Panny z Wilka

"Panny z Wilka" już od bardzo dawna chciałam przeczytać. Niestety to opowiadanie mnie rozczarowało. Opowiedziana przez autora historia jak dla mnie kompletnie nierealna. Wiktor Ruben, zbliżający się do czterdziestki mężczyzna, który jest rozczarowany swoim dotychczasowym życiem, odwiedza po piętnastu latach dworek w Wilku, gdzie pracował jako nauczyciel mieszkających tam panien. Oczywiście wszystkie się wówczas w nim kochały, a jego pociągały fizycznie. Po piętnastu latach to się nie zmieniło i nadal wszystkie są nim zafascynowane, a on nie wie, która mu się podoba najbardziej. Serio? Czym Wiktor fascynował owe panny to nie mam pojęcia, bo raczej nie wyglądał jak Brad Pitt u szczytu sławy, a i jego osobowość też mnie nie powaliła.

Niemniej jednak warto znać "Panny z Wilka", choć mnie nie zachwyciły.

Właściwie to było to w porządku, historia człowieka niewiedzącego, co z sobą zrobić jest dość przekonująca, ale to chyba nie w moim typie. Umówmy się, Wiktor i bez panien z Wilka mógłby dojść, co w jego życiu jest nie tak, zwłaszcza, że właściwie wrócił po wyjeździe do punktu wyjścia... Nie rozumiem idei powrotu do przeszłości, który nic nie wnosi do życia bohatera. "Panny z Wilka" to ewidentnie nie moja bajka i tyle.

Edycja po dwóch latach - bo to trzeba czuć, a nie rozumieć, ten powrót miał być li i tylko bolesny, uświadamiający, że czasu się nie cofnie. Klimat opowiadania piękny, melancholijny, przyjemnie się czyta :-P