Ostatniej nocy

Szczerze? Ta historia zaczyna się jak coś, co już gdzieś było. Noc, która miała nic nie znaczyć. Decyzja podjęta trochę na przekór sobie. I nagle wszystko wymyka się spod kontroli. Można pomyśleć: okej, znam ten schemat. Tyle że tutaj to ,,znam" bardzo szybko przestaje mieć znaczenie.

Najbardziej wciągnęło mnie nie to, co się wydarzyło, tylko to, jak bardzo trudno było to sobie poukładać. Czytasz i masz wrażenie, że coś się nie zgadza, ale nie potrafisz wskazać co dokładnie. Jakby ktoś celowo przestawiał elementy układanki tak, żeby nigdy nie pasowały do końca. I to uczucie zostaje na długo.

To nie jest książka, która stawia na tempo. Raczej na napięcie, które narasta gdzieś z tyłu głowy. Takie ciche, uporczywe. Z każdą kolejną stroną rośnie nie tyle strach, co niepewność. Bo tu właściwie nic nie jest stabilne. Jedna informacja potrafi wywrócić wszystko, co wydawało się pewne jeszcze chwilę wcześniej.

Autorka nie prowadzi czytelnika za rękę. Wręcz przeciwnie, bo momentami miałam wrażenie, że specjalnie miesza tropy, sprawdza, jak łatwo da się nas wyprowadzić w pole. I niestety (albo właśnie dobrze) działa to zaskakująco skutecznie. Kilka razy byłam przekonana, że już wiem, w którą stronę to zmierza. Za każdym razem się myliłam.

Nie wszystko jednak kupiłam bez zastrzeżeń. Były momenty, kiedy miałam ochotę powiedzieć, że trochę za dużo tego wszystkiego. Za dużo niedopowiedzeń, za dużo dziwnych zbiegów okoliczności, które zaczynają brzmieć jak coś więcej niż przypadek. Ale z drugiej strony, to może właśnie o to tu chodziło. O pokazanie, jak cienka jest granica między ,,to się zdarzyło" a ,,ktoś to zaplanował".

Finał? Tu naprawdę warto dotrwać. Nawet jeśli po drodze pojawią się wątpliwości. Bo zakończenie zmienia perspektywę. Nie w taki tani, efektowny sposób, tylko raczej tak, że nagle zaczynasz inaczej patrzeć na wcześniejsze wydarzenia. I pojawia się to jedno, niewygodne pytanie... "Czy to wszystko od początku było tak oczywiste, tylko ja tego nie zauważyłam"?

,,Ostatniej nocy" nie jest książką idealną. Momentami potrafi zirytować, czasem pogubić. Ale ma w sobie coś, co sprawia, że trudno ją po prostu zamknąć i zapomnieć. Zostaje w głowie, ale nie jako konkretna scena, tylko jako uczucie, że coś tu było bardzo nie tak. I że może wcale nie chodziło o przypadek.