Rodzina Delaneyów

„Rodzina Delaneyów” wznowiona w przepięknym wydaniu Serii Butikowej (wcześniej nosiła tytuł „Pasożyty”) to najbardziej osobista powieść w dorobku Daphne du Maurier. I dlatego postanowiłam wstrzymać się z lekturą do premiery jej biografii „Na zawsze Manderley” napisanej przez Tatianę de Rosnay. Najpierw zagłębiłam się więc w prawdziwe życie pisarki, a dopiero potem w lekturę powieści i był to absolutny strzał w dziesiątkę.

Czytanie tej powieści ze świeżą wiedzą o samej Daphne diametralnie zmienia odbiór. To już nie jest zwykła fikcja, a fascynująca, momentami bolesna spowiedź. Można powiedzieć, że autorka dosłownie rozbiła swoją własną osobowość na troje głównych bohaterów. Aktorka Maria to jej publiczna maska, rysowniczka Celia reprezentuje jej wycofaną, artystyczną duszę, a kompozytor Niall jest uosobieniem jej wewnętrznego, męskiego alter ego, które nazywała Erikiem Avonem.

Książka opowiada o dorosłym rodzeństwie wychowanym w artystycznej bohemie, w cieniu wielkich, skupionych na sobie rodziców-aktorów, co jest bezpośrednim odbiciem dzieciństwa autorki i jej relacji ze słynnym ojcem, Sir Geraldem du Maurier. Dziś Delaneyowie są zepsuci do szpiku kości i uwikłani w tak hermetyczną, wykluczającą innych relację, że nikt z zewnątrz nie potrafi przebić tego muru. I tu również nasuwa się na myśl tajemny język sióstr du Maurier.

Ten zamknięty układ sprawia, że mąż Marii, Charles, podobnie jak prawdziwy mąż pisarki, czuje się w małżeństwie jak stojący z boku intruz. W przypływie frustracji rzuca im w twarz oskarżenie - jesteście pasożytami! To jedno słowo zmusza rodzeństwo do konfrontacji z przeszłością, tragiczną śmiercią matki i paraliżującym dziedzictwem ich ojca, spod którego wpływu nigdy tak naprawdę się nie uwolnili.

Sama lektura serwuje nam pełną gamę emocji. Z jednej strony rewelacyjnie bawiłam się przy pełnych sarkazmu scenach, choćby przy wizycie Delaneyów w wiejskiej rezydencji rodziny Charlesa, która zyskała komediowy, wręcz przerysowany wydźwięk. Z drugiej strony często pod ciętymi dialogami kryje się potężny smutek. To powieść o zagubieniu ludzi, którzy nie potrafią odnaleźć się w prawdziwym świecie. Maria w trudnych sytuacjach znów chowa się za aktorską pozą. Celia marnuje talent, ukrywając się za potrzebami innych, a Niall w symbolicznym finale dryfuje w tonącej łodzi.

Jeśli szukacie książki inteligentnej, podszytej czarnym humorem, ale jednocześnie bezlitośnie obnażającej mechanizmy trudnych relacji rodzinnych, to ten tytuł gorąco Wam polecam. A czytana zaraz po biografii autorki, staje się wręcz doskonałym doświadczeniem literackim.

 Na przemian zabawna i niepokojąca, Daphne du Maurier wciąga czytelnika w magiczny świat, który sama doskonale znała… 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Seria Butikowa od Wydawnictwa Albatros to absolutnie przewspaniałe książki, które zachwycają nie tylko samym wydaniem, ale i treścią. Jak tylko zaczęłam czytać „Rodzinę Delaneyów” wiedziałam, że będzie to niezwykle zachwycająca opowieść! Daphne du Maurier słynie z historii które trzymają w napięciu do ostatniej strony i tak też było w przypadku tej książki.

💜 Rodzina Delaneyów żyje w świecie pełnym blasku fleszy, sztuki i skandali: pięknym na zewnątrz, ale skrywającym znacznie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Maria, Niall i Celia to trójka rodzeństwa, którzy dorastali w cieniu utalentowanych rodziców i w chwili gdy ich poznają oni próbują odnaleźć własną drogę, jednak przeszłość wciąż daje o sobie znać. Zwłaszcza że Maria i Niall dzielą sekret, który może zmienić wszystko… 💜

Doceniłam tę historię przede wszystkim za jej tajemniczą atmosferę , która nie pozwoliła mi odłożyć tej książki na później. W żadnym momencie nie miałam ochoty na odrobinę przerwy, na odłożenie tej lektury na inną chwilę, wspaniale mi się ją czytało. Jak pewnie możecie się domyślać tematyka tej książki w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, a ta totalnie mnie wciągnęła w swe sidła. Skłania do refleksji i rozważań nad tym, czym tak naprawdę jest wolność i jak często sami ograniczamy się przez własne wybory, wygodę czy oczekiwania innych. Ta historia uderza też w czułe miejsca, pokazując, jak łatwo można zagubić się w tym, co powinno być naszym atutem: czyli talent, relacje rodzinne, czy nasze własne życie.

Jednym z najmocniejszych elementów tej książki jest sposób przedstawienia relacji rodzinnych. Autorka skupia się na różnych punktach widzenia bohaterów, dzięki czemu każdy z nich wnosi do historii własne emocje, wspomnienia i ukryte sekrety. Narracja rozwija się stopniowo, odsłaniając kolejne warstwy i pozwalając czytelnikowi lepiej zrozumieć zarówno postacie, jak i wydarzenia. W efekcie powstaje opowieść, która koncentruje się przede wszystkim na postaciach i ich przeżyciach, a nie wyłącznie na rozwikłaniu zagadki, co czyni ją szczególnie angażującą i zapadającą w pamięć.

Największą siłą tej powieści jest niezwykły klimat, jaki tworzy autorka. Świat Europy dwudziestolecia międzywojennego, tętni tu elegancją i artystycznym życiem, ale podszyty jest też samotnością i cieniem okrucieństwa. Kontrasty, jakie zastosowała Daphne wybrzmiewają bardzo mocno: blask sceny i cisza za kulisami, zachwyt publiczności i wewnętrzna pustka, według mnie nadają tej historii wyjątkowej głębi.

Co ciekawe oryginalny tytuł „Rodziny Delaneyów” to „The Parasites” czyli pasożyty, tak właśnie zostali określeni Niall, Maria i Celia.

„Rodzina Delaneyów” to absolutnie zachwycająca historia o cieniach dzieciństwa w blasku fleszy. Skłania do refleksji i sprawia, że czytelnik zanurza się w tych emocjach na całego. 💜

,,Ludzie zawsze o nas plotkowali, nawet gdy byliśmy dziećmi. Gdziekolwiek pojechaliśmy, wszędzie otaczała nas dziwna atmosfera wrogości. W owych czasach, po pierwszej wojnie światowej, inne dzieci zachowywały się zgodnie i z konwenansami, my zaś byliśmy niezdyscyplinowani i rozwydrzeni. Ci koszmarni Delaneyowie'owie...".

A oni po prostu nie potrafili żyć zwyczajnie. Maria, Niall i Celia. Dzieci wielkich artystów, które nigdy nie pasowały do ram, w które świat próbował ich upchnąć. Maria podobnie do rodziców, wybrała życie na scenie, przedkładając karierę nad rolę matki. Niall został kompozytorem, choć marzenia o ambitniejszej twórczości pozostały poza jego zasięgiem. Najmłodsza, przyrodnia siostra Celia, poświęciła własne ambicje i talent by pomagać innym. Mimo skrajnie różnych dróg życiowych po latach zaczynają rozumieć jedno: można mieć cały świat u stóp, nie mając pod nimi ani skrawka solidnego fundamentu.

Dapchne du Maurer zabiera nas do świata artystów, teatru oraz wyższych sfer, gdzie wszystko błyszczy z zewnątrz, ale pod powierzchnią kryje się coś znacznie bardziej dusznego. Zaglądamy za kulisy życia trójki bohaterów: Marii, Nialla i Celii, którzy są ze sobą bardzo związani. Wszyscy troje są narratorami tej opowieści i to właśnie ich relacja jest najciekawsza, choć lekko skomplikowana. Już od progu rzucone prowokacyjne zdanie o ,,pasożytach" staje się katalizatorem niezwykłej podróży w głąb ich wspomnień.

Ciekawie wypada kontrast między ich dorastaniem a dorosłością. Jako dzieci byli ,,rozwydrzeni", a przy tym wolni i autentyczni. W dorosłym życiu każdy z nich w jakiś sposób tę wolność traci. Maria ją tłumi, Niall jej unika, a Celia całkowicie ją porzuca. To portret ludzi, którzy zdają się ukrywać swoją samotność, a jednocześnie nie potrafią określić, czego naprawdę chcą od życia. 

Sięgając po książkę, spodziewałam się nastrojowej, nasyconej rodzinnymi tajemnicami opowieści i w dużej mierze taką otrzymałam. Nie znajdziecie tu zawrotnego tempa ani nagłych zwrotów akcji; to lektura wymagająca uważności i cierpliwości, która odwdzięcza się głęboką warstwą psychologiczną, nutką humoru i niejednoznacznym zakończeniem. Teraz wiem, że na pewno sięgnę po inne, bardziej znane powieści autorki.