Reaktor w kwarantannie

Czy w świecie, w którym ludzkość dzieli się na uprzywilejowanych Ekstorsów i dbających o nich Domonitów, ktoś z tej drugiej grupy może coś osiągnąć?
Lon, niegdyś mistrz świata wszechwag, a obecnie student z konieczności, bo tylko na uczelni nie musiał się martwić o dach nad głową, udowodnił, że tak. Co prawda to nie do końca było jego zamiarem, ale czasem największe odkrycia są dokonywane przez przypadek...
Jedną ze składowych tego konkretnego przypadku była skłonność Lona do łamania regulaminu opuszczania terenu uczelni. Przyłapany na gorącym uczynku miał do wyboru zostać wyrzuconym na zbity pysk lub rozpocząć współpracę z profesorem Mo. Wybrał tę drugą opcję, a za karę musiał przepisać pracę dyplomową najlepszej studentki.
Jednak Lon, choć wielokrotnie obity w czasie walk w klatkach, nie był w ciemię bity, i z pracy Iki wysnuł dość nietypowe wnioski. Po omówieniu ich ze studentką trzeba było znaleźć sposób, by dwójka Domonitów mogła przetestować teorię w praktyce.
Chłopak wiedział, że on nie ma szans, by się dostać do laboratorium przy reaktorze, ale Ika... Ika już tak. Wystarczy tylko znaleźć odpowiednie argumenty oraz wykorzystać je we właściwej chwili i przy właściwych osobach.
Ku zaskoczeniu obojga, ich strategia odnosi spodziewany efekt, i Ika dostaje przydział do pracy w tym najbardziej prestiżowym miejscu. Minusem jest brak możliwości komunikacji z kimkolwiek na zewnątrz, ale Lon bywa uparty i pomysłowy...
Czy jego nieszablonowe podejście do tematu wystarczy, by obejść zakazy i skontaktować się z Iką?
Na czym polegał pomysł dwójki studentów?
W jaki sposób nastąpił podział na Ekstorsów i Domonitów?
Czym jest reaktor?
W jaki sposób Lon został przyjęty na studia?
Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce.

Lubię, gdy książki zmuszają do myślenia...
Historia Lona i Iki właśnie taka jest. Oboje udowadniają, że nieważne jest pochodzenie i zasobność portfela, bo czasami wystarczy pomysł i... wiedza, jak własną hipotezę wcielić w życie.
To nic, że czasami trzeba obejść przepisy i narazić się całej społeczności. Ważny jest cel, który łatwiej osiągnąć, gdy zyska się poparcie kogoś decyzyjnego, o równie innowacyjnym podejściu do technologii, ale potrzebującego tego symbolicznego kopniaka na rozpęd, by zacząć działać.
Nie sądźcie jednak, że książka jest poważna. Można się przy niej pośmiać, odetchnąć od pościgu za kasą na kolejny gadżet, który nie jest nam potrzebny, ale skoro inni mają, to i my potrzebujemy.
Wcale tak nie jest...
Czasami wystarczy chwila spędzona razem, by udowodnić, że być nie oznacza mieć, ale po prostu być sobą...

Za ebooka do recenzji dziękuję Autorowi