Rozdziobią nas kruki, wrony...

Z jednej strony hołd dla powstańców, którzy nawet po upadku swoich rabacji starali się uratować coś ze swojej ojczyzny czy z idei. Z drugiej tragiczny pokaz braku organizacji, absurdu i bezsilności jednostki. Czy on nie mógł obrać inną drogę, zabrać kamratów do ochrony, przytoczyć sztucery pod wóz, zamiast ledwo przykryć sianem?

I ten złodziejaszek. Odprawia formalność modlitwy, ale już oczy się świecą na trupie skarby. Cóż, biedny to i czemu ma się zmarnować, tylko ta moralność... Czy ktoś z nas ma sprawczość, co się stanie z naszym trupem? Śmierć to ostatecznie oddanie się w cudze ręce - i nie zawsze będą to ręce godne.

Nie ma to jak opis trupa na przerwie w szkole... Ogólnie nowelka Żeromskiego nie jest jakoś wybitnie zła w odbiorze, ale żeby jakoś wybinie mnie poruszyła, to nie powiem. To po prostu kolejny upust rozczarowania powstańczą rzeczywistością w Polsce. Tak coby przeczytać i zapomnieć. Nic ponadto.