale głównie emocjami. Autorka z wyczuciem porusza temat macierzyństwa, traumy i granic ludzkiej psychiki. Prowadzi fabułę intrygująco i sprawia, że od książki nie można się oderwać. ,,Ostatni upadek" nawiązuje do wcześniejszej książki Magdaleny Zimniak ,,Pęknięta kra". Można go czytać bez znajomości wcześniejszego tytułu, jednak w moim odczuciu, warto w pierwszej kolejności sięgnąć po ,,Pękniętą krę". Łatwiej będzie wówczas zrozumieć postać i problemy Adrianny Leman. Na kartach książki śledzimy losy Adrianny, która cierpi na dysocjacyjne zaburzenia tożsamości. Bohaterka zostaje znaleziona martwa, a jej kilkumiesięczna córka Emilka znika bez śladu. Śledztwo w sprawie śmierci Adrianny i poszukiwania zaginionej dziewczynki prowadzi nadkomisarz Krystyna Farkas ze swoją ekipą. Czy Adrianna popełniła samobójstwo? Gdzie się podziała mała Emilka? Czy może cały ten dramat był skutecznie zaplanowany i zrealizowany przez kogoś innego? Pytania mnożą się i wprowadzają czytelnika w stan absolutnego skupienia. Bardzo lubię kryminały psychologiczne Magdaleny Zimniak, dlatego z ogromną ciekawością czytałam jej najnowszą książkę. Autorka mnie nie zawiodła. Zaintrygowała sposobem poprowadzenia historii i w kilku miejscach naprawdę zaskoczyła. Głęboko poruszyła wątkiem zaginionej dziewczynki. Myślę, że to właśnie on sprawił, że książka naszpikowana jest tak ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Zimniak świetnie dowodzi, że przed przeszłością nie można uciec, nawet jeśli zmienisz całe swoje życie. Magdalena Zimniak kolejny raz oddała w ręce czytelników kryminał wciągający i niepokojący. Tradycyjnie, położyła silny nacisk na tło psychologiczne i głęboką analizę psychologiczną ludzkich słabości. W książce nie brakuje tajemnic i traum, które długo nie dają o sobie zapomnieć. Autorka trzyma czytelnika w napięciu, porusza trudne, emocjonalne tematy. Uświadamia, jak cienka bywa granica między nowym początkiem, a upadkiem. Kolejny raz dowodzi, że najgorsze zbrodnie wcale nie rodzą się w mroku, tylko w ludzkiej psychice. Polecam tę powieść wszystkim tym, którzy lubią niepokojące historie i złożonych bohaterów.  

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czy da się uciec od własnej przeszłości, zmieniając całe życie - imię, miejsce zamieszkania, porzucając bliskich i znajomych? Czy może to tylko iluzja, którą wcześniej czy później brutalnie ktoś nam odbierze?

 

,,Ostatni upadek" Magdaleny Zimniak to książka, która kartka za kartką wpełza czytelnikowi pod skórę. Od pierwszych stron czuć, że autorce nie chodzi tylko o ukazanie świetnej zagadki kryminalnej ani o szybkie zwroty akcji. Magdalena Zimniak pokazuje nam coś znacznie bardziej niepokojącego - psychologiczne pęknięcia i to, co dzieje się w człowieku, kiedy próbuje wymazać siebie i napisać się od nowa. 

 

Adrianna Leman to popularna pisarka, która decyduje się porzucić znane nazwisko i dawną tożsamość. Tak jakby wierzyła, że wystarczy zmienić adres, by zmienić własną historię. Przez chwilę ta wiara wydaje się działać. Jest nowe miejsce, nowa codzienność, nadzieja. A potem... przychodzi moment, w którym wszystko się rozpada - dosłownie i symbolicznie.

 

Zimniak po raz kolejny udowadnia, że jej największą siłą nie jest sama intryga, ale sposób, w jaki potrafi opowiadać o ludzkiej psychice. W tej historii napięcie nie wynika z krwi i brutalności, lecz z niedopowiedzeń, z ciągłego poczucia, że coś jest nie tak. Z każdego akapitu bije poczucie, że pod powierzchnią normalności kryje się coś groźnego. 

 

Bardzo podobało mi się to, że Adrianna nie jest bohaterką ,,idealną". To postać niejednoznaczna, momentami irytująca, a za chwilę budząca współczucie, ale przez to prawdziwa. Jej decyzje nie zawsze są racjonalne, często są emocjonalne, impulsywne, podszyte lękiem - dokładnie takie, jakie podejmują ludzie, którzy próbują uciec przed bólem.

 

Równolegle prowadzony wątek śledztwa, którym kieruje nadkomisarz Krystyna Farkas jest jedynie tutaj tłem dla warstwy psychologicznej. Farkas jest chłodna, konkretna i konsekwentna. Sprawa śmierci Adrianny i zaginięcia jej córeczki działa na wyobraźnię, tym bardziej jeśli poznaje się tę historię jako rodzic. Mnie osobiście motyw krzywdy, czy zaginięć dzieci boli podwójnie odkąd zostałam mamą i mocno działa na moją wyobraźnię.

 

Ocena: 8/10 - bo ,,Ostatni upadek" to książka o cenie, jaką płaci się za życie w kłamstwie, i o tym, że przeszłość zawsze znajdzie sposób, by się upomnieć o swoje. Czytałam ją powoli, z narastającym niepokojem i przeżywając każdą emocję. Nawet po jej zamknięciu rozmyślałam jeszcze o bohaterach oraz ich wyborach. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Magdalena Ziemniak jest mistrzynią thrillerów, które zabierają nas w podróż po najciemniejszych zakamarkach ludzkiego umysłu. Wspaniale tutaj pokazała złożoną charakterystykę Ady, której siostra bliźniaczka zginęła spadając z dachu. Nie wiadomo co się stało wtedy, czy została zepchnięta czy był to nieszczęśliwy wypadek. Ada ma problemy ze sobą i często prowadzi życie jako Agnieszka.

 

Pewnego dnia i ona spada z dachu, a dziecko, które urodziła znika. Czy przeszłość postanowiła się o nią upomnieć? Tego próbuje dowiedzieć się Nadkomisarz Krystyna Farkas. Autorka wspaniale wykreowała tę postać, która nie jeden raz chciała poddać się emocjom, które mogły zakłócić przebieg śledztwa. Jest to postać bardzo empatyczna, a jednocześnie doskonale wykonująca swoje zadania.

 

Autorka wspaniale również połączyła wątek kryminalny z obyczajowym, wplatając w nie nieco dreszczyku dzięki czemu książka zdobyła również elementy thrillera. Zaglądając w głąb ludzkiej psychiki autorka wciągnęła mnie bez reszty w świat Ady, który z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej mnie interesował.

 

,,Ostatni upadek" to książka, która można czytać niezależnie od ,,Pękniętej kry", jednak zachęcam po przeczytanie jej. Wydarzenia z ,,Ostatniego upadku" nawiązują do właśnie tej książki. Ale bez jej znajomości też odnajdziecie się.

 

Jeśli lubicie dobrze napisany kryminały, z rozbudowaną warstwą obyczajową to bardzo polecam ten tytuł.

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)